Met de campagne ‘Eerlijk is heerlijk’
wil de babywinkel laten zien dat het doodnormaal is dat het ouderschap misschien niet altijd is wat je ervan verwacht had. Kaya (32) (niet de vrouw op de foto), moeder van Isabella (4)* kan hierover meepraten.
“Ik zag ons al helemaal lopen toen Marco en ik vijf jaar geleden onze kinderwens uitspraken: hand in hand achter de kinderwagen, genieten van de zon, onze slapende baby en ons nieuwe leven als kersvers gezin. Eén ding was zeker: na een relatie van vijftien jaar waren we allebei klaar voor een nieuw hoofdstuk in ons leven. Lang hoefden we hier niet op te wachten, want slechts drie maanden later bleek ik zwanger van onze Isabella.
Het leven waar ik altijd van droomde kon nu eindelijk beginnen, dacht ik. Maar nog geen week na mijn bevalling verdween mijn geromantiseerde beeld over het ouderschap als sneeuw voor de zon. Stuwing, slapeloze nachten, gierende hormonen en die extra kilo’s: ik vond het vreselijk. En hoewel mij steeds werd gezegd dat alles een fase was, zag ik ook naarmate Isabella ouder werd dat het moederschap allesbehalve gemakkelijk is.
Lees ook Prénatal lanceert campagne om taboe rond ‘grijze wolk’ te doorbreken
Zelfs nu nog, vier jaar na de bevalling, heb ik moeite met de veranderingen aan mijn lichaam. Ik vind het soms lastig dat Marco en ik minder tijd samen hebben, heb vaak het gevoel dat ik te veel ballen in de lucht moet houden en baal ervan dat ik niet eens even kan douchen zonder dat er een kleuter aan de deurhendel trekt. Begrijp me niet verkeerd, ik hou onbeschrijfelijk veel van Isabella. 90 procent van de tijd geniet ik enorm en kan me geen leven meer zonder haar voorstellen, maar een tweede kind? Dat hoeft voor mij niet.
Marco daarentegen kan niet wachten om ons gezin uit te breiden; sinds Isabella’s vierde verjaardag hoor ik niets anders meer. Ik snap hem wel, want nu onze dochter naar de basisschool gaat, hebben we ineens weer tijd voor andere dingen, maar ik ben juist zo blij dat we die babytijd hebben gehad en merk dat alles steeds makkelijker wordt nu Isabella wat ouder is. Daar wil ik juist van gaan genieten.
Ik weet hoe groot Marco’s droom voor een tweede kindje is, maar ik heb wel besloten om eerlijk tegen hem te zijn over hoe ik het ouderschap ervaar. Hij vindt het moeilijk, begrijpelijk, maar vindt het minstens zo belangrijk dat ik mezelf niet voorbij loop. Het zal even duren voordat hij het een plekje heeft gegeven, maar samen komen we er wel.” Help je mee om het taboe rondom de grijze wolk te doorbreken? Lees hier meer over de campagne van Prénatal en deel jouw ervaringen via social media met #eerlijkewolk, want je bent niet alleen! *De namen in dit artikel zijn gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Jaimie Vaes richt haar aandacht volledig op zoon Lío, die volgens haar momenteel een prachtige fase doormaakt. Toch blijft er één onderwerp spelen waar regelmatig vragen over komen: het contact tussen Lío en zijn vader, rapper Lil Kleine.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
