Beeld: Shutterstock
Door een auto-immuunziekte is het voor Rachel Garlinghouse riskant om zwanger te raken. Dus adopteerden haar man en zij vier kinderen. Daar dacht haar omgeving – pijnlijk – nog weleens licht over.
Niet alleen haar eigen weg naar het moederschap verliep moeizaam. ‘Vriendinnen bleken onvruchtbaar, kregen miskramen, of verloren een kindje’, schrijft Rachel in een blog. ‘En het gemak waarmee mensen dan zeiden: “joh, dan adopteer je toch gewoon”; ik wil het nooit meer horen.’
Toen ze hun eerste kind gekregen hadden, zeiden mensen – in al hun onwetendheid: “Misschien lukt het nog om een kind van jezelf te krijgen”, schrijft Rachel. ‘Maar dit wás ons eigen kind. En dat was geen tweede keus, hij was niet minder waard dan een kind dat ik zelf gedragen zou hebben.’
Inmiddels zijn ze vier adoptiekinderen verder, en Rachel wil één ding benadrukken: bij adoptie doe je niets, maar dan ook niets ‘zomaar even’. ‘Eer je een keuze hebt gemaakt via welk bureau je wilt adopteren, of waar je überhaupt in aanmerking komt voor een adoptiekind, ben je tijden verder.’ Eerst volgt een uitgebreide screening – en dan is ‘uitgebreid’ zacht uitgedrukt, schrijft ze. ‘Alles om maar te controleren of je het wel waard bent om ouders te worden. En voor wat voor type adoptie kies je daarna? Uit welk land? Sta je open voor een kind met een beperking?’ En dan heeft ze het nog niet eens gehad over de kosten, en alle benodigde juridische hulp.
Lees ook:
Prachtig: zo ziet adoptie eruit >
Het voelde keer op keer ongelooflijk ongemakkelijk, vertelt ze. ‘We bestelden geen broodje; dit ging om een mens.’ Toch was dit alles niet het lastigste van het proces. ‘Want dat was het wachten tot er eindelijk een kind was dat ons nodig had.’ Rachel omschrijft het als ‘pure emotionele marteling’. ‘We wilden zó graag ouders worden.’
Na veertien maanden wachten op hun eerste kind en op het punt van opgeven, rinkelde de telefoon: ze werden vader en moeder. In de zes jaar daarna adopteerden Rachel en haar man nog drie kinderen. Elk traject verliep anders, maar makkelijk was het nooit. En dat is het nog steeds niet altijd, schrijft Rachel. ‘Geadopteerde kinderen krijgen vaak te maken met complexe emoties.’
Dus zeg nooit tegen een moeder dat ze ‘gewoon moet adopteren’, herhaalt ze. ‘Adoptie is geen makkelijke manier om moeder te worden. Tegelijk: een écht makkelijke manier om moeder te worden is er nooit.’
Meer Kek Mama? Volg ons op Instagram.
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
