Beeld: Canva
Loïs was op vakantie met haar gezin naar Thailand. De laatste dagen zaten ze in een luxe resort, en Loïs nam het ervan. Het recept voor een blunder van formaat.
Loïs (39), getrouwd met Danny, moeder van twee zoons (9 en 11): “Het waren de laatste vier dagen van onze vakantie. Man Danny, onze zonen van elf en negen en ik hadden een indrukwekkende rondreis gemaakt door Thailand, en besloten de laatste dagen uit te blazen in een luxe resort aan de kust. Het was een paradijs; alles eraan was overweldigend. De grote, tropische tuin, het eten, onze kamer.
De jongens waren niet te houden die ochtend. Na wekenlang cultuur snuiven, snakten ze naar wat waterpret en hadden Danny overgehaald te gaan jetskiën. Niks voor mij. Dus genoot ik van een paar uur voor mezelf, met een uitgebreid ontbijt op het enorme balkon bij onze kamer en een lang bad.
Rozig door het warme water en met mijn verstand op nul, liep ik – poedelnaakt – na mijn bad naar het terras om uit te wazemen. Niemand die me kon zien; we hadden totale privacy. Ik genoot van het briesje dat net opstak en zakte onderuit op mijn stoel, toen ik een doffe klap hoorde. Binnen een seconde was me duidelijk wat er gebeurd was: de balkondeur was dichtgewaaid. En uiteraard ging deze vanaf buiten niet meer open.
De schrik sloeg me om het hart. Danny en de jongens zouden zomaar nog twee uur weg kunnen blijven, en de privacy waar ik zojuist nog van genoot, was nu niet bijster praktisch. Aan de andere kant: hoe kon ik om hulp vragen, helemaal in mijn nakie?
Ik was van alles en iedereen afgesloten. Mijn telefoon lag binnen. Het enige wat me een beetje bescherming bood, was een handdoekje over de balkonrailing. Dat was precies groot genoeg om óf mijn billen, óf mijn borsten te bedekken. Op mijn hurken, in een poging toch ál mijn edele delen te verhullen, riep ik, eerst nog zachtjes: ‘Eh, somebody… help?’
Er kwam geen reactie. Drie minuten roepen later ook niet. De wind werd sterker. Grote kans dat jetskiën niet meer lukte en mijn mannen elk moment terug waren, maar ik begon het ondertussen wel echt koud te krijgen.
Vanuit mijn tenen riep ik nog één keer hard om hulp – mijn handdoekje intussen helemaal vergeten – toen een hotelmedewerker in vieze overall me in vol ornaat aanschouwde. ‘Are you okay, madame?’, grijnsde hij. Terug in hurkhouding en met een kop als een boei, vertelde ik hem door de spijlen van mijn balkonhek beschaamd wat er gebeurd was. Hij beloofde hulp te halen. Vijf minuten later redde een kamermeisje – goddank niet de onderhoudsman zelf – me gierend van de lach uit mijn benarde positie.
Die avond, tijdens het diner waarbij mijn man en kinderen niet uitgegeind raakten over het voorval, zag ik het kamermeisje smoezen met het bedienend personeel. Met haar hoofd gebogen, maar een twinkeling in haar ogen, kwam ze naar ons toe. ‘Our barkeeper would like to serve you and your husband a cocktail in the bar, because of the inconvenience’, zei ze. ‘At least: if you promise to wear your knickers.’”
Vrije liefde, bloemen in je haar en vooral niet te veel regels: zo kijken we graag terug op de jaren zestig en zeventig. Maar waren mensen toen écht vrijer? Misschien niet. Wel kunnen we iets leren van een tijd waarin minder werd gepland, gefotografeerd en kapotgedacht, aldus Kim Hopmans. Je leest het hier.
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
