Beeld: Shutterstock
Met vier kinderen onder de vier jaar, leek het blogger Madison Hayes en haar man een logische stap dat zij haar baan opzegde om voor de kinderen te zorgen. Toch kwam ze maar niet af van het knagende schuldgevoel dat ze niet financieel bijdroeg aan het gezin. Onzin, weet ze nu.
Als Madison was blijven werken, was bijna driekwart van haar salaris opgegaan aan de kinderopvang. Toch kost het besluit met haar man dat ze thuisblijfmoeder werd, nu hun huwelijk, schrijft ze. ‘Elke discussie draait uit op dezelfde conclusie: hij werkt, en ik niet. Terwijl ik alles geef om de boel thuis draaiende te houden, met altijd wel een kind aan de borst, gierende hormonen en vier aanhankelijke peuters.’
Niet alleen haar aanstaande ex brengt weinig begrip op voor hoe hard ook zíj werkt – hoewel onbetaald. Ook de omgeving geeft Madison vaak het gevoel dat ze moet verantwoorden waarom ze thuisblijfmoeder is. ‘Omdat het goedkoper is. Omdat ik van mijn kinderen wil genieten. Omdat ik chronische pijn heb. Omdat, omdat, omdat.’
Lees ook:
‘Was ik maar een thuisblijfmoeder voor mijn tieners’ >
Inmiddels weet ze beter. ‘Er zullen altijd mensen zijn die thuisblijfouders veroordelen. Maar thuis zijn voor de kinderen is minstens zo hard werken als een betaalde baan. Het is eenzaam. En soms schijnbaar eindeloos, met alle gebroken nachten. En het moeilijkste: het is vaak ondankbaar werk.’ Want zelfs al zit ze in haar joggingbroek, terwijl haar man in vol ornaat de deur uitstapt; het is niet dat ze tijd heeft om te relaxen. ‘Maar dat lijkt niemand zich te realiseren.’
Madison vindt het hoog tijd dat thuisblijfouders en ouders die buiten de deur werken, als gelijkwaardig worden gezien. ‘Want sterker nog: het werk van een thuisblijfouder stopt nooit. Vaak óók niet wanneer de werkende ouder thuiskomt, en te moe is om bij te dragen aan het koken, schoonmaken en opruimen, dat na kantoortijden gewoon doorgaat.’ Dat er dan heel soms regenachtige ochtenden zijn waarop moeder en kinderen in pyjama’s op de bank hangen en niets doen, moet dus kunnen. Zonder schuldgevoel. ‘Ook dát is bijdragen aan het gezin’, vindt Madison. ‘Het gezin heeft namelijk af en toe ook de jij-versie van jou nodig, en niet alleen de huismanager. Wanneer je je kind uitbesteedt aan de kinderopvang, wil je toch ook geen leidsters die alleen maar bezig zijn de crèche te runnen?’
Meer Kek Mama? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief >
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Julia (39) haar ervaring. Haar 9-jarige zoon zat rustig in de auto te gamen terwijl zij de hond uitliet. Tot ze terugkwam en er ineens politie bij de auto stond.
