Minimalistisch leven? Blogger Christine Organ is voor. Ze geeft geen snuisterijen, hangt geen sentimentele waarde aan producten en gaat alleen shoppen als het écht nodig is. En zo voedt ze haar kinderen ook op.
‘Te veel spullen hebben, kan schadelijk voor ze zijn.’
‘In een maatschappij als deze, moeten we allemaal in een mooi huis wonen, onze kinderen aanmelden voor tig buitenschoolse activiteiten, zorgen dat ze de mooiste kleding dragen en ook nog de coolste gadgets hebben’, schrijft Christine op Scary Mommy. ‘Alles moet meer, meer, meer. Maar weet je? Dat is bullshit: dat idee is niet gezond.’ Daarom probeert de blogger zo min mogelijk ‘onnodige’ spullen aan haar kinderen te geven – al kan dat met al die reclames nog knap lastig zijn.
Lees ook
6x dit kun je óók doen met (overtollig) speelgoed van je kind >
Ze vervolgt: ‘Van een drukke schooldag tot een hele middag pianoles: onze kinderen krijgen al genoeg prikkels op een dag. Als we ze dan óók nog met een spelcomputer laten spelen of uren televisie laten kijken, raken ze helemaal overprikkeld.’ En daarbij is te veel spullen hebben volgens Christine hartstikke slecht voor het milieu. ‘Sinds 1950 komt meer dan 4 miljoen ton plastic op stortplaatsen terecht. 9 procent hiervan wordt gerecycled, maar de rest gaat de zee in. En nog een bizar feit: wist je dat Amerikanen elk jaar 65 kilo(!) aan kleding weggooien?!’
Om haar gezin mee te krijgen in haar minimalistische levensstijl, heeft Christine de de 30-day challenge bedacht: Op dag één geef je één ding weg, op dag twee, twee, op dag drie, drie, enzovoort. ‘Op deze manier leven, betekent dat we ons oude busje laten repareren in plaats van een nieuwe te kopen. Het betekent dat onze kinderen een kamer delen, zodat ze minder ruimte hebben voor ‘spullen’. Het betekent dat we ons geld besteden aan reizen en ervaringen in plaats van een groter huis. En dat we als we wél iets kopen, onze kinderen uitleggen waarom we dat doen.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
