Beeld: Shutterstock
Met vier kinderen onder de vier jaar, leek het blogger Madison Hayes en haar man een logische stap dat zij haar baan opzegde om voor de kinderen te zorgen. Toch kwam ze maar niet af van het knagende schuldgevoel dat ze niet financieel bijdroeg aan het gezin. Onzin, weet ze nu.
Als Madison was blijven werken, was bijna driekwart van haar salaris opgegaan aan de kinderopvang. Toch kost het besluit met haar man dat ze thuisblijfmoeder werd, nu hun huwelijk, schrijft ze. ‘Elke discussie draait uit op dezelfde conclusie: hij werkt, en ik niet. Terwijl ik alles geef om de boel thuis draaiende te houden, met altijd wel een kind aan de borst, gierende hormonen en vier aanhankelijke peuters.’
Niet alleen haar aanstaande ex brengt weinig begrip op voor hoe hard ook zíj werkt – hoewel onbetaald. Ook de omgeving geeft Madison vaak het gevoel dat ze moet verantwoorden waarom ze thuisblijfmoeder is. ‘Omdat het goedkoper is. Omdat ik van mijn kinderen wil genieten. Omdat ik chronische pijn heb. Omdat, omdat, omdat.’
Lees ook:
‘Was ik maar een thuisblijfmoeder voor mijn tieners’ >
Inmiddels weet ze beter. ‘Er zullen altijd mensen zijn die thuisblijfouders veroordelen. Maar thuis zijn voor de kinderen is minstens zo hard werken als een betaalde baan. Het is eenzaam. En soms schijnbaar eindeloos, met alle gebroken nachten. En het moeilijkste: het is vaak ondankbaar werk.’ Want zelfs al zit ze in haar joggingbroek, terwijl haar man in vol ornaat de deur uitstapt; het is niet dat ze tijd heeft om te relaxen. ‘Maar dat lijkt niemand zich te realiseren.’
Madison vindt het hoog tijd dat thuisblijfouders en ouders die buiten de deur werken, als gelijkwaardig worden gezien. ‘Want sterker nog: het werk van een thuisblijfouder stopt nooit. Vaak óók niet wanneer de werkende ouder thuiskomt, en te moe is om bij te dragen aan het koken, schoonmaken en opruimen, dat na kantoortijden gewoon doorgaat.’ Dat er dan heel soms regenachtige ochtenden zijn waarop moeder en kinderen in pyjama’s op de bank hangen en niets doen, moet dus kunnen. Zonder schuldgevoel. ‘Ook dát is bijdragen aan het gezin’, vindt Madison. ‘Het gezin heeft namelijk af en toe ook de jij-versie van jou nodig, en niet alleen de huismanager. Wanneer je je kind uitbesteedt aan de kinderopvang, wil je toch ook geen leidsters die alleen maar bezig zijn de crèche te runnen?’
Meer Kek Mama? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief >
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
