Ionica Smeets checkt

Je zou het niet denken als je haar zo ziet, maar Kek Mama columniste Ionica Smeets (37) heeft een stevige postnatale depressie gehad.

Je hebt van die meisjes die van jongs af aan al moeder wilden worden, Ionica had dat helemaal niet. Ze wilde wel graag een vriend, maar hoefde niet per se een kind. Met Han veranderde dat.

 

Eén kind, daar blijft het bij.

“Ik dacht: ik wil heel graag weten hoe het zou zijn met jou een kind te hebben, hoe je als vader bent. Ik wist ook zeker dat ik maar één kind wilde. Dat zei ik ook: één kind, daar blijft het bij.’ Terwijl Han graag meer kinderen wilde. Pas toen Tex drie was, had ik opeens zoiets van: misschien is een tweede kind toch wel leuk. Dat daarna Rifka kwam, voelt echt als een cadeautje. Het heeft ook zo lang geduurd omdat ik na de geboorte van Tex een postnatale depressie heb gehad waarmee ik veel te lang heb doorgelopen omdat ik het niet doorhad. Dat is achteraf zo stom. Ik had nota bene tijdens mijn zwangerschap nog uitgezocht wat de risicofactoren waren. Bijvoorbeeld dat er depressie in de familie zit, je een heftige bevalling hebt gehad, dat soort dingen.”

 

Spoedkeizersnede

Toen Ionica 36 weken zwanger was van Tex, werd zij met een ernstige zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis opgenomen. De weeën moesten per direct worden opgewekt. Toen de bevalling niet op gang kwam, werd het een spoedkeizersnee. “Als ze toen hadden gezegd: we gaan je benen amputeren, had ik het ook goed gevonden. Ik was totaal apathisch, zo ziek was ik. Zo’n spoedkeizersnede gaat razendsnel. Dat is rats, kind eruit, oké, kind leeft nog, moeder leeft nog. Mooi zo. Dat was zo raar. Han heeft echt gedacht: ik ga alleen naar huis. Ionica en de baby gaan het allebei niet overleven.

 

De postnatale depressie sloop erin

Wat ook veel impact heeft gehad is dat na die spoedkeizersnede ook opeens je kind weg is. Ik lag op een bijkomkamer terwijl Han bij de baby was. Han wist niet hoe het met mij was en ik wist niet hoe het met de baby was. Na die keizersnee was ik ook nog een paar dagen onder invloed van morfine, omdat het niet goed ging met me. En toen was het nog niet klaar: ik bleef maar bloeden – er bleek een stuk placenta achtergebleven te zijn. Na zes weken kreeg ik een curettage. De week erna ben ik weer gaan werken. Krankzinnig. Geen wonder dat ik het daarna allemaal niet zo leuk vond. Ik heb nog jarenlang tegen moeders die achter een kinderwagen liepen willen zeggen: ‘Sterkte. Het wordt beter.’ En dat ik op kraamkaarten alleen maar ‘Hou vol’ wilde schrijven. De postnatale depressie sloop erin.

Vlak na de bevalling was ik niet eens zo somber, omdat ik gewoon de hele tijd ziek was. Op het moment dat ik enigszins hersteld was, maar ook nog niet helemaal, ben ik meteen weer vier dagen gaan werken. Ik vond het zo lullig dat ik niet gelukkig was, want ik had een heel makkelijk kind. Tex sliep goed en hij was lief en vrolijk. Dan zei ik weleens tegen iemand: ‘Ik vind het best zwaar’ en dan zeiden ze: ‘Ja, die gebroken nachten zijn verschrikkelijk’, en dan dacht ik: kut, ik heb helemaal geen gebroken nachten."

 

Het hele interview lees je in Kek Mama 12.

Lees hier alle BN'er interviews.

moeder-sportouders-schreeuw-niet.

De dochter van Christine Burke vindt het lastig om contact te leggen, dus was het even spannend toen ze zei dat ze op basketbal wilde. Maar wat bleek: niet de kinderen uit haar team, maar de ouders langs de lijn waren het probleem.

Aan al deze 'overfanatieke' oudersschrijft Christine nu een brief.

 

Schreeuwen

'Ik was verbijsterd toen ik voor het eerst bij een wedstrijd was', vertelt ze. Ze schrok ervan hoe andere ouders de jonge kinderen op het veld kleineren. En toen Christine een andere moeder een opmerking hoorde maken over haar dochter, was ze helemaal van slag. 'Even serieus: zijn jullie vergeten dat jullie als kind ook beginners waren? En door jullie als veroordelende, schreeuwende ouders langs de lijn wordt het voor mijn dochter nóg moeilijker om te leren. Mijn mooie, verlegen, maar dappere dochter moet al die opmerkingen maar aanhoren.'

 

Lees ook
Waarom deze slapende moeder op het voetbalveld 'held' wordt genoemd >

 

'Laat het maar zien'

Christine is van mening dat al dat commentaar juist angst opwekt bij de kinderen. 'Jullie hebben geen idee hoe spannend het misschien voor die kinderen is geweest om het veld op te lopen. Het vereist veel lef om met zoveel publiek te spelen. En als je het zelf zo goed denkt te weten: laat het maar zien dan.'

 

Voetbalcontract

'Natuurlijk, deelnemen aan een team kost tijd, ook als ouders', gaat ze verder. 'Na uren rijden naar de training en kijken naar wedstrijden, wil je je kind zien winnen. En gebeurt dat niet? Dan is dat frustrerend, maar ik wil jullie één ding meegeven: het is geen professionele sport. Ze doen dit voor hun lol dus het is geen enorm 'ding'. En tot een scout de naam van jouw kind niet op een voetbalcontract van veertig miljoen heeft gezet, vraag ik je om je mond te houden als mijn kind niet speelt volgens jouw verwachtingen.'

Bron: Scary Mommy

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder-mooie-spullen-kopen

Of je nou een mooie tas, lekkere parfum of crème in de winkel ziet staan: gewoon kopen als je portemonnee dat toelaat, vindt blogger en moeder Rita Templeton.

'Schuif dat 'moederschuldgevoel' eens opzij', schrijft ze op Scary Mommy.

 

'Denk aan jezelf'

Wanneer je iets duurs in je hand hebt, is het logisch dat je als moeder denkt: 'Hier kan ik drie paar broeken voor m'n kind van kopen.' En dat je liever een volle kar met boodschappen of stofzuiger koopt in plaats van kleding voor jezelf, is ook niet zo gek. Maar toch vindt Rita dat je ook aan jezelf moet blijven denken. 'Of je nu ziek, gestrest of verdrietig bent, je houdt het gezin als moeder altijd draaiende. Alleen al omdat je bereid bent om je eigen wensen op te offeren en je kinderen voorop te stellen, verdien je zelf af en toe iets moois.'

 

Lees ook
Inge (40): 'Door m'n zus moest ik mijn zoon een goedkopere fiets geven' >

 

'Draag het met trots'

Rita vergelijkt het moederschap met een betaalde baan: 'Als je een baan hebt, kun je vrije dagen aanvragen. Je krijgt misschien extra vakantiedagen of een bonus, maar moeders? Die krijgen nooit een vrije dag, laat staan iets extra's. En toch ben je er altijd, doe je je best en geef je je hart voor iets wat zoveel energie kost. Dus koop dat boek, die outfit, die nieuwe mascara of andere prullaria. Weet dat je het verdiend hebt.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >