Beeld: Canva
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week oma Els, die zich zorgen maakt om haar kleinkinderen.
Oma Els, getrouwd, moeder van twee volwassen kinderen: “Ik ben een heel trotse oma en ik ben dol op mijn kleinkinderen. Ook op mijn kinderen trouwens. Maar ik maak me wel zorgen om de gezondheid van mijn dochter en haar gezin. Het begon met kleine dingen, maar inmiddels valt het echt op. Het begint eerlijk gezegd een beetje naar nalatig ouderschap te neigen, al vind ik dat heel erg om te moeten zeggen.
Ik ben er drie keer in de week, om de kinderen klaar te maken voor school en dan naar school te brengen. Mijn dochter heeft die dagen nachtdienst in het ziekenhuis en zo kan mijn schoonzoon op tijd naar zijn werk. Na school haal ik mijn kleinkinderen weer op, dan kan mijn dochter slapen. Ik vind het heerlijk om dit te doen, maar daardoor merk ik wel veel dingen op die wat mij betreft niet in de haak zijn.
Zo liggen mijn kleinkinderen erg laat in bed en je merkt dat ze elke ochtend slecht wakker worden. Ze huilen, klagen over vermoeidheid. Als ik ernaar vraag, reageert mijn dochter met dat ze dan niet zo moeilijk moeten doen in de avond. Wie maakt hier nou de regels, denk ik dan. Daarbij eten de kinderen nooit groenten en fruit. Het is niet eens in huis, de koelkast is altijd vrijwel leeg.
Als ik voorstel om voor hen te koken, wappert mijn dochter het weg en zegt ze dat de kinderen toch geen groenten eten. Maar dan ga je het toch niet maar gewoon helemaal niet meer geven? Dan leren ze het ook nooit eten. Ze eten altijd van die witte bolletjes met beleg als avondeten. En als lunch. En als ontbijt. Er zitten geen voedingsstoffen in, niks. Daar wil ze echter niks van horen. Als tegenhanger neem ik nu zelf maar fruit mee op mijn oppasdagen, dat eten de kleinkinderen gewoon zonder te zeuren op.
Het is ook niet dat je niet aan hen merkt. Ze hebben allemaal aan de lopende band gezondheidsklachten, ook de kinderen. Niet alleen een griepje of een verkoudheid; zowel mijn dochter als haar vriend zijn de afgelopen jaren een paar keer opgenomen geweest in het ziekenhuis voor allerlei klachten. En nog hebben ze niet het besef dat er drastisch iets moet veranderen. Als ik erover probeer te praten, zegt ze dat ik me er niet mee moet bemoeien, dus dat heeft ook geen nut. Ik maak me echt zorgen om hun gezondheid, maar ik weet ook niet wat ik nog kan doen.”
Yonna maakt zich ook zorgen, maar dan over de opvoeding die haar zus erop na houdt bij haar kinderen. Of eerder, het gebrek aan opvoeding. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
