Beeld: Nine IJff
Monique Wijnen (44) is geboren met korte armen en verkorte benen. Ze is getrouwd met Tinus (43) en moeder van Serena (bijna 6). Ook heeft ze twee hulphonden: de husky’s Santi (10) en Shiva (6 maanden).
‘‘Wil Serena met mij kleuren, dan houd ik een potlood vast tussen mijn tenen. En met diezelfde tenen kam ik haar haren. Van jongs af aan ben ik gewend om alles met mijn ‘handige’ voeten te doen. Mensen vragen weleens of ik geen arm- of beenprothese zou willen. Ha, ik moet er niet aan denken. Die dingen zijn zwaar en trekken aan je huid. Mijn lijf klopt zoals het is: alles is prachtig in proportie.
Ik voel me niet anders. Nooit gedaan ook. Mijn ouders hebben mij leren denken in mogelijkheden. Waar artsen mij nul toekomstperspectief gaven, lieten zij een rolstoel ontwikkelen waarvan de zitting naar de grond kan. Daarmee kan ik, samen met mijn hulphonden, prima functioneren. Dat ik een halfuur verder ben om mezelf met een lift in mijn aangepaste auto te zetten, soit.
Ook Serena weet niet beter. Zij heeft geleerd geduldig te zijn. Roep ik haar omdat we vertrekken, dan komt ze meteen. Ik kan haar niet beetpakken en moet het daarom hebben van de communicatie. Uitleggen wat we gaan doen, wat ik van haar verwacht. En haar zelf laten nadenken: wat kan er gebeuren als je zomaar oversteekt? Het maakt haar zelfstandig en onze band ijzersterk.
Niemand keek ervan op dat ik een kind wilde. Voordat ik Tinus ontmoette vroeg iemand zelfs of ik overwoog een bewust alleenstaande moeder te worden. Mensen zagen hoe zorgzaam ik was voor mijn honden en dat ik dolgraag met mijn neefjes en nichtjes speelde. Zelf had ik slechts één twijfel: wat als ik in of na de zwangerschap complicaties krijg en mijn kind niet zelf kan verzorgen? Maar al snel dacht ik: onzin, ik red me al jaren op mijn manier.
In het begin tilde ik Serena als een leeuwin met mijn tanden op aan haar boxpakje. Haar aankleden en verschonen deed ik op de grond – zoals alles. In huis gebruik ik geen rolstoel en ‘loop’ ik als een soort pinguïn op mijn billen. Die volgens Serena best dik zijn, trouwens. ‘Gelukkig maar’, zeg ik dan. ‘Zo val ik niet om als je op me klimt.’ Ik hou wel van zelfspot.
Nu ze ouder wordt, gaan we samen vaak paardrijden. Ik klem dan een lus tussen mijn tenen en de teugels onder mijn oksels. Terwijl Serena voor me uit hobbelt op haar merrie, voelt mijn paard als een verlengstuk van mijn lichaam: de ultieme vrijheid.”
Dit artikel las je eerder in Kek Mama.
Leena de Wilde is als baby geadopteerd uit India en heeft de bewegingsstoornis cerebrale parese, waardoor ze in een rolstoel zit. Ze is moeder van Sylvan (2). Lees haar verhaal hier.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Marousha dacht dat ze zich goed had voorbereid op haar zwangerschap, de bevalling en de kraamweek, maar met één ding had ze geen rekening gehouden.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Janna en haar gezin waren net verhuisd en sloten zich aan bij een nieuwe kerk. Al gauw maakte Janna vriendinnen. Dacht ze.
