Beeld: Unsplash
Je kind helpen met z’n huiswerk: doen we graag, als dat goede resultaten oplevert. Maar dat het ook averechts kan werken, ondervond blogger Wendy Wisner. Ze besloot het heel anders aan te pakken.
‘Toen mijn zoon zijn schrift door de kamer gooide, wist ik dat ik mijn tactiek moest veranderen’, schrijft ze op Scary Mommy.
‘Ik bestudeerde altijd ieder werkblad en project dat mijn zoon mee naar huis nam’, vertelt Wendy. ‘Ik vroeg of hij hulp nodig had en keek zijn huiswerk na om er zeker van te zijn dat het perfect was.’ Op de basisschool werkte dat, maar daarna niet meer. ‘Mijn voortdurende betrokkenheid veranderde in zeuren en bemoeienis. Mijn aanwezigheid was allesbehalve bevorderlijk, hij kreeg steeds meer stress van zijn huiswerk.’
Lees ook:
10x hilarische huiswerkantwoorden >
Op een dag raakt haar zoon zelfs zo gefrustreerd, dat hij zijn schrift door de kamer gooide. Wendy: ‘Hij riep: ‘IK KAN HET NIET’. En toen besloot ik uit wanhoop mijn tactiek volledig te veranderen. ‘Doe het dan niet’, zei ik. ‘Ik dacht: het maakt niet uit of hij z’n huiswerk vanavond wel of niet doet. Als het hem zoveel stress bezorgt, is het het niet waard. En de leraar zal deze ene keer wel door z’n vingers zien.’
Wendy vreesde wel dat haar zoon het vaker zou laten afweten. Maar tot haar verbazing gebeurde het tegenovergestelde. ‘Hij pakte zijn huiswerk uit zichzelf weer op, zonder mijn hulp.’ Een Finse studie laat zien dat teveel ouderlijke inmenging bijna altijd averechts werkt. Laat je het je kind zelf doen, dan heeft hij het gevoel dat hij in zijn vaardigheden en capaciteiten wordt geloofd. Wendy realiseert zich dat ook: ‘Er zijn nog steeds dagen dat ik roep dat mijn zoons hun huiswerk moeten doen. Maar steeds vaker laat ik het los en leg ik de verantwoordelijkheid bij henzelf. Ik zeg dat ik ze help als ze dat willen, maar of en wanneer ze het doen, is aan hen. En dat werkt: met deze aanpak wordt het huiswerk vaker wel dan niet gedaan. Ik moet echt wat meer vertrouwen in mijn kinderen hebben.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
