Beeld: Instagram
Alsof het ouderschap meteen op standje overleven werd gezet: voor actrice Barbara Sloesen (37) en muzikant Joost Hofman (33) begon het avontuur met hun zoon Shaffy allesbehalve rustig.
Wat een roze wolk had moeten zijn, werd een week vol spanning, onzekerheid en ziekenhuispiepers. Voor het eerst vertellen de kersverse ouders aan LINDA. openhartig over de intense bevalling en de zenuwslopende dagen daarna.
De onrust waarmee het begon, ligt volledig achter hen: “Laatst moesten we hem om 8.30 uur wakker maken. En als hij uit zichzelf wakker wordt gaat hij zacht geluidjes liggen maken tot ik hem uit bed haal. Hij is heel gezellig en chill.” Joost grapt: “Een goedmakertje voor de chaos van die eerste week.”
Die chaos begon al bij zijn geboorte op 16 januari. Na een extreem lange weeënstorm komt Shaffy ter wereld, maar meteen gaat het mis: hij is blauw en slap en wordt direct meegenomen. De eerste week van zijn leven brengt hij door op de intensive care van het Amsterdam UMC, terwijl zijn ouders in onzekerheid achterblijven.
De eerste weeën beginnen op donderdagavond 15 januari en die komen meteen keihard binnen. Van een rustige opbouw is geen sprake. Barbara: “Het leek wel alsof ik de bingokaart had vol dingen die je níet wil. Weeënstorm, trage ontsluiting en overgeven”
En dat overgeven blijft doorgaan. “Oh ik heb zó veel gekotst, niet normaal. Elk slokje water kwam eruit. En Joost al die emmers maar opruimen de hele tijd. Ik ben heel blij dat we die doula hadden, zij bleef bij ons en masseerde urenlang mijn rug terwijl ik op zo’n bal zat te kermen.”
Joost ziet het van dichtbij gebeuren en voelt zich machteloos: “Het overviel ons omdat het zó hard van start ging. Het was heel moeilijk om contact te krijgen met Bar. Zelfs oogcontact lukte niet, ze maakte vooral van die oerachtige kreten. Ik stond er zo nutteloos naast dat ik om 4.00 uur ’s nachts dacht nog een snel dutje te kunnen doen, maar no way natuurlijk: welke vent gaat nou in slaap kunnen vallen als-ie zijn vriendin zo hoort?”
Na een hele nacht weeën lijkt het moment daar om naar het ziekenhuis te gaan. Alleen: er is nergens plek. Uiteindelijk kunnen ze pas later terecht bij het Amsterdam UMC.Barbara: “De auto in naar ziekenhuizen verder weg was voor mij écht geen optie meer, dus ik heb het thuis uitgezeten en de hele shitshow uit de kast getrokken. Massages, de bal, een bevalkam… Daarvan stond de afdruk dagen later nog steeds in m’n hand. En ik had zo’n TENS-apparaat dat elektrische schokjes geeft tegen de pijn, maar zelfs op de boost-stand voelde ik die niet meer. Echt een soort nachtmerrie, ik was zó uitgeput.”
Joost probeert haar nog op te peppen, maar dat valt niet in goede aarde: “Ik weet nog dat jij zei dat het niet meer ging en dat ik probeerde aan te moedigen met ‘Jawel, je bent al twaalf uur geweldig bezig.’ Jij riep toen heel hard ‘HOUD JE MOND’, je wilde totaal geen cijfers of tijden of centimeters horen.” Barbara legt uit waarom: “Die informatie was gewoon niet te doen voor mijn brein. Ik wilde niets concreets weten.”
Eenmaal in het ziekenhuis lijkt er even verlichting, maar de bevalling blijft zwaar. Na vijftien uur weeën maakt Joost zich zorgen. “Bar was niet alleen moe, maar kwam ook echt verslapt over. Meer dan ‘slokje water’ kwam er niet uit en ik dacht: waar gaat ze de energie nog vandaan halen als straks die persweeën komen? Ik hoopte eigenlijk op geruststelling van de verloskundige, maar die begon ook te twijfelen.”
De laatste centimeters ontsluiting worden handmatig bereikt en dan begint het persen, maar ook dat gaat moeizaam. “In het begin heb ik ook veel te hard op mijn hoofd geperst, dus alle aderen in mijn ogen waren gesprongen. Bloeduitstortingen in m’n hele gezicht, ik leek wel paars. Het zag er niet best uit. Op dat moment dacht ik ook echt: geef me al je pijnstilling, wáárom heb ik het mezelf in hemelsnaam aangedaan om dit zonder te proberen?”
Na bijna twee uur persen wordt zelfs een keizersnede overwogen. En dan ineens: een doorbraak. Joost: “‘Ik zie haren’, zei de arts. En wij riepen, tussen alle ellende door, in koor: WELKE KLEUR?”
Barbara: “Geen idee waarom, maar het hielp. Twintig minuten later voelde ik die ring of fire, echt afschuwelijk, en daarna was Shaffy er ineens. Helemaal blauw en slap. Hij lag één seconde op mijn borst terwijl ze de navelstreng doorknipten en weg was-ie. De kamer uit, Joost erachteraan. Dat was voor mij wel echt het meest traumatische moment van die hele bevalling.”
Eerder Barbara Sloesen was open over haar vruchtbaarheidstraject. Je leest er hier meer over.
Bron: LINDA.
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Janna en haar gezin waren net verhuisd en sloten zich aan bij een nieuwe kerk. Al gauw maakte Janna vriendinnen. Dacht ze.
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van Dayna (30). Zij en haar vriendin geven kinderkleding aan elkaar door, maar Dayna wordt keer op keer teleurgesteld.
We denken vaak dat kinderen vooral bezig zijn met spelen, eten en hun eigen wereldje. Maar stiekem zijn het net kleine sponsjes: ze nemen alles op.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
