bankrekening geld lenen
Beeld: Unsplash

Rian (38) leende geld van haar schoonouders, Inge (40) leende geld uit aan haar zus en Tessa (46) aan een vriendin. En daar hebben ze nu nog spijt van.

Inge (40, getrouwd, moeder van twee dochters en een zoon): 
“Mijn zus belde me jankend op. Ze wist zelf ook niet hoe ze het zover had laten komen, maar ze had schulden. Veel ook. Bijna drieduizend euro. Deels bij webwinkels, deels bij haar huurbaas. Die laatste deed nu moeilijk en ze had snel duizend euro nodig, anders zou ze haar huis uit worden gezet. Ik was in shock. Mijn zus, de keurige verpleegkundige, leek haar zaken altijd zo goed op orde te hebben. Niet dus.

 

Duizend euro werd vijftienhonderd

Ik aarzelde geen moment en maakte duizend euro naar haar over. Ik appte erachteraan dat er geen haast was. Zie maar wanneer je het kan terug betalen, schreef ik. Ik had echt met haar te doen. Ze was pas gescheiden en stond er alleen voor met haar dochter van zes. Omdat haar ex het op alle fronten liet afweten, kon ze nu minder uren werken, want ze moest voor haar kind zorgen.

Ik begreep wel dat ze haar kop misschien een beetje in het zand had gestoken. Het was ook moeilijk allemaal. Duizend euro werd vijftienhonderd, en toen tweeduizend. Dat was mijn eigen maximum, ik had niet veel meer op mijn spaarrekening en mijn man begon ook moeilijk te kijken. We moesten zelf nog wel op vakantie, merkte hij op. En mijn zus verdiende weliswaar minder dan voorheen, maar toch nog steeds genoeg om haar huur te betalen? Dat vond ik eerlijk gezegd ook wel vreemd.

 

Eigen spaargeld was niet genoeg

Tot ik bij haar thuis was en mijn oog viel op een mail die uitgeprint op haar bureau lag. Van ene Hugo. Niet netjes, maar ik las hem. Hij bedankte haar voor de heerlijke nacht en het geld. Kon hij weer even vooruit en spullen kopen voor het grote meesterwerk dat hij blijkbaar ging fabriceren.

Ik confronteerde mijn zus ermee en ze biechtte het meteen op. Ja, ze had het moeten zeggen. En nee, ze had nooit geld aan mij mogen vragen. Maar Hugo, hij was zo geweldig. Een kunstenaar, zo anders dan haar dominante ex. Hugo was vrij, en creatief, en een rijzende ster in kunstenaarsland. Hij had gewoon nog wat tijd nodig voordat hij echt zou doorbreken. Tijd en, nou ja, geld. Zelf had ze al haar spaargeld al aan hem gegeven, maar dat was niet genoeg.

 

Naar mijn geld kon ik fluiten

Woedend ging ik naar huis. Naar mijn geld kon ik fluiten, dat wist ik meteen. Mijn zus belde me die avond 22 keer, maar ik nam mooi niet op. De volgende dag belde ik haar terug om haar de huid vol te schelden. Ik had zelfs mijn vakantie ervoor af willen zeggen, heb mijn zoon een goedkopere fiets voor zijn verjaardag gegeven. Het is nu bijna een jaar geleden en nog steeds is onze relatie flink bekoeld. Het gaat niet eens om het geld, maar dat ze heeft gelogen. En o ja, het is uit met die Hugo.”
 

Lees ook
Bankrekening: 'Onze kinderen krijgen alles, ook als we daarvoor bij moeten lenen van de bank' >


 

Tessa (46, getrouwd, moeder van een zoon en een dochter):  
“In het kort ging het zo: mijn vriendin Wendy ging scheiden, vond vrijwel meteen een ander en terwijl de rekeningen van de echtscheidingsadvocaat nog niet waren betaald, moest er alweer een bruiloft gepland. Ik vond het snel, maar ach, ik gunde het haar en het waren natuurlijk mijn zaken niet. De bruiloft mocht € 6000 kosten. Ze zouden het klein houden. Toen ze aan kwam zetten met namen van livebands en me de folder van een kasteeltje liet zien, leek het budget me aan de krappe kant. Maar goed, das was niet mijn probleem. Dacht ik.

 

Moeilijk bruiloft cancelen

Tot Wendy een week voor de bruiloft ’s avonds voor mijn deur stond. Ze had een probleempje. Want ze had wat rekeningen die ze niet kon betalen en als ze dat niet deed, had ze geen trouwlocatie, geen band en bleef de bar gesloten. Alleen de benodigde vijfduizend euro waarmee het budget was overschreden, die had ze niet. Ik wel. Dus leende ik het haar. Want ik gunde haar toch haar nieuwe liefde, vroeg ze me. Achteraf gezien vind ik dat best laag: dat ze gunnen en betalen gelijkstelde. En ook dat ze me confronteerde met een voldongen feit. Ik kon haar moeilijk de bruiloft laten cancelen. Maar ja, vijfduizend euro is veel geld, zeker als je, zoals ik, net een eigen onderneming bent begonnen.

 

Nog een keer bijspringen

Ik had eigenlijk gedacht dat ik het binnen een maand wel terug zou hebben, al was dat natuurlijk naïef want waar zouden ze zo snel zo veel geld vandaan halen? De bruiloft is nu al acht maanden geleden en ik heb driehonderd euro teruggekregen. Zelf moet ik nu zuinig aan doen en dat irriteert me. Vorige week belde Wendy. Zij en haar man wilden zo graag op huwelijksreis, maar ze hadden geen geld. Of ik nog een keer kon bijspringen. Toen heb ik bijna de hoorn erop gegooid.”

 

Overeenkomst tekenen

Rian (38, getrouwd, moeder van een zoon): 
“Leen nooit van je schoonouders. Hebben wij wel gedaan en man, wat heb ik een spijt. Mijn man wilde een opleiding volgen, maar de €2400 die daarvoor nodig was, hadden we niet. Schoorvoetend klopte hij aan bij zijn ouders, die geld zat hebben maar toch eerst met elkaar moesten over leggen.

Na vier dagen lieten ze weten dat hij het geld wel kon lenen. Eerst kregen we een overeenkomst die we moesten tekenen, waarin we beloofden dat we het geld binnen een jaar zouden terug betalen en als we in gebreke zouden blijven – zo stond het er echt – zou onze auto het onderpand zijn. Ik moest er nog om lachen: die auto is niet eens 2400 euro waard. Je voelt ’m aankomen: ik verloor dat jaar mijn baan, twee honderd euro per maand werd ineens veel geld dat nodig was voor onze hypotheek en we redden het niet binnen een jaar te betalen.

 

Nooit meer goed gekomen

Ik zie mijn schoonvader nog binnen komen, het contract in zijn hand, en ik zie mijn man nog de auto sleutels overhandigen. Absurd, natuurlijk. Nu kon hij niet eens naar zijn werk en onze zoon naar voetbal brengen werd ook een probleem. Na een dag kwam mijn schoonvader tot inkeer en bracht hij de auto terug, maar het is eigenlijk nooit meer goed gekomen tussen ons. Het geld hebben we al schrapend binnen een week na die idiote actie snel terugbetaald, al moesten we er onze kampeervakantie voor annuleren.”

 

Dit artikel staat in de Kek Mama Geldspecial en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >