Beeld: Canva
Mascha (46) is moeder van een zoon (19) die al bijna een jaar geen contact meer met haar wil. Ze heeft er veel verdriet van, maar wil haar zoon ook de ruimte geven om dingen te verwerken.
Mascha: “Ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen: mijn kind wil geen contact meer met mij. En ik schaam me om het te zeggen, maar ik kan ergens begrijpen waarom. Niet omdat ik een slechte moeder was, maar omdat ik niet altijd de moeder kon zijn die hij nodig had. Maar verdriet heb ik er niet minder om.
Mijn zoon is nu negentien. Het laatste appje dat ik van hem kreeg is van bijna een jaar geleden. Daarin schreef hij: ‘Ik heb rust nodig. Voorlopig wil ik geen contact.’ En sindsdien: niets. Geen bericht, geen belletje, geen verjaardagswens. Soms staar ik eindeloos naar zijn profielfoto op WhatsApp. Vraag ik me af of hij gelukkig is. Of hij nog steeds van honden houdt. Of hij me mist.
Ik heb fouten gemaakt, dat weet ik. Zijn vader en ik gingen uit elkaar toen hij elf was en ik was in die jaren erna allesbehalve stabiel. Te veel stress, te weinig geduld. Ik werkte hard, was moe en schreeuwde vaker dan ik wilde. Hij was gevoelig en trok zich terug. En ik duwde onbedoeld harder. Ik had veel verdriet van de scheiding en kon dat moeilijk een plek geven. Ik zat zo met mezelf in de knoop, dat het me niet lukte om een aanwezige moeder te zijn. Ik deed wat ik kon, maar toch werd onze relatie steeds afstandelijker.
Toen hij zestien was, ging hij steeds vaker bij zijn vader slapen. Eerst een paar dagen per week, toen werd het standaard. Ik hield mezelf voor dat het tijdelijk was. Dat hij me nodig had, maar het even niet wist. Maar hij werd stiller, afstandelijker. En ik probeerde krampachtig verbinding te maken met soms cadeautjes en soms tranen. Maar wat ik echt had moeten geven, gaf ik te laat: veiligheid en rust.
Nu is hij volwassen. En hij kiest voor zichzelf. Dat doet pijn, maar ergens ook goed. Want het betekent dat hij grenzen durft te stellen. Dat hij voor zijn eigen welzijn kiest, iets wat ik hem juist wilde leren, al had ik gehoopt dat het niet ten koste van onze band zou gaan.
Ik hoop dat we over een tijdje onze band kunnen opbouwen, herstellen van de schade die na de scheiding is ontstaan door mij. Maar nog meer hoop ik dat hij gelukkig is met of zonder mij in zijn leven. Ik zal altijd op hem wachten, maar ik dwing hem nooit. Want liefde is ook loslaten, zelfs als het je hart breekt.”
Ook Jasmijn werd na de scheiding een andere vrouw, waarvan ze nooit had verwacht dat het zou gebeuren. Lees hier haar verhaal.
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Fans van Een huis vol kunnen hun hart waarschijnlijk weer ophalen, want de kans is groot dat het populaire NPO-programma in de zomer van 2026 terugkeert op televisie.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy, die door het mooie Moederdagcadeau wat haar man haar gaf wist dat ze wilde scheiden.
Gisteren leek Jessie Jazz Vuijk de naam van haar ongeboren zoon te verklappen. Maar, zo blijkt nu, het was helemaal geen geheim.
