Bron: Canva
Als ouder doe je er alles aan om je kind veilig te houden. Maar helaas heb je dat niet altijd zelf in de hand. Lina’s ergste nachtmerrie werd werkelijkheid: haar zoon verdween van de opvang. De redder? Zijn GPS tracker.
Lina: “Mijn driejarige zoon Samuel is een bonk energie. Hij is een ondernemend mannetje, een echte avonturier die geen grenzen lijkt te kennen. Dat klinkt misschien schattig, maar voor ons als ouders is dat soms behoorlijk spannend. Samuel is namelijk ook een wegloper. Ik heb bij de opvang dan ook vaak aangegeven dat ze hem extra goed in de gaten moeten houden. Tóch gebeurde hetgeen waar ik altijd al bang voor was.
De opvang was goed op de hoogte van Samuels fratsen. Hij mocht bijvoorbeeld als enige peuter niet alleen naar het toilet, omdat hij meestal niet terug kwam. Dan dwaalde hij ergens anders rond in het gebouw. Ook tijdens het spelen in de binnentuin is hij weleens ontsnapt. Hij klom namelijk met gemak over het hek heen. Gelukkig kwam hij dan in de tuin van een woonhuis terecht en kon hij geen kant op. Vanaf dat moment hielden ze hem ook tijdens het buitenspelen extra in de gaten.
Die middag had de opvang besloten om met de kinderen naar een parkje in de buurt te gaan, met de kinderen allemaal in een bolderkar. Dat was iets nieuws, iets wat ze nooit eerder hadden gedaan. Ik gaf toestemming, maar benadrukte wel weer: houd hem in de gaten. Toen ze na het spelen alle kindjes terug in de kar wilden zetten, bleek Samuel weg. Hoe lang hij al weg was, wist niemand precies, dus de paniek sloeg meteen toe.
De ene leidster belde mij in tranen, terwijl de andere direct de politie belde. Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen. De opvang is namelijk omgeven door water. Als moeder ga je meteen uit van het ergste. Terwijl ik naar mijn autosleutels greep, schoot door mijn hoofd: dit is precies waarom ik die GPS tracker in zijn jas heb gedaan. Hij bleek gelukkig verderop in de wijk te zijn.
Samuel zat vrolijk spelend in een zandbak vol speelgoed in iemands voortuin. Het huis lag direct aan het water, en ik kon alleen maar denken: wat als… Wat als hij richting het water was gegaan? Wat als hij uitgekeken was op het speelgoed en de eendjes had willen gaan voeren, zoals hij zo vaak doet? Wat als hij in het water was gevallen? Ik krijg nog steeds rillingen als ik eraan terugdenk. Maar dat gebeurde niet. De tracker heeft zijn leven misschien wel gered.
Later bleek dat er tijdens het buitenspelen een kindje moest plassen. Er bleef dus maar één leidster bij de spelende kinderen. Ze heeft niet opgemerkt dat Samuel weg was.
Diezelfde avond hebben mijn man en ik besloten dat er een GPS-horloge moest komen. De tracker had ons deze keer gered, maar hij zat alleen in zijn jas. Wat als het warmer was geweest en hij zijn jas niet aan had gehad? Of als hij het ding in zijn zak had gevonden er eruit had gegooid? Dat risico wilden we niet lopen. Het horloge draagt hij nu bijna altijd.
Het is met een sisser afgelopen, maar de angst blijft hangen. Soms, als ik Samuel aan het water zie spelen, zie ik in een flits dat beeld van hoe het had kunnen gaan. Ik hoop dat ik dat GPS-horloge nooit nodig zal hebben, maar het geeft wel een stukje rust.”
Ook het vriendinnetje van Sophie’s dochter werd vermist, nadat ze samen hadden gespeeld. Waar ze haar vonden, had niemand verwacht. Dat verhaal lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
