Beeld: Canva
Laurie ziet al twee jaar geen toekomst meer in haar huwelijk met Michael. Alleen, denkt ze: ze kan niet scheiden. “Ik heb geen cent om een nieuw bestaan op te bouwen.”
Laurie (37), getrouwd met Michael (35), moeder van : “Niks heb ik opgebouwd, in de afgelopen vijftien jaar. Níks. Behalve dan een ijzersterke band met mijn twee zonen van negen en zeven. Maar ja, daar betaal je geen huis van, hè?
Michael verdient goed. Hij heeft zijn eigen bouwbedrijf en krijgt al sinds dag één meer opdrachten dan hij tijd heeft. Toen ik tien jaar geleden voor het eerst zwanger raakte, was het dus ook geen enkel probleem dat ik stopte met werken. Heerlijk vond ik het, om fulltime voor de jongens te zorgen. En Michael ook, want die vindt stoeien en voetballen met de kinderen prima, maar de zorgtaken laat hij graag aan mij over.
Natuurlijk had ik toen onze zonen naar de basisschool gingen best een parttime baan kunnen zoeken. Maar we hebben een groot huis, en dat blijft niet vanzelf schoon. Ik vond het wel druk zat, het moederschap en het huishouden, en we hoefden er niks voor te laten. Dus leefden we door op alleen Michaels inkomen, en zorgde ik dat thuis alles op rolletjes liep.
Maar: Michael drinkt vrij veel. Ik vermoed dat hij al een biertje pakt tijdens zijn werk, maar zodra hij rond half vijf thuiskomt, trekt hij hoe dan ook eerst een sixpack open voordat ‘ie de kinderen en mij een kus geeft. Tegen de tijd dat hij het laatste blikje in de vuilnisbak gooit, liggen er al zeker acht in. Dan is er geen normaal gesprek meer met hem te voeren, hij ligt alleen maar zwijgend op de bank.
Hij heeft geen probleem, vindt hij, ik moet gewoon niet zo zeuren. Hij heeft de ontspanning hard nodig, na een dag zware fysieke arbeid. Daar kan ik me wel in verplaatsen, maar ik snap niet waarom het dan zo veel moet zijn. Met elk biertje wordt hij venijniger.
Hulp zoeken, in relationeel óf drankopzicht, wil Michael niet. ‘Dat is voor kneuzen’, zegt hij, wanneer ik dat weer eens opper. Van ons huwelijk is niks meer over. Om vier uur ’s middags word ik al onrustig, in de wetenschap dat hij binnen een halfuur weer binnen stapt. Dan hoop ik maar dat hij gaat voetballen, of afspreekt met vrienden. Al blijft hij in de praktijk meestal thuis, en vouw ik boven was weg of bel met een vriendin, tot het moment dat we gaan slapen.
Ik droom van mijn eigen huis, met de kinderen. Van ademruimte en de afwezigheid van Michael. Alleen: ik heb geen cent te makken. Spaargeld hebben we niet, en de wachtlijst voor een sociale huurwoning is zeker twee jaar. Met een parttime baan en alimentatie zou ik officieel moeten kunnen rondkomen, maar dan wel op minimumniveau. Ik heb nauwelijks werkervaring; ik moet onderaan de ladder beginnen. En zo’n huis moet ook nog worden ingericht.
Ik zie enorm op tegen het beknibbelen; betaal ook nog steeds aan mijn studieschuld en een lening bij de bank. Mijn angstbeeld is dat ik aan het eind van de maand de spaarpotten van de kinderen moet omkeren om nog een brood te kunnen kopen. Nu hebben de kinderen alles. Ze zitten op voetbal en karate, gaan net als hun klasgenootjes op vakantie, hebben eigen, gezellige kamers en drie keer per jaar nieuwe schoenen. Dat leven kan ik niet voor ze voortzetten in mijn eentje en Michael ook niet, zelfs al neem ik een baan.
Dus blijf ik, zo lang mijn kinderen nog veel zorg nodig hebben. Als ik nu alvast begin met werken, verdien ik over vijf jaar misschien genoeg om de stap te zetten. Dan zitten de jongens op het voortgezet onderwijs en hebben ze me qua zorg ook minder nodig. De komende jaren overbrug ik wel; zoek ik toch gewoon een baan in de avonduren?”
Ze moet haar eigen verjaardagscadeau kopen en vindt haar man een botte boer, en toch wil Jasmijn niet scheiden. Voor het geld. Want ze moet er niet aan denken dat ze op een flatje moet wonen. Je leest het hier.
Geen enkele ouder wil horen dat hun kind wordt buitengesloten of gepest. Maar minstens zo moeilijk is het moment waarop blijkt dat je eigen kind iemand anders pijn heeft gedaan of aan het pesten is?
Voor Dionne Stax liggen geluk en verdriet dicht bij elkaar. Terwijl ze volop geniet van het moederschap met dochter Lexie, verwerkt de presentatrice tegelijkertijd het verlies van haar moeder.
Een bijzondere mijlpaal voor de familie Wildeman: de verhuizing is een feit. Na een drukke dag vol sjouwen, uitpakken en regelen lieten ze hun volgers weten dat een nieuw hoofdstuk officieel is begonnen.
Tijdens die lange autorit naar je vakantiebestemming zit je natuurlijk totaal niet te wachten op onvoorziene omstandigheden, maar daar heeft de achterbank andere gedachten over.
Of het haar eigen kinderen zijn en zo niet, waarom ze geadopteerd heeft: deze – en meer – opmerkingen krijgt Rachel Garlinghouse wekelijks. En daar is ze helemaal klaar mee.
Een bikini aantrekken klinkt misschien als iets alledaags, maar voor Rachel Siwaletti, beter bekend als De Huismuts op Instagram, betekende het een grote persoonlijke overwinning. Ze deelt dat ze na tien jaar weer met vertrouwen een bikini droeg.
