Beeld: Canva
Romana (40) vloog samen met drie gescheiden vriendinnen voor een kindvrije trip naar Ibiza. Even weg uit de sleur, om zich opnieuw jong en begeerlijk te voelen. Daar trok een charmante man haar aandacht. ‘Hij voelde oprecht als een man van mijn leeftijd, die knappe jongen aan de bar.’
“Ik was de laatste van ons die veertig werd. En de laatste die ging scheiden, trouwens. We zijn al vriendinnen sinds de basisschool. Zet dat maar eens samen op een party-eiland: dat wordt natuurlijk een gruwelijke puinhoop.
We hadden een pracht van een vakantiehuis. Meer kleding bij ons dan de bagagelimiet van de luchtvaartmaatschappij toestond, en stoutere plannen dan we in onze twintiger-jaren ooit hadden gehad. We werkten alle vier fulltime; daar zouden we nu de vruchten van plukken ook.
We waren volledig los van thuis. Dronken mojito’s als limonade, boekten kaarten voor elke grote dj van wie we de naam ook maar vaag kenden, en waren vastberaden geen seconde te missen van al het heerlijks dat dit eiland te bieden had. Dit moest onze tweede jeugd worden. Groots en meeslepend. Een hengstenbal voor vrouwen.
We mochten er best zijn, vonden we zelf. Veertig is het nieuwe twintig, en ondanks de liters wijn die we doorgaans verstouwen, waren we nog best appetijtelijk voor het oog. Daarbij negeerden we voor het gemak maar even de talloze twintigers om ons heen, met dijen die slanker waren dan onze bovenarmen, gladgestreken gezichtjes waarvoor wij twee uur aan het plamuren waren, en buikjes zonder striae, littekens van keizersnedes en andere baby-souvenirs.
Wij, zo zeiden we, waren pas vrouwen. Warriors. Onafhankelijk en in het bezit van de superkracht een compleet mens op de wereld te zetten. ‘Who run the world? Gírls!’, zongen we door de straten. Als je elkaar continu op die manier moed inspreekt, ga je het op een gegeven moment nog geloven ook.
Hij voelde oprecht als een man van mijn leeftijd, die knappe jongen aan de bar. Ik bedoel: was ik zelf gisteren niet ook zevenentwintig? Ik wiegde zachtjes met mijn heupen op de maat van de muziek, toen hij naast me kwam staan. Mijn vriendinnen aan mijn andere kant porden me betekenisvol in mijn zij. ‘Neem mee!’, siste de één. ‘Ik slaap wel bij Cis op de kamer, grijp ‘m’, spoorde de ander aan. ‘Volgens mij wordt ‘ie hartstikke warm van je’, kirde de derde.
‘Tjonge’, dacht ik, ‘misschien hebben ze gewoon gelijk.’ Dus zwiepte ik mijn haar over mijn schouder, zette mijn zwoelste blik op, en zei alleen maar droogjes: ‘Hi.’
‘Pour the lady and her friends whatever they’re drinking’, beval de mooiboy de barman, terwijl hij naar me knipoogde.
‘O jóngens’, verzuchtte ik tegen mijn vriendinnen, ‘voor zó’n lekkertje bekeer ik me spontaan tot cougar.’
De knappe jongen trok een grijns van oor tot oor, en aaide zachtjes met één vinger over mijn bovenarm. Vervolgens sprak hij, in onvervalst Brabants: ‘Sorry, ik wil niet onbeleefd zijn mevrouw, maar u bent nog ouder dan mijn moeder.’”
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
