Beeld: Getty Images
Hoe zorg je ervoor dat je kind niet alleen de aardappelkroketjes naar binnen werkt, maar ook de groenten en vis? Deze vrouw lijkt het te weten, maar haar man gooit roet in het eten.
‘Zelf ben ik opgegroeid met een gespannen relatie rond eten. En ik heb mezelf beloofd dat ik het bij mijn kinderen anders zou doen’, vertelt de vrouw. ‘Ik hanteer de methode waarbij wij als ouders bepalen wat er gegeten wordt, en mijn kind beslist hoeveel hij ervan eet.’
Ze is daar op gekomen door talloze boeken te lezen en lid te worden van Facebookgroepen over dit onderwerp. ‘Ik heb het gevoel dat dat een positieve invloed heeft gehad op hoe mijn kinderen naar voedsel kijken en erop reageren. Het probleem is alleen dat mijn man het totaal anders ziet en doet. Hij denkt dat we de kinderen moeten vertellen dat ze niet de hele dag snoep en koek kunnen eten, omdat ze dat als volwassene dan ook gaan doen. En that’s it.’
Lees ook:
Onderzoek: hierdoor eet jouw kind voortaan wél alle groenten op >
‘Onze dochter is nu vier. We serveren het toetje op hetzelfde bord als de hoofdmaaltijd, om te laten zien dat we het dessert niet meer waarde geven’, gaat ze verder. ‘Maar mijn man noemt het toetje ‘snoep’. Hij gebruikt woorden als ‘gezond’ en ‘vies’ of ‘speciale traktatie’. Terwijl ik vind dat elk gerecht gewoon bij zijn naam genoemd moet worden. En de manier waarop hij over eten praat, begint onze dochter inmiddels over te nemen.’
Haar man vertikt het om boeken over eetgedrag bij kinderen te lezen en wil niet lid worden van één van de Facebookgroepen waar zij zit. ‘Hij zegt dat hij respect heeft voor wat ik de kinderen leer, maar dat hij er zelf gewoon niet geïnteresseerd in is. Dat baart me zorgen. Hoe kan ik hem in hemelsnaam duidelijk maken dat zijn afkeer hiervoor er juist voor zal zorgen dat onze kinderen qua eetgewoonten gaan ontsporen?’
Bron: Today
Nog meer persoonlijke verhalen lezen?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
