Fotografie: Paulien van Beusekom
In het zwembad van een Franse camping zag ik een koppel met twee dreumesen: een tweeling. Het koppel verzoop bijna.
En dan bedoel ik niet in het water, maar in de zorg voor de tweeling. Stortte dreumes één zich niet in een of andere wildwaterbaan, dan trok dreumes twee wel een sprint naar een heel diep uitziend bad. Het stel moest ongelooflijk ploeteren om de koters in leven te houden en dan moest er ook nog gevoed en gesnackt worden.
Een ding heb ik nooit begrepen: waarom zoveel mensen roepen dat ze heel graag een tweeling willen. Twee kinderen, tegelijk in dezelfde lastige fase: het lijkt me geen kattenpis. Daar op die zwembadrand zat ik weer even heel content te wezen met mijn ene kind.
De dag erna was het zwembad dicht. Er had een kind in gepoept. Het bad moest urenlang leeggepompt worden. Al snel hing er een briefje waarop het campingpersoneel vriendelijk doch dringend verzocht om kleine kinderen altijd een zwemluier aan te doen.
Die week gebeurde het nog drie keer: sluiting van het zwembad vanwege een poepincident. Ik begon me sterk af te vragen of er daadwerkelijk mensen waren die hun kind steeds zonder zwemluier lieten zwemmen. Of is het concept zwemluier gewoon niet zo betrouwbaar? We weten allemaal dat zwemluiers geen plasjes opvangen. En dat de consistentie van babypoep nogal kan verschillen. Kan die kak er ook niet gewoon… je weet wel… langs druipen?
Sindsdien voelde zwemmen met mijn kind nogal risicovol. Kon ik die zwemluier wel vertrouwen? Wat als mijn kind plots met een bruine lekkage zou kampen en het zwembad leeggepompt zou moeten worden door mij? Alle ouders met kleine kinderen kregen nu al steeds boze blikken van andere campinggasten. Dan zou ik me al helemaal niet meer durven te vertonen.
Bij nader inzien zijn er twee dingen die ik niet begrijp: de sterke wens voor een tweeling en zwemluiers. Beide vanwege het risico op totale chaos en veel extra werk.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]