Beeld: Canva
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Yonna, die haar beste vriendin een slechte moeder vindt.
Yonna*, getrouwd met haar high school sweetheart, moeder van 2 kinderen (4 en 1): “Hoe vertel je nou aan je zus dat je denkt dat ze haar kinderen verpest? Het antwoord is… niet. Vrees ik. Ik zit hier al jaren zo enorm mee in mijn maag, maar ik kan me geen enkele manier indenken hoe ik hierover met haar kan praten zonder onze band in gevaar te brengen.
Ik vind mijn zus gewoon echt een slechte moeder. Al vanaf begin af aan eigenlijk, toen ze zwanger was al. Mijn zus is ook nooit een moederlijk type geweest eigenlijk. Ik denk dat ze kinderen heeft gekregen, omdat ze er nooit bij stil heeft gestaan dat het niet hoeft, dan dat ze het echt heel graag wilde. Toen ze zwanger was van de eerste, nam ze af en toe gewoon een glas wijn, want ‘wat kon dat nou kwaad?’
Ik ben compleet tegenovergesteld. Ik ben al sinds mijn zeventiende samen met mijn vriend, we zijn getrouwd, we hebben een hond, we kochten een huis en toen mijn eierstokken er zowat uit klepperden, was ik gelukkig algauw zwanger en inmiddels zijn we gezegend met twee gezonde kinderen. Heel burgerlijk, kneuterig, huisje-boompje-beestje, maar ik zou het niet anders willen.
Ik heb me enorm verdiept in opvoeding – ik ben ook pedagoog, dat helpt natuurlijk – van kinderen, lees me overal over in, ik ben altijd bezig met hoe we dingen beter, fijner, leuker en prettiger kunnen maken voor onze kinderen. Daarmee vaak ook voor onszelf, maar het geluk van de kinderen gaat voor. Dat is iets waar mijn zus het totaal niet mee eens is.
Zij snauwt, schreeuwt, straft, zucht, scheldt en rolt met haar ogen, bijna continu, als het om haar kinderen gaat. Ze lijkt ze gewoon continu irritant te vinden. Ze besteedt zo min mogelijk aandacht aan ze, ze zitten de hele dag achter de tv of de tablet. De kinderen worden ook niet echt opgevoed, waardoor ze vaak vervelend gedrag vertonen. Ik voel me zo rot voor haar kinderen. Door hen constant op die manier te benaderen en op te voeden met dit voorbeeld, kan ik me niet voorstellen dat haar kinderen opgroeien tot mentaal gezonde, weldenkende volwassenen. Ik vind eigenlijk gewoon dat mijn zus haar kinderen verpest.
Dat is heel naar om te zeggen, maar wel de waarheid. En ik zou het zo graag eens met haar willen bespreken, maar hoe doe je dat? Je kunt zoiets niet aankaarten zonder dat duidelijk wordt dat je vindt dat de ander het niet goed doet. En niets zo’n gevoelig onderwerp als de opvoeding van kinderen. Ik zou het vreselijk vinden als iemand mij zou aanspreken op mijn opvoeding, ook al sta ik er zelf helemaal achter.
Het verpest ook de band die ik met mijn zus heb. We hebben altijd een goede band gehad, we kunnen erg lachen samen, maar ik kan er gewoon niet tegen hoe ze omgaat met haar kinderen. En aangezien die kinderen er of bij zijn, of ter sprake komen, merk ik dat ik haar uit de weg ga. Ik wil echt de confrontatie vermijden, maar ik wil ook niet de hele tijd haar gesnauw aanhoren. Ik weet eigenlijk gewoon niet wat ik moet doen…”
Elvira wil ook iets opbiechten: sinds ze moeder is, heeft ze steeds meer moeite heeft met de vriendschap met haar beste vriendin. Je leest het hier.
In het Vlaamse programma Maison Verhulst doet Gert Verhulst (58) een opvallende uitspraak. De tv-maker vertelt dat hij best nog kinderen had willen krijgen met zijn vrouw Ellen Callebout (48).
In het kader dingen die je níét op je netvlies hebt willen staan: de blote kont van een collega, achter de blote kont van een andere collega. In de schoonmaakruimte.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Veel kinderen die snel boos worden, makkelijk gefrustreerd raken of heftig reageren op stress, krijgen al snel het label ‘moeilijk’. Vaak wordt gedacht dat zo’n temperament aangeboren en onveranderlijk is. Maar nieuw onderzoek van pedagoog Marijke Huijzer-Engbrenghof laat zien dat dat beeld te simpel is.
De oppas blijkt ziek, precies op de dag dat Lenneke een sollicitatiegesprek had. Alle back-ups waren niet beschikbaar. Zo laat nog afzeggen, was geen optie. Toen zat er nog maar een ding op…
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
