Beeld: Canva
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Lotte, getrouwd, moeder van twee kinderen (0 en 2): “We zaten aan de keukentafel toen hij het vertelde. ‘Ze willen me die functie geven.’ Ik zag het meteen aan hem. Die blik. Trots. Opluchting. Zijn droombaan. Alles waar hij de afgelopen jaren keihard voor had gewerkt. Maar mijn eerste gedachte was niet: wat geweldig voor je. Mijn eerste gedachte was: dit trek ik niet.
Hij begon te vertellen: meer verantwoordelijkheden, internationale meetings, af en toe een paar dagen naar het buitenland en een veel beter salaris. En ik hoorde alleen maar: nog minder thuis, nog meer alleen met de kinderen en nog minder ademruimte. Want heel eerlijk: met twee jonge kinderen voelt het leven voor mij nu al als topsport. Ik weet soms niet hoe ik de dagen door moet komen.
Ik heb het niet eens subtiel gebracht. ‘Dat trek ik niet.’ Daar zat ik. Tegenover de man die glunderde van trots. En ik zei gewoon dat hij die promotie moest afslaan, omdat ík het anders niet zou trekken. Hij moest zijn droombaan maar afwijzen. Voor mij. Door mij. Hij zei niks, maar ik zag de teleurstelling op zijn gezicht.
Hij vroeg of we het er nog over konden hebben. ‘Ik snap dat het zwaar zou zijn voor jou, maar ik heb hier wel jaren voor gewerkt. Als ik het nu niet aanneem, krijg ik deze kans niet meer.’ En dat is precies waar het schuurt. Want ik natuurlijk gun hem dit. Ik weet hoe hard hij ervoor gewerkt heeft. Hoe vaak hij ’s avonds nog zat te werken, terwijl ik al half slapend op de bank hing. Maar ik wist ook: als hij dit zou doen, zou ik het grootste deel thuis moeten opvangen. En ik kon het nu al allemaal niet bolwerken.
Het heeft vele ruzies en tranen gekost, maar uiteindelijk heeft hij het niet gedaan. Voor ons. Voor mij. Voor het gezin. Maar hij neemt het me wel kwalijk. En ik neem het me mezelf eigenlijk ook kwalijk. Alsof ik een incapabele moeder ben, omdat ik dit niet alleen kan. Omdat ik hem wat heb afgenomen. Als deze promotie over een paar jaar op zijn pad was gekomen, had ik het alleen maar toegejuicht. Maar nu niet.
Alles draait gewoon door. Werk, opvang, boterhammen, gebroken nachten, de hele mikmak. Maar ik merk het aan hem. En ik voel me er ontzettend shit over. Ik weet dat we erover moeten praten, maar dat lukt ons eigenlijk nooit. Te druk. Te weinig headspace. Te veel kinderen die altijd iets van ons moeten. Maar het drukt echt op onze relatie. Ik vraag het me regelmatig af, was dit de verkeerde keuze? Had ik dan toch moeten toestemmen? Ondanks dat ik zeker weet dat ik er zelf aan onderdoor was gegaan?”
Volgens een gezinstherapeut zijn er tekenen dat je er doorheen zit als ouder. Welke tekenen dat zijn? Je leest het hier.
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Het moederschap is prachtig, vervullend… en soms gewoon keihard overleven. En toch fluisteren veel ouders hun uitputting liever weg dan dat ze hem hardop uitspreken. Want toegeven dat je eraan onderdoor gaat? Dat voelt al snel als falen.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Ben je op zoek naar een te leuke eyecatcher voor in de kinderkamer? Dan hebben wij dé musthave gespot: een opblaasbare poef in de vorm van Nijntje. En je scoort ‘m ook nog eens voor een leuke prijs.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
