Beeld: Nine IJff
Monique Wijnen (44) is geboren met korte armen en verkorte benen. Ze is getrouwd met Tinus (43) en moeder van Serena (bijna 6). Ook heeft ze twee hulphonden: de husky’s Santi (10) en Shiva (6 maanden).
‘‘Wil Serena met mij kleuren, dan houd ik een potlood vast tussen mijn tenen. En met diezelfde tenen kam ik haar haren. Van jongs af aan ben ik gewend om alles met mijn ‘handige’ voeten te doen. Mensen vragen weleens of ik geen arm- of beenprothese zou willen. Ha, ik moet er niet aan denken. Die dingen zijn zwaar en trekken aan je huid. Mijn lijf klopt zoals het is: alles is prachtig in proportie.
Ik voel me niet anders. Nooit gedaan ook. Mijn ouders hebben mij leren denken in mogelijkheden. Waar artsen mij nul toekomstperspectief gaven, lieten zij een rolstoel ontwikkelen waarvan de zitting naar de grond kan. Daarmee kan ik, samen met mijn hulphonden, prima functioneren. Dat ik een halfuur verder ben om mezelf met een lift in mijn aangepaste auto te zetten, soit.
Ook Serena weet niet beter. Zij heeft geleerd geduldig te zijn. Roep ik haar omdat we vertrekken, dan komt ze meteen. Ik kan haar niet beetpakken en moet het daarom hebben van de communicatie. Uitleggen wat we gaan doen, wat ik van haar verwacht. En haar zelf laten nadenken: wat kan er gebeuren als je zomaar oversteekt? Het maakt haar zelfstandig en onze band ijzersterk.
Niemand keek ervan op dat ik een kind wilde. Voordat ik Tinus ontmoette vroeg iemand zelfs of ik overwoog een bewust alleenstaande moeder te worden. Mensen zagen hoe zorgzaam ik was voor mijn honden en dat ik dolgraag met mijn neefjes en nichtjes speelde. Zelf had ik slechts één twijfel: wat als ik in of na de zwangerschap complicaties krijg en mijn kind niet zelf kan verzorgen? Maar al snel dacht ik: onzin, ik red me al jaren op mijn manier.
In het begin tilde ik Serena als een leeuwin met mijn tanden op aan haar boxpakje. Haar aankleden en verschonen deed ik op de grond – zoals alles. In huis gebruik ik geen rolstoel en ‘loop’ ik als een soort pinguïn op mijn billen. Die volgens Serena best dik zijn, trouwens. ‘Gelukkig maar’, zeg ik dan. ‘Zo val ik niet om als je op me klimt.’ Ik hou wel van zelfspot.
Nu ze ouder wordt, gaan we samen vaak paardrijden. Ik klem dan een lus tussen mijn tenen en de teugels onder mijn oksels. Terwijl Serena voor me uit hobbelt op haar merrie, voelt mijn paard als een verlengstuk van mijn lichaam: de ultieme vrijheid.”
Dit artikel las je eerder in Kek Mama.
Leena de Wilde is als baby geadopteerd uit India en heeft de bewegingsstoornis cerebrale parese, waardoor ze in een rolstoel zit. Ze is moeder van Sylvan (2). Lees haar verhaal hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Een bevalling is een ervaring die alles van je vraagt: je lijf, je hoofd en soms ook je gevoel voor realiteit. En toch doen miljoenen vrouwen het, vaak bewuster en sterker dan ze ooit van zichzelf hadden gedacht.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Van zelf veters strikken tot netjes eten met mes en vork: volgens Supernanny Jo Frost zijn het juist die alledaagse vaardigheden waar steeds meer kinderen moeite mee hebben.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
