Dilemma: ‘Mijn zoon (12) wil dolgraag op deze sport, maar ik word al misselijk bij de gedachte’

Melanie Borgman

12 mei, 2026 - 20:00

Leestijd: 4 minuten

Marije is moeder van twee kinderen (12 en 8) en woont samen met haar man: “Mijn oudste zoon is altijd al een energiek kind geweest. Klimmen, rennen, stoeien, voetballen op het schoolplein.. stilzitten was nooit echt zijn ding. Dus toen hij laatst zei dat hij op een sport wilde waarbij hij écht zijn energie kwijt kon, snapte ik dat ergens wel. Alleen had ik totaal iets anders in mijn hoofd dan boksen.

Weerstand

En toch is dat precies wat hij wil. Hij kwam thuis met verhalen over een vriendje dat op boksen zit. Hoe gaaf het is, hoe technisch, hoeveel discipline erbij komt kijken. Binnen een week had hij filmpjes gekeken, informatie opgezocht en wist hij precies welke boksschool hij wilde proberen. Hij straalde helemaal, maar ik voelde alleen maar weerstand.

Lees ook

Het Dilemma

Dilemma: ‘Ik moet er niet aan denken om met mijn kinderen op vakantie te gaan’

Misschien komt het omdat ik boksen altijd een enge sport heb gevonden. Het idee dat je expres iemand slaat – of zelf gebeukt wordt – ik krijg er gewoon een knoop van in mijn maag. Natuurlijk weet ik ook wel dat het professioneel en gecontroleerd gaat, met regels, bescherming en begeleiding. Maar alsnog: het blijft een sport waarbij je klappen krijgt. Vrijwillig. Waarom zou je dat willen?

Beschermen

Mijn man vindt dat ik overdrijf. Die zegt juist dat het goed voor hem kan zijn. Meer zelfvertrouwen, discipline, respect. Dat hoor ik trouwens ook van andere ouders, dat het helemaal niet draait om agressie, maar juist om controle. Toch merk ik dat ik er moeite mee heb om dat gevoel los te laten.

Wedstrijd

Laatst vroeg hij: ‘Mam, als ik ooit een wedstrijd heb, kom je dan kijken?’ En ik loog bijna automatisch: ‘Natuurlijk schat.’ Maar eerlijk gezegd weet ik niet of ik het kan. Ik zie mezelf al zitten op zo’n tribune, compleet verkrampt terwijl twee pre-pubers elkaar in elkaar boksen en iedereen er enthousiast van wordt. Alleen het idee al maakt me misselijk. Mijn zoon snapt dat totaal niet. Voor hem is het gewoon een sport. Net als voetbal of judo. Maar voor mij voelt het veel heftiger.

Tekst gaat verder onder de podcast

Tegenstrijdig

Ik denk ook dat er iets moederlijks onder zit. Je wil je kind beschermen. Toen hij klein was, hield ik hem nog weg bij scherpe tafelranden en nu zou ik hem naar een sport brengen waar hij een stoot tegen zijn hoofd kan krijgen? Het voelt zo tegenstrijdig.

Wat moet ik doen?

En toch wil ik hem ook niet tegenhouden omdat ík het spannend vind. Dat voelt ook niet eerlijk. Hij is enthousiast, gemotiveerd en serieus geïnteresseerd. Misschien moet ik juist blij zijn dat hij iets heeft gevonden waar hij passie voor voelt, in plaats van urenlang op een scherm hangen zoals zoveel kinderen tegenwoordig doen.

Ik wil hem steunen en niet de moeder zijn die alles verbiedt uit angst. Maar ik wil ook trouw blijven aan mijn eigen gevoel. Zet ik hem op boksen en hoop ik dat mijn zorgen verdwijnen? Of luister ik naar mijn onderbuikgevoel en zeg ik nee?”

Hoe weet je eigenlijk of je kind écht klaar is voor een sportclub? In dit artikel vertellen we je er meer over.

Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!

Abonneer met cadeau of korting

Ga voor me-time met Kek Mama

Ga voor me-time