Beeld: Canva
Een bevalling is een emotionele rollercoaster en voor elke vrouw uniek. De 29-jarige Kyra maakte dit onlangs voor het eerst mee en werd moeder van zoontje Kian. Ze is trots op haar bevalling, die uiteindelijk eindigde in een keizersnede. Maar het kraambezoek nam de geboorte minder serieus.
Kyra (29): “De kraamweek voelde als een soort open huis. Mensen kwamen binnen met cadeautjes, gaven meningen en adviezen waar ik niet altijd om stond te springen. De kraamzorg zette koffie, ik genoot van onze babybubbel en ondertussen herstelde ik van een operatie die mijn leven compleet had veranderd.
Op een druilerige woensdagochtend kwam ze op bezoek: Deli, de oudtante van mijn man. Met haar vaste permanent en donkerrode lippenstift. Ze keek eerst naar de baby, natuurlijk. “Wat een mooi manneke”, zei ze, terwijl ze hem bekeek alsof hij breekbaar porselein was. Daarna keek ze naar mij. Van top tot teen. “En?” vroeg ze. “Hoe is de bevalling gegaan?”
Ik voelde mijn schouders aanspannen. Op deze vraag bestond nou eenmaal geen kort en bondig antwoord. Wat wilde ze horen? De korte versie of het rauwe verhaal? “Het is een keizersnede geworden”, zei ik. Ze trok haar wenkbrauwen op en knikte langzaam. Wat ze daarna zei zal ik nooit meer vergeten: “Maar een keizersnede is geen echte bevalling, lieverd.”
Ik voelde een brok in mijn keel ontstaan en mijn ogen prikten. In mijn hoofd schreeuwde ik alles wat ik had willen zeggen. Dat mijn buik was opengesneden. Dat mijn spieren waren doorgesneden. Dat ik trillend op een operatietafel had gelegen, bang maar wakker, terwijl artsen mijn zoon uit mij hadden gehaald. Dat ik wekenlang niet zonder pijn kon opstaan en mijn zoon kon dragen. Dat lachen en hoesten voelde alsof mijn buik zou openscheuren. Maar ik zei niets, ik was weggeslagen door haar opmerking en te moe voor een gevatte reactie.
Ze praatte stug door. Over hoe het vroeger ging, over hoe zij “gewoon” bevallen was, zonder ziekenhuisgedoe. Ik knikte af en toe, maar ik was er niet echt meer bij. Mijn gedachten bleven hangen bij die pijnlijke opmerking en het litteken onder mijn joggingbroek. Het litteken dat ik elke dag zie onder de douche. Het bewijs van wat mijn lichaam had doorstaan om mijn zoon op de wereld te zetten.
Toen ze weg was, ging ik naar boven. Ik huilde, omdat het pijn deed dat iemand de geboorte van mijn baby zo makkelijk aan de kant schoof. Alsof er een rangorde bestaat in bevallingen en alsof je minder moeder bent als het anders loopt dan gepland.
Die avond, toen het huis stil was en mijn zoon naast me lag te slapen, dacht ik er opnieuw aan. En dit keer wist ik precies wat ik had willen zeggen. Dat een keizersnede niet de makkelijke weg is en geen snelle oplossing. Dat het een heftige buikoperatie is waarbij je bij bewustzijn blijft en dat het herstel zwaar is. Dat de angst echt was toen ik daar op de operatietafel lag. En dat de liefde, op het moment dat je je kind ziet, net zo overweldigend is. Ik was bevallen, punt.
En dat wil ik ook meegeven aan elke moeder die is bevallen met een keizersnede (of nog gaat bevallen). Je hebt het niet ‘makkelijker’ gehad en je hebt niet gefaald. Jij hebt gedaan wat nodig was om je kind veilig op de wereld te zetten. Jouw lichaam heeft iets groots en moedigs doorstaan. Misschien durfde je het niet altijd hardop te zeggen en slikte je het weg als iemand zo’n opmerking maakte. Maar weet dit: jouw bevalling telt. Jouw verhaal deed ertoe.
Die avond fluisterde ik exact dezelfde woorden tegen mezelf, met mijn hand op mijn buik. Op dat grote litteken. Het litteken is het bewijs van een krachtig lijf en de geboorte van mijn zoon en daar ben ik apetrots op!”
Ook redacteur Melanie breekt een lans voor moeders die een keizersnede ondergingen. Ze schreef er een column over, omdat ze vindt hoe onwetend men is en hoe erg een keizersnede onderschat wordt.
De kinderbijslag is dit jaar opnieuw verhoogd, en dat is goed nieuws voor gezinnen met veel kinderen. Zeker voor de families uit de populaire televisieserie Een Huis Vol.
Kirsten Schilder is getrouwd met zanger Nick Schilder en moeder van Nikki, Julian en Jackie. Daarnaast is ze oprichter van Making Memories.
Roze is voor meisjes en blauw is voor jongens. Tenminste, als het Mara’s (30) schoonmoeder ligt. Mara kon haar oren niet geloven toen haar pasgeboren zoon een paar weken na de geboorte al in een hokje werd geplaats. Dit is wat Mara daarop te zeggen had.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Wie dacht dat alle gezinnen in Een Huis Vol altijd even geliefd zijn, komt van een koude kermis thuis.Vooral de familie Bakhcha uit Amsterdam zorgt dit seizoen voor de nodige wrijving onder de kijkers. Waar ze vorig jaar nog positief werden ontvangen, lijkt de tolerantie nu op te raken. Sommige fans hopen zelfs stiekem dat […]
Niet alleen de kinderbijslag gaat omhoog in 2026, ook het kindgebonden budget wordt verhoogd. Deze toeslag is bedoeld als extra tegemoetkoming in de kosten voor je kinderen.
