Miranda: ‘Mijn dochter ging in het bos spelen, maar toen ze thuiskwam, was ze niet alleen’

Accepteer cookies om deze video te kunnen zien.

Als Nienke met haar vriendinnetje Jasmijn in het bos gaat spelen, verwacht moeder Miranda niets bijzonders. De meisjes bouwen er wel vaker hutten en kunnen zich er uren vermaken. Maar deze keer komen ze wel heel enthousiast thuis. En ze hebben iemand meegenomen.

Lees verder onder de advertentie

Miranda (47) is getrouwd met Pascal (51) en moeder van Nienke (10): “Wij wonen tegenover een klein bos waar Nienke en haar vriendinnetje Jasmijn het liefst iedere vrije middag doorbrengen. Ze bouwen er hutten van takken, verzinnen speurtochten en komen regelmatig thuis met hun zakken vol stenen, veren en andere vondsten.

Lees verder onder de advertentie

Ik vind het heerlijk dat ze zich zo goed buiten kunnen vermaken. We hebben duidelijke afspraken over waar ze mogen komen en hoe laat ze thuis moeten zijn. Meestal hoor ik ze al van een afstand aankomen, omdat ze altijd druk met elkaar aan het kletsen zijn. Maar op een middag hoorde ik ze wel héél enthousiast praten. En toen ik de voordeur opendeed, begreep ik waarom.

Een onverwachte gast

‘Mama, kijk eens wat we hebben gevonden!’ riep Nienke. Ik keek naar de meiden en zag toen pas wat er achter hen aan liep. Een hond. Een behoorlijk grote ook, met een bruine vacht en lange oren. Hij kwispelde vrolijk en liep zonder enige aarzeling onze voortuin in. ‘Van wie is die hond?’ vroeg ik. ‘Van niemand!’ zei Jasmijn meteen. ‘Hij was helemaal alleen in het bos’, vulde Nienke aan. ‘Dus we hebben hem gered.’ Ik keek naar de hond, die er eerlijk gezegd helemaal niet uitzag alsof hij gered moest worden. Hij was goed verzorgd, droeg een halsband en leek vooral ontzettend blij met alle aandacht.

Lees verder onder de advertentie

Een nieuw huisdier

Voordat ik iets kon zeggen, waren de meiden al plannen aan het maken. ‘Hij kan in mijn kamer slapen’, zei Nienke. ‘Nee, honden moeten beneden slapen’, vond Jasmijn. ‘Anders wordt je bed vies.’ Daarna begonnen ze over een naam. Nienke vond Bruno mooi, maar Jasmijn wilde hem Max noemen. Ze waren het er allebei over eens dat hij bij ons moest blijven. Ik moest er een beetje om lachen, maar maakte meteen duidelijk dat we niet zomaar een gevonden hond konden houden. ‘Hij heeft vast ergens een baasje’, zei ik. Nienke schudde haar hoofd. ‘Maar mam, hij liep helemaal alleen!’ Alsof dat voldoende bewijs was dat de hond voortaan van ons was.

Lees verder onder de advertentie

Lees verder onder de podcast

Op zoek

Ik gaf de hond wat water en bekeek zijn halsband. Er zat helaas geen penning met een telefoonnummer aan. Ondertussen aaiden de meisjes hem om de beurt en vertelden ze hem hoe fijn hij het bij ons zou krijgen. Ik maakte een foto en plaatste een bericht in de buurtapp. Ook vroeg ik een paar buren of ze de hond herkenden. Pascal, die inmiddels thuiskwam, keek verbaasd toen hij een hond in de woonkamer aantrof. ‘Heb ik iets gemist?’ ‘Volgens Nienke hebben we er een gezinslid bij’, zei ik. Hij keek naar de meiden, die allebei heel serieus knikten. ‘Hij is echt heel lief, papa’, zei Nienke. ‘En hij luistert al naar Bruno.’ Dat laatste betwijfelde ik, want de hond reageerde vooral wanneer iemand met een koekje ritselde.

Lees verder onder de advertentie

Het echte baasje

Nog geen uur later kreeg ik een reactie op mijn bericht. Een vrouw uit de buurt herkende de hond meteen. Hij heette helemaal geen Bruno of Max, maar Bobby en hoorde bij een man die een paar straten verderop woonde. Blijkbaar was Bobby tijdens een wandeling weggelopen toen zijn baasje even niet oplette. De man was al een hele tijd naar hem op zoek. Ik belde hem en hij kwam vrijwel meteen onze kant op. Zodra Bobby hem zag, begon hij enthousiast te kwispelen. Hij rende naar de voordeur en sprong bijna tegen zijn baasje op. De man was zichtbaar opgelucht. Hij bedankte ons uitgebreid en vertelde dat hij zich erg zorgen had gemaakt. Nienke en Jasmijn stonden er stilletjes bij. Ineens was hun nieuwe huisdier toch echt van iemand anders.

Lees verder onder de advertentie

Black Frideal: 58% korting!

Ontvang 6 nummers voor slechts €25,-

Aangeboden door:

Logo Kekmama

Een moeilijk afscheid

Toen de man met Bobby wilde vertrekken, zag ik dat Nienke tranen in haar ogen had. ‘Maar mam, we hadden hem toch gevonden?’ Ik sloeg een arm om haar heen en legde uit dat ze juist iets heel goeds hadden gedaan. Dankzij hen was Bobby weer veilig thuis. De man hoorde het en hurkte even bij de meiden neer. ‘Jullie hebben me enorm geholpen’, zei hij. ‘En als jullie Bobby nog eens willen aaien, mogen jullie echt een keer langskomen.’ Daar knapten ze gelukkig een beetje van op.

Lees verder onder de advertentie

Toen Bobby wegliep, zwaaiden ze hem na alsof ze afscheid namen van een hond die al jaren bij ons woonde. Die avond vroeg Nienke tijdens het eten of we misschien toch ooit zelf een hond konden nemen. Pascal verslikte zich bijna in zijn drinken. Voorlopig hebben we het bij een knuffelhond gehouden. Maar iedere keer als Nienke en Jasmijn nu naar het bos gaan, kijken ze stiekem of er misschien weer een hond rondloopt.”

Ook Jens (9) droomt al maanden van een eigen hond. Om zijn ouders te overtuigen dat hij de verantwoordelijkheid aankan, mag hij de golden retriever van de buren uitlaten. Maar als hij terugkomt, moet zijn moeder twee keer kijken voordat ze de hond herkent. Lees hier wat er tijdens de wandeling gebeurde.

Lees verder onder de advertentie
Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail