Beeld: Shutterstock
Met vier kinderen onder de vier jaar, leek het blogger Madison Hayes en haar man een logische stap dat zij haar baan opzegde om voor de kinderen te zorgen. Toch kwam ze maar niet af van het knagende schuldgevoel dat ze niet financieel bijdroeg aan het gezin. Onzin, weet ze nu.
Als Madison was blijven werken, was bijna driekwart van haar salaris opgegaan aan de kinderopvang. Toch kost het besluit met haar man dat ze thuisblijfmoeder werd, nu hun huwelijk, schrijft ze. ‘Elke discussie draait uit op dezelfde conclusie: hij werkt, en ik niet. Terwijl ik alles geef om de boel thuis draaiende te houden, met altijd wel een kind aan de borst, gierende hormonen en vier aanhankelijke peuters.’
Niet alleen haar aanstaande ex brengt weinig begrip op voor hoe hard ook zíj werkt – hoewel onbetaald. Ook de omgeving geeft Madison vaak het gevoel dat ze moet verantwoorden waarom ze thuisblijfmoeder is. ‘Omdat het goedkoper is. Omdat ik van mijn kinderen wil genieten. Omdat ik chronische pijn heb. Omdat, omdat, omdat.’
Lees ook:
‘Was ik maar een thuisblijfmoeder voor mijn tieners’ >
Inmiddels weet ze beter. ‘Er zullen altijd mensen zijn die thuisblijfouders veroordelen. Maar thuis zijn voor de kinderen is minstens zo hard werken als een betaalde baan. Het is eenzaam. En soms schijnbaar eindeloos, met alle gebroken nachten. En het moeilijkste: het is vaak ondankbaar werk.’ Want zelfs al zit ze in haar joggingbroek, terwijl haar man in vol ornaat de deur uitstapt; het is niet dat ze tijd heeft om te relaxen. ‘Maar dat lijkt niemand zich te realiseren.’
Madison vindt het hoog tijd dat thuisblijfouders en ouders die buiten de deur werken, als gelijkwaardig worden gezien. ‘Want sterker nog: het werk van een thuisblijfouder stopt nooit. Vaak óók niet wanneer de werkende ouder thuiskomt, en te moe is om bij te dragen aan het koken, schoonmaken en opruimen, dat na kantoortijden gewoon doorgaat.’ Dat er dan heel soms regenachtige ochtenden zijn waarop moeder en kinderen in pyjama’s op de bank hangen en niets doen, moet dus kunnen. Zonder schuldgevoel. ‘Ook dát is bijdragen aan het gezin’, vindt Madison. ‘Het gezin heeft namelijk af en toe ook de jij-versie van jou nodig, en niet alleen de huismanager. Wanneer je je kind uitbesteedt aan de kinderopvang, wil je toch ook geen leidsters die alleen maar bezig zijn de crèche te runnen?’
Meer Kek Mama? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief >
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Erina, die spijt heeft van de vasectomie van haar man.
