Beeld: Canva
Emigreren naar Amerika, dat is Marjoleins droom. Haar man ziet het echter totaal niet zitten. ‘Het afvoerputje van de wereld’, noemt hij het. Daar wil je je kinderen toch niet groot brengen?
Marjolein (44), getrouwd, moeder van twee kinderen (12 en 10): “Ik denk dat het begon toen we met z’n vieren door een Walmart liepen in Florida, toen we daar op vakantie waren. Dat klinkt misschien belachelijk. Tl-verlichting, gigantische winkelwagens en schappen vol ontbijtgranen in kleuren die in Europa waarschijnlijk verboden zijn. Maar terwijl onze kinderen giechelend in die kar zaten en ik een veel te grote koffie in mijn hand had, voelde ik iets wat ik thuis al jaren niet meer voelde. Avontuur. Sindsdien krijg ik Amerika niet meer uit mijn hoofd.
Niet alleen door die vakantie, maar ook series en films dragen eraan bij. Het idee van een ander leven is zich langzaam in mij gaan nestelen. Een huis met een veranda. Kinderen die daar opgroeien, een totaal ander soort leven dan hier. Ik fantaseer over Thanksgiving-diners, honkbalwedstrijden, high school en een supermarkt die vierentwintig uur per dag open is. Alsof daar een versie van mezelf woont die gelukkiger is.
Mijn man noemt het een illusie. Hij zegt dat ik verliefd ben op een filmdecor. Elke keer als ik erover begin, zucht hij inmiddels al voordat ik ben uitgesproken. ‘Amerika is het afvoerputje van de wereld’, zei hij laatst. ‘Waarom zou je onze kinderen daar willen grootbrengen?’
Ik wist niet eens wat ik moest antwoorden, omdat ik dat helemaal niet zo zie. Ja, ik zie ook het nieuws. De schietpartijen. De bizarre politici. De verdeeldheid. De gezondheidszorg die je failliet kan maken. Natuurlijk zie ik dat. Ik ben niet naïef. Maar tegelijkertijd zie ik ook kansen. Optimisme. Groot denken. Een land waar mensen opnieuw durven beginnen.
Misschien projecteer ik er te veel op. Misschien voelt het voor mij gewoon als ontsnappen. Maar ik weet steeds zekerder: ik wil hier gewoon weg. Nederland voelt bekrompen, vergeleken met de grootsheid van Amerika. Hier is elke dag hetzelfde. Schoolplein. Boodschappen. Regen. Werk. Snel koken. Vermoeid op de bank hangen, terwijl we allebei op onze telefoon scrollen. Ergens onderweg ben ik mezelf kwijtgeraakt.
Amerika staat in mijn hoofd niet alleen voor een ander land. Het staat voor een ander leven. Alleen wil mijn man daar absoluut geen onderdeel van zijn. Sterker nog: mijn kinderen willen ook niet mee. Zij willen niet van school wisselen en hun vrienden niet missen. Maar ik wil wel. Moet ik mijn droom dan aan de kant zetten?
De laatste tijd hebben mijn man en ik er steeds vaker ruzie over. Niet eens grote explosieve ruzies, maar van die venijnige discussies die uren blijven hangen. Hij noemt mijn droom onverantwoord. Ik vind hem bekrompen. Hij zegt dat ik alleen de leuke kanten zie. Ik verwijt hem dat hij overal gevaar in ziet. Dan gaat hij over op emotioneel op me inspelen: ik wil toch zeker niet dat onze kinderen vermoord worden bij een schietpartij? Nee, natuurlijk wil ik dat niet! Wat kan ik dan nog zeggen?
En het ergste is misschien nog wel dat ik soms denk: wat als ik gewoon zou gaan? Niet als fantasie. Maar écht. Zou ik mijn huwelijk ervoor op het spel zetten? Zouden de kinderen dan toch met me mee gaan?
Soms lig ik ’s avonds naast mijn man in bed en scrol ik stiekem door huizen in North Carolina of Texas. Grote keukens. Witte veranda’s. Achtertuinen waar de kinderen zouden kunnen spelen. Dan voel ik me schuldig, alsof ik vreemdga met een toekomst die niet de onze is. En tegelijkertijd maakt het me verdrietig, omdat hij niet begrijpt waarom dit zo diep zit, die wens om te emigreren. Maar tegelijkertijd begrijp ik het zelf eigenlijk ook niet helemaal.”
Na de scheiding van haar man vertrok Marianne naar Kenia. Zonder haar kinderen van 7 en 3 jaar oud. Je leest het hier.
We gingen naar de Efteling. Het was Rosie’s eerste keer. De dag ervoor leek het wel zomer, maar juist die zondag kwam het met bakken uit de lucht en werden we regelmatig getrakteerd op een bliksemschicht. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter.
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar […]
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,
Na meerdere seizoenen van gezinsdrukte en mooie familiemomenten trekt de familie Bakhcha zich voorlopig terug uit Een huis vol.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Elsemieke (32) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
