Beeld: Kek Mama
Na de kraamtijd je werk weer oppakken, dat gaat niet altijd zo soepeltjes als je gehoopt had. Al zijn er ook moeders die smachtend naar hun baan terugkeren. Vier vrouwen, vier ervaringen. Vandaag het verhaal van secretaresse Ellen (35). Bij haar ging het back-to-work proces minder makkelijk.
Lees hier deel 1 van het artikel: het verhaal van Vera.
Ellen: “Tijdens mijn zwangerschapsverlof waren mijn taken overgenomen door een vrouw die perfect binnen het team bleek te passen. Zo perfect, dat ze haar niet kwijt wilden toen ik weer terugkwam. Ik kreeg, ‘om er weer een beetje in te komen’, zoals mijn leidinggevende het omschreef, taken toebedeeld die ik allang ontgroeid was.
Er ontstond een heel vervelende sfeer. Ik zat met mijn hoofd vooral bij onze pasgeboren dochter Mae, maar durfde niets over haar te zeggen, uit angst daarop te worden afgerekend. Ik had sterk het idee dat ik me moest bewijzen om mijn eigen baan weer terug te krijgen, wat natuurlijk waanzin is; ik hoorde gewoon terug te komen in mijn eigen functie. Na een paar weken ben ik met mijn leidinggevende en iemand van HR rond de tafel gaan zitten en heb ik mijn gevoel op tafel gegooid. Stijf van de hormonen nog, dus in tranen. Ik voelde me het vijfde wiel aan de wagen. Aan de kant gezet. Ik zag aan mijn leidinggevende dat hij steeds ongemakkelijker werd en prijsde mezelf gelukkig met de vrouw van personeelszaken, die mij heel serieus nam. Mijn leidinggevende ontkende namelijk álles.
Er was een verstoorde werkrelatie ontstaan en dat werd opgelost door mij over te plaatsen naar een andere afdeling. In eerste instantie voelde ik me daardoor nog meer aan de kant geschoven. Ik heb serieus overwogen een andere baan te zoeken of me ziek te melden. Ik was echt van mijn roze wolk gekletterd. Maar iets in me zei dat ik het even moest proberen, op die nieuwe afdeling. Dat pakte goed uit. Mijn directe collega was net als ik kort daarvoor bevallen. Dat was de eerste match. Het werk bleek ook nog eens veel leuker. Inmiddels zijn we een jaar verder en heb ik in twee collega’s echte vriendinnen gevonden. Het heeft zo moeten zijn, denk ik achteraf – maar wat had ik dat graag toen al geweten.”
Eén op de vijf werkgevers heeft liever niet dat vrouwen borstvoeding geven of kolven onder werktijd, zo blijkt uit onderzoek van het Voedingscentrum. Dat heeft Annika (33, administratief medewerker) aan den lijve ondervonden. Lees morgen haar verhaal in deel 3.
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama ‘Back to Work’
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
