Beeld: Unsplash
Marlotte (33) is single mom en heeft een zoontje van 5. Ze werkt al jaren als beleidsmedewerker bij de gemeente en is nu ongeveer 3 jaar gescheiden. ‘Mijn ex begreep mijn vegan lifestyle sowieso niet, maar toen ik ons zoontje ook graag veganistisch wilde opvoeden, is het langzaam bergafwaarts gegaan tussen ons.’
‘Het is wel iets meer geaccepteerd tegenwoordig. Vooral jongeren zien het belang van een veganistische levensstijl in. Naast het dierenleed dat je voorkomt, is het ook beter voor onze planeet. Ik zal mijn keuzes hierin nooit bij anderen opdringen, dus het zou ook fijn zijn als ik dan andersom ook geen constant commentaar zou krijgen. Mijn zoontje is nu 5 en heeft nog nooit in zijn leven dierlijke producten gegeten. Als hij ouder is, kan hij hier zelf keuzes in maken, maar voor nu bepaal ik.
Lees ook –
Zo voed ik op: ‘Mijn 3-jarige krijgt soms nog potjes’
Vegan borstvoeding
Het begon al in de buik natuurlijk. Maar toen ik eenmaal ‘vegan borstvoeding’ gaf, kreeg ik zelfs vanuit de kraamverzorgster de vraag of mijn kind wel genoeg voedingsstoffen binnen kreeg. Ze begreep niet dat ik mijn kind bepaalde voedingsstoffen ontzegde. Daardoor werd ik wel wat onzeker, dus heb ik al snel contact gezocht met een diëtiste die mij hierin heel goed heeft begeleid. We hebben er toen ook voor gekozen om hem bij te voeden met veganistische kunstvoeding, just to be sure. Mijn zoontje groeide goed en heeft nooit onder de curve gezeten. Bij elk bezoek aan het consultatiebureau stonden ze versteld van zijn groei. En waarom? Vertel het mij. Ooit zei een dame daar: ‘Ik snap dat plantaardige gedoe niet, weet je wel zeker dat het veilig is?’ In mijn oren zijn het opmerkingen en meningen van onwetenden.
Buitenbeentje
In de klas heeft mijn zoontje ook wel wat problemen met het feit dat hij vegan is. Zo houden niet alle ouders rekening met hem als hun kind trakteert met een verjaardag. En voor de BSO moet ik zelf plantaardige melk meegeven. Daarom heeft hij daar en in de klas een kratje met wat eigen producten, zodat hij nooit misgrijpt of zich buitengesloten voelt. Waarom is het zo moeilijk om elkaar hierin wat meer te supporten? Als een kind een pinda-allergie heeft, wordt daar toch ook niet moeilijk over gedaan?
Mijn ex-man riep na zijn geboorte al dat hij een buitenbeentje zou worden. Het rare kind met die plantaardige moeder, zei hij dan. En ik snap zijn gedachtegang, dus ik zal hier altijd waakzaam op zijn. Maar stiekem hoop ik dat andere kinderen juist een voorbeeld aan hem zouden nemen, in plaats van dat hij veroordeeld wordt. Ook had ik het fijn gevonden als mijn ex wat meer open had gestaan voor mijn manier van leven, dan waren we nu misschien nog samen.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
