Beeld: Getty
Beeld: Getty

Jenna (36), geeft parttime les in geschiedenis. Ze is getrouwd met Sander, moeder van Jack (7) en Moon (3) en won zes maanden geleden €100.000 in de loterij.

“Toen ik dat enorme bedrag op mijn computerscherm zag staan, heb ik wel even het huis bij elkaar gegild. Je hoort weleens dat het winnen van een grote prijs voor mensen een traumatische gebeurtenis is. Er bestaan zelfs lotgenotenbijeenkomsten voor. Nu kan ik me voorstellen dat een miljoen je leven op z’n kop zet. Mijn prijs is natuurlijk geen bedrag om je baan voor op te zeggen – er ging ook nog eens 29 procent belasting af – maar met dik zeventigduizend euro was ik gewoon heel, heel erg blij.

 

Tussen de knutsels

Ik kwam er trouwens pas vijf weken na de trekking achter. Ons winnende lot lag namelijk verfomfaaid tussen de stapels tekeningen en knutsels van de kinderen. Sander klaagde altijd dat ik in ieder lullig krabbeltje een kunstwerk zie en daarom nooit wat weggooi, maar daarover heb ik hem sinds die dag niet meer gehoord.

 

Ludiek geintje

Mijn prijs was wel een beetje traumatisch voor iemand anders: het nichtje dat mij het lot cadeau deed voor mijn 35e verjaardag. Ik heb zelf nog nooit aan een kansspel meegedaan. Voor mij is dat zoiets als een paraplu meenemen als het weerbericht nul procent kans op regen voorspelt. Natuurlijk besefte zij dat er een miniem kansje op een wel héél gul gebaar inzat. Maar daar ga je echt niet van uit als je niet met lege handen op iemands feestje wil komen en daarom nog even snel het pompstation induikt voor een ‘ludiek geintje’ – zoals zij het zelf omschreef.

 

Vloeken in je lekkende tentje

Gelukkig gaat het om een familielid met wie we goed bevriend zijn. Mijn nichtje en haar man hebben een beter inkomen dan wij én ze gunnen ons gezin alles; ik kan me voorstellen dat de vriendschap met een niet-bloedverwant toch wel een deukje oploopt. Dat je op vakantie die winnende vriendin vervloekt als je ’s nachts in een lekkend tentje zit en weet dat zij op hetzelfde moment een fles champagne ontkurkt in haar vakantievilla. Maar toch: het eerste grote bedrag dat we uitgaven was voor mijn nicht: vijfduizend euro voor een complete make-over van haar tuin, inclusief houten tuinhuisje waarin zij en haar man om en om uitslapen na een gebroken nacht.

 

Geen Chaneltas

Ze heeft duizend keer gezegd dat het echt niet had gehoeven, dus ik ga ervan uit dat ze niet jaloers is of zich ongemakkelijk voelt. Wel merk ik dat ik gesprekken over geld en uitgaven met haar een beetje vermijd. Ook heb ik nog geen echt exorbitante, in het oog springende dingen gekocht, een tas van Chanel of zo. Daarvoor voel ik me toch een beetje te bezwaard, denk ik.

 

Financiële zorgen

Met het geld hebben we onze schulden afgelost. Vijf procent van onze hypotheek, zodat ons huis niet meer onder water staat. Een lening bij mijn vader van drieduizend euro voor de verbouwing van ons huis. En onze Volvo, die we op afbetaling hadden gekocht. Ik weet niet of je nu zoveel gelukkiger wordt van meer geld, maar wel dat financiële zorgen aardig op je gemoed kunnen drukken. Mijn vriend had kort voor die mooie dag in november moeten instemmen met een kleine salarisverlaging omdat het architectenbureau waarvoor hij werkt te weinig grote opdrachten binnenkrijgt.

Ik realiseer me dat wij het ook zonder die prijs goed hadden: op de school waar ik werk zijn er kinderen die nooit met vakantie gaan. Toch was het ons vóór de prijs nog nooit gelukt de buffer op te bouwen die het Nibud adviseert. Die is er nu wel, en dat is een last van onze schouders.

 

Van ons vieren

Als ik het over de prijs heb, spreek ik steeds over ‘we’, hoewel het geld strikt genomen alleen van mij is. Sander en ik zijn niet getrouwd, maar ik zie het geld als iets dat van ons vieren is. Toen ik nog geen vaste aanstelling had als leerkracht, droeg ik een tijd lang veel minder bij aan het huishouden dan Sander. Ik ben opgevoed met het devies dat je nooit afhankelijk moet zijn van een man, dus ik had daar nogal moeite mee. Met dit geld koop ik dat schuldgevoel met terugwerkende kracht een beetje af. Ik heb Sander een racefiets cadeau gedaan. Voor Jack en Moon reserveer ik vijfduizend euro die ze krijgen als ze achttien zijn, mits ze tot die tijd niet roken en drinken. Nee, we hebben ze niet verteld over de prijs, daarvoor vinden we ze nog te klein. Jack zou tegen zijn vriendjes zeggen dat we schatrijk zijn en Moon zal denken dat we de hele speelgoedwinkel op de hoek kunnen leegkopen. 

 

En dan ook nog een stacaravan

Ondertussen slinkt het saldo op onze bankrekening in rap tempo. Helemaal als we straks ook nog een stacaravan kopen op een camping aan de Noord-Hollandse kust. Iets waar we al jaren van dromen. Ik heb mijn nichtje beloofd dat dat ook een beetje haar eigendom wordt: ze mag ze er altijd vakantie komen vieren. De champagne zal koud staan.

Dit artikel staat in Kek Mama 08-2016.

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

bankrekening heimwee
Beeld: Pexels

Trine (37, traffic-manager zonder baan) is getrouwd met fysiotherapeut Abel en moeder van Svetta (5) en Lars (2). 

“Toen ik op mijn 21ste naar Nederland kwam om te studeren, was ik vast van plan om na vier jaar terug te keren naar Zweden. Daar woonde ik met mijn ouders, broertjes en zus vijftien kilometer onder Stockholm en had een hechte vriendinnengroep. Ik was echt een buitenmeisje: ’s winters stond ik ieder weekend op de latten.

 

Steeds meer een Nederlandse

Die vier jaar werden er veertien en ze vlogen om. Ik miste mijn familie, maar vond in Abel de liefde van mijn leven en raakte verknocht aan fietsen door Amsterdam. En aan jullie gezelligheid – de cafés op iedere hoek van de straat, het barbecueën met de buren. Ik was steeds meer een Nederlandse geworden.

 

Kon het beter? Ja, voor mij

Hoe erg, dat ontdekte ik pas toen we een half jaar geleden met ons gezin naar Zweden vertrokken. Abel zat al een jaar zonder werk – bij onze hypotheekverstrekker waren we al ondergebracht bij de afdeling Intensief Beheer – toen een oud-­collega hem op een vacature in een gezondheidspraktijk in het zuidoosten van Zweden attendeerde. Hij een goede baan, ik terug naar mijn geboorteland, waar mijn ouders ook eens konden ontdekken wie hun kleinkinderen nu eigenlijk waren. Hun zomerhuisje ligt een uur rijden van het dorp waar wij wonen. Kon het beter? Eh, ja dus, voor mij.
 

Lees ook
'Er komt nu echt een eind aan ons leven in Málaga' >

 

Ik vind het hier zo stil

Abel en de kinderen vonden al heel snel hun draai. In zes maanden tijd hebben we onze schuld van € 17.000 al teruggebracht tot zo’n € 5000. Ons typisch Zweeds rood houten huis met sauna is fantastisch. In Amsterdam moest ik de buggy aan een haak in het trappenhuis hangen, hier struikel ik nog niet over dertig paar schoenen. Als de kinderen in Amsterdam buiten wilden spelen, moesten we het halve huis, inclusief onszelf, de straat op sjouwen. Hier roep ik vanaf de veranda dat ze uit hun boomhut moeten komen. Maar… ik vind het hier zo stíl.

 

De banen liggen niet voor het oprapen

Ik vrees dat ik een stadsmeisje ben geworden. Ik had nooit gedacht dat ik mijn benedenbuurvrouw Ali, die de term ‘lang van stof’ heeft uitgevonden, zou gaan missen, maar ik doe het toch. Ik heb al wat sollicitaties achter de rug, maar in mijn branche liggen de banen hier niet voor het oprapen. Het blijkt ook niet makkelijk het contact met mijn vroegere vriendinnen op te warmen. Logisch natuurlijk, ik heb hun mijlpalen gemist, zij die van mij.

 

Ophouden met desperate housewifegedrag

Laatst viel Abel tegen me uit: ik moest eens ophouden me als een desperate housewife te gedragen en proberen er het beste van te maken. Dat had hij toch ook gedaan het afgelopen jaar? Hij heeft gelijk, natuurlijk. Ik voel me schuldig. Naar hem en mijn familie – hun nabijheid is blijkbaar niet voldoende om me gelukkig te maken. Ik heb me nu aangemeld bij een hardloopgroepje. En ik werk sinds kort twee dagen in een brocantewinkel in het dorp. Als ik heel eerlijk ben: ik tel de maanden af tot Abels contract afloopt en we terug kunnen naar het land waar ik me thuis ben gaan voelen. Nog 23 te gaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >