Suzan en Freek nemen groots besluit omtrent zoontje Sef: ‘Lijkt me bijzonder’
Tien keer de GelreDome uitverkocht krijgen is niet zomaar een prestatie, maar voor Suzan en Freek is het inmiddels realiteit.
Beeld: Kek Mama
Wat als je vader vroeger altijd maar aan het werk was en weinig tijd aan jou en je broertje besteedde, maar nu wel alle tijd vrijmaakt voor de kleinkinderen? Dat steekt, bij de man van Romy.
Romy, getrouwd met Allard, moeder van twee kinderen: “Mijn man heeft op zich een prima band met zijn ouders, maar het is niks vergeleken met die van mij. Ik ben super close met mijn ouders. We wonen in hetzelfde dorp, spreken elkaar elke dag en zien elkaar ook een paar keer per week. Veel mensen moeten daar niet aan denken. Dat snap ik ook wel, maar ik heb gewoon echt de liefste ouders ooit.
Mijn schoonouders zijn prima, daar heb ik niks op aan te merken. Ze zijn alleen wat afstandelijker en doen minder moeite echt een connectie op te bouwen. Maar we kunnen goed met ze en ze staan altijd voor ons klaar. Ook zijn ze heel dol op hun kleinkinderen, daar genieten ze echt van.
Sinds we kinderen hebben, komt er wat oud zeer naar boven bij Allard. Zijn vader was vroeger vaak weg. Hij werkte veel en lange dagen. Ze zagen hem bij wijze van spreken alleen in het weekend, en ook dan keek hij niet veel om naar de kinderen. Hij speelde nooit met ze en had een autoritaire opvoedstijl. Hij bepaalde wat er gebeurde en iedereen had maar te luisteren. Echt een connectie is er daarom niet ontstaan.
Nu ziet Allard dat zijn vader wel veel tijd maakt voor zijn kleinkinderen. Hij speelt met ze, dolt met ze, ligt naast ze op de grond met de Duplo te spelen. Dat steekt. Want waarom kan dat nu wel, en kon dat bij zijn eigen kinderen niet? Omdat hij er steeds meer last van had, drong ik aan om er eens met zijn vader over te praten. Hij heeft dat lang afgehouden, want zulke gesprekken voert hij niet met z’n vader.
Toen hij het uiteindelijk, nogmaals: op mijn aandringen, toch besloot te doen, escaleerde dat gesprek enorm. Zijn vader voelde zich aangevallen en reageerde vol onbegrip. Het was toch zeker logisch dat hij vroeger niet veel tijd had? Er moest toch brood op de plank komen? Toen Allard hem vroeg, of hij er dan geen spijt van had, zo achteraf, was het antwoord botweg: ‘Absoluut niet!’ Dat viel bij Allard helemaal verkeerd en ze zijn boos uit elkaar gegaan.
Ik voel me nu schuldig dat ik Allard gepusht heb om zijn gevoelens te uiten. Ergens had ik kunnen weten dat dit het resultaat zou zijn. Ik ben nu in gesprek met mijn schoonmoeder, om Allard en zijn vader zo ver te krijgen het uit te praten.”
Elke ouder weet: er komt een moment en dan pikt je kind iets op wat ie absoluut niet had mogen horen. Zo liet de vijfjarige Hugo op een subtiele, maar duidelijke manier weten hoe zijn vader over bepaalde collega’s denkt. En dan wel hard. Op kantoor. Je leest het hier.