Beeld: Kek Mama
De zoon van Lies gaat bij een vriendje spelen waarvan je de ouders niet goed kent. Dat heeft ze geweten.
Lies: “Er zit een nieuw jongetje in de klas bij mijn zoon. Ze zijn pas verhuisd en ze vallen nogal op. Het zijn mensen uit de stad en die steken nogal af op het gemiddelde mens in het dorp waar ze nu wonen. Mijn zoon kan echter goed opschieten met het jongetje, dus de vraag om een speelafspraakje liet niet lang op zich wachten.
Ik ga altijd even mee als ik mensen niet ken, gewoon om te zien waar het is en even de sfeer in zo’n gezin te proeven. Noem het overbezorgd, maar ik vind dat fijn. Ik blijf niet de hele middag hangen, maar ik vind het prettig om te weten wat voor huis het is, of het er schoon en opgeruimd is, of er gerookt wordt en of er grote honden zijn bijvoorbeeld.
Het viel me alles mee, het was een keurig huis. Er was wel een grote hond, dat vind ik altijd een beetje spannend met kinderen, maar ze verzekerden me dat het een hartstikke lief beest was. Ik ging met een een semi gerust gevoel naar huis.
Toen ik mijn zoon aan het eind van de middag weer kwam ophalen, zaten ze voor de tv geplakt. Mijn kinderen mogen eigenlijk geen tv kijken doordeweeks, maar ik had dat er niet bij vermeld. Het is ook hun huis, dus hun regels, in theorie. Maar blij was ik er niet mee. En dat bleek nog niet het ergste.
‘Hebben ze het leuk gehad?’ vroeg ik aan de moeder. ‘Ja hoor, ze hebben eigenlijk de hele middag zitten gamen’, antwoordde zij argeloos. Gamen? Die kinderen zijn zes jaar oud. ‘Wat voor games dan?’ wilde ik weten. ‘Oh geen idee, gewoon van die schietspelletjes. Vind je dat erg? Je ziet eruit als iemand die dat erg zou vinden.’ Ik zat met mijn mond vol tanden en wist echt even niet wat ik moest zeggen op deze sneer. Ten eerste, wie laat kinderen van zes nou schietspellen spelen?! Ten tweede, als ik er blijkbaar uitzie als iemand die dat niet kan waarderen, wat dat ook moge betekenen, waarom laat je het dan toch gebeuren? Of vraag op zijn minst even of ik dat daadwerkelijk erg zou vinden?
Wat een rare situatie. ‘Ik stel dat inderdaad niet op prijs, nee’, zei ik, en ik trok zonder pardon mijn kind van de bank, die vervolgens ook nog eens een enorme driftbui kreeg, omdat hij het filmpje niet mocht afkijken. Dat was de eerste en de laatste keer dat hij daar ging spelen.”
Marjolein loopt tegen een ander probleem aan. De moeder van een klasgenootje van haar zoon blijft maar vragen of haar kind mag komen spelen, maar dat jochie is een enorme etter. Hoe komt ze van die moeder af? Je leest het hier.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Wil je nog een kind, krijg je er twee. Of drie. “En dan was mijn man ook nog veel in het buitenland.”
