Een wildvreemde vrouw die je bijstaat tijdens je zwangerschap: blogger Lara Henneman moest er niet aan denken. Tot ze – nadat haar eerste kind met een spoedkeizersnede ter wereld kwam – haar zinnen had gezet op een natuurlijke bevalling. En die extra begeleiding duidelijk goed van pas kwam.
Op Scary Mommy schrijft ze in vijf punten waarom haar doula zo belangrijk was.
“Na mijn eerste bevalling wist ik het zeker: door die ruggenprik duurde het veel langer tot ik mocht persen. Daarom wilde ik er de tweede keer alles aan doen om de ruggenprik te vermijden. Mijn doula masseerde me, gebruikte etherische oliën, leerde me ademhalingstechnieken en gaf me verschillende handvaten om de pijn te kunnen verdragen.”
“Ik heb alle vertrouwen in de artsen en verpleegkundigen in het ziekenhuis – ze zullen er altijd alles aan doen om een gezonde baby en moeder te garanderen. Toch zijn ze minder bezig met je mentale toestand tijdens de bevalling, en juist daar heeft mijn doula me enorm in gesteund.”
Lees ook
Sabine werd doula: ‘Het is mijn roeping om zwangere vrouwen te helpen’ >
“Het kan voor de niet-bevallende partner moeilijk zijn om aan te voelen hoe hij of zij ondersteuning kan bieden. Mijn man was bij me, maar wist de eerste keer niet wat hij met zichzelf aan moest. Onze doula gaf hem daarom tips en kleine taken om me te helpen. En man, wat was ik haar daar dankbaar voor.”
“Van het ondersteunen bij verschillende houdingen tot het letterlijk vasthouden van mijn benen tijdens het persen: mijn doula was er.”
Nadat de dokters onze dochter op mijn borst legde, keek de doula me, ondanks dat ze al honderden bevallingen had bijgewoond, vol trots aan. Ze feliciteerde me, verzekerde me dat ik het allemaal zelf had gedaan en haalde een heerlijk broodje voor me. Ze wachtte om zeker te weten dat alles in orde was voordat ze naar huis ging, naar haar eigen kinderen. Een paar weken later kwam ze langs en gaf ze een compliment over mijn borsten. En precies dat had ik als uitgeputte, borstvoeding gevende moeder even nodig.”
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg ons op Facebook >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
