Beeld: Canva
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Lotte, getrouwd, moeder van twee kinderen (0 en 2): “We zaten aan de keukentafel toen hij het vertelde. ‘Ze willen me die functie geven.’ Ik zag het meteen aan hem. Die blik. Trots. Opluchting. Zijn droombaan. Alles waar hij de afgelopen jaren keihard voor had gewerkt. Maar mijn eerste gedachte was niet: wat geweldig voor je. Mijn eerste gedachte was: dit trek ik niet.
Hij begon te vertellen: meer verantwoordelijkheden, internationale meetings, af en toe een paar dagen naar het buitenland en een veel beter salaris. En ik hoorde alleen maar: nog minder thuis, nog meer alleen met de kinderen en nog minder ademruimte. Want heel eerlijk: met twee jonge kinderen voelt het leven voor mij nu al als topsport. Ik weet soms niet hoe ik de dagen door moet komen.
Ik heb het niet eens subtiel gebracht. ‘Dat trek ik niet.’ Daar zat ik. Tegenover de man die glunderde van trots. En ik zei gewoon dat hij die promotie moest afslaan, omdat ík het anders niet zou trekken. Hij moest zijn droombaan maar afwijzen. Voor mij. Door mij. Hij zei niks, maar ik zag de teleurstelling op zijn gezicht.
Hij vroeg of we het er nog over konden hebben. ‘Ik snap dat het zwaar zou zijn voor jou, maar ik heb hier wel jaren voor gewerkt. Als ik het nu niet aanneem, krijg ik deze kans niet meer.’ En dat is precies waar het schuurt. Want ik natuurlijk gun hem dit. Ik weet hoe hard hij ervoor gewerkt heeft. Hoe vaak hij ’s avonds nog zat te werken, terwijl ik al half slapend op de bank hing. Maar ik wist ook: als hij dit zou doen, zou ik het grootste deel thuis moeten opvangen. En ik kon het nu al allemaal niet bolwerken.
Het heeft vele ruzies en tranen gekost, maar uiteindelijk heeft hij het niet gedaan. Voor ons. Voor mij. Voor het gezin. Maar hij neemt het me wel kwalijk. En ik neem het me mezelf eigenlijk ook kwalijk. Alsof ik een incapabele moeder ben, omdat ik dit niet alleen kan. Omdat ik hem wat heb afgenomen. Als deze promotie over een paar jaar op zijn pad was gekomen, had ik het alleen maar toegejuicht. Maar nu niet.
Alles draait gewoon door. Werk, opvang, boterhammen, gebroken nachten, de hele mikmak. Maar ik merk het aan hem. En ik voel me er ontzettend shit over. Ik weet dat we erover moeten praten, maar dat lukt ons eigenlijk nooit. Te druk. Te weinig headspace. Te veel kinderen die altijd iets van ons moeten. Maar het drukt echt op onze relatie. Ik vraag het me regelmatig af, was dit de verkeerde keuze? Had ik dan toch moeten toestemmen? Ondanks dat ik zeker weet dat ik er zelf aan onderdoor was gegaan?”
Volgens een gezinstherapeut zijn er tekenen dat je er doorheen zit als ouder. Welke tekenen dat zijn? Je leest het hier.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
