Beeld: Canva
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Yonna, die haar zus een slechte moeder vindt.
Yonna*, getrouwd met haar high school sweetheart, moeder van 2 kinderen (4 en 1): “Hoe vertel je nou aan je zus dat je denkt dat ze haar kinderen verpest? Het antwoord is… niet. Vrees ik. Ik zit hier al jaren zo enorm mee in mijn maag, maar ik kan me geen enkele manier indenken hoe ik hierover met haar kan praten zonder onze band in gevaar te brengen.
Ik vind mijn zus gewoon echt een slechte moeder. Al vanaf begin af aan eigenlijk, toen ze zwanger was al. Mijn zus is ook nooit een moederlijk type geweest eigenlijk. Ik denk dat ze kinderen heeft gekregen, omdat ze er nooit bij stil heeft gestaan dat het niet hoeft. Niet omdat ze het echt heel graag wilde. Toen ze zwanger was van de eerste, nam ze af en toe gewoon een glas wijn, want ‘wat kon dat nou kwaad?’
Ik ben compleet tegenovergesteld. Ik ben al sinds mijn zeventiende samen met mijn vriend, we zijn getrouwd, we hebben een hond, we kochten een huis en toen mijn eierstokken er zowat uit klepperden, was ik gelukkig algauw zwanger en inmiddels zijn we gezegend met twee gezonde kinderen. Heel burgerlijk, kneuterig, huisje-boompje-beestje, maar ik zou het niet anders willen.
Ik heb me enorm verdiept in opvoeding – ik ben ook pedagoog, dat helpt natuurlijk – van kinderen, lees me overal over in, ik ben altijd bezig met hoe we dingen beter, fijner, leuker en prettiger kunnen maken voor onze kinderen. Daarmee vaak ook voor onszelf, maar het geluk van de kinderen gaat voor. Dat is iets waar mijn zus het totaal niet mee eens is.
Zij snauwt, schreeuwt, straft, zucht, scheldt en rolt met haar ogen, bijna continu, als het om haar kinderen gaat. Ze lijkt ze gewoon continu irritant te vinden. Ze besteedt zo min mogelijk aandacht aan ze, ze zitten de hele dag achter de tv of de tablet. De kinderen worden ook niet echt opgevoed, waardoor ze vaak vervelend gedrag vertonen. Ik voel me zo rot voor haar kinderen. Door hen constant op die manier te benaderen en op te voeden met dit voorbeeld, kan ik me niet voorstellen dat haar kinderen opgroeien tot mentaal gezonde, weldenkende volwassenen. Ik vind eigenlijk gewoon dat mijn zus haar kinderen verpest.
Dat is heel naar om te zeggen, maar wel de waarheid. En ik zou het zo graag eens met haar willen bespreken, maar hoe doe je dat? Je kunt zoiets niet aankaarten zonder dat duidelijk wordt dat je vindt dat de ander het niet goed doet. En niets zo’n gevoelig onderwerp als de opvoeding van kinderen. Ik zou het vreselijk vinden als iemand mij zou aanspreken op mijn opvoeding, ook al sta ik er zelf helemaal achter.
Het verpest ook de band die ik met mijn zus heb. We hebben altijd een goede band gehad, we kunnen erg lachen samen, maar ik kan er gewoon niet tegen hoe ze omgaat met haar kinderen. En aangezien die kinderen er of bij zijn, of ter sprake komen, merk ik dat ik haar uit de weg ga. Ik wil echt de confrontatie vermijden, maar ik wil ook niet de hele tijd haar gesnauw aanhoren. Ik weet eigenlijk gewoon niet wat ik moet doen…”
Elvira wil ook iets opbiechten: sinds ze moeder is, heeft ze steeds meer moeite heeft met de vriendschap met haar beste vriendin. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
