Barbara Sloesen over traumatische bevalling: ‘Ik hoopte op geruststelling van de verloskundige, maar die begon ook te twijfelen’

Maaike van Eijk

26 maart, 2026 - 15:00

Leestijd: 4 minuten

Wat een roze wolk had moeten zijn, werd een week vol spanning, onzekerheid en ziekenhuispiepers. Voor het eerst vertellen de kersverse ouders in LINDA.mini openhartig over de intense bevalling en de zenuwslopende dagen daarna.

De bevalling van Barbara Sloesen

Op 16 januari 2026 wordt Shaffy geboren na intense bevalling door eindeloze pijn en een lichaam dat niet meewerkt. Barbara zit er middenin: misselijk, uitgeput en compleet overrompeld. “Het leek wel alsof ik de bingokaart had vol dingen die je níet wil. Weeënstorm, trage ontsluiting en overgeven.” Joost staat ernaast, machteloos. “Bar was niet alleen moe, maar kwam ook echt verslapt over. Meer dan ‘slokje water’ kwam er niet uit en ik dacht: waar gaat ze de energie nog vandaan halen als straks die persweeën komen? Ik hoopte eigenlijk op geruststelling van de verloskundige, maar die begon ook te twijfelen.”

Traumatisch

Na achttien uur weeën is het moment daar. Maar waar je een huilende baby verwacht en opluchting, gebeurt het tegenovergestelde. Shaffy is blauw en slap. Hij ligt één seconde op Barbara’s borst en wordt dan meteen weggehaald. Dat moment snijdt erin. “Dat was voor mij wel echt het meest traumatische moment van die hele bevalling”, reflecteert Barbara.

Pure paniek

“Toen hij op jouw buik werd gelegd, bijna levenloos, zag ik een blik in hun ogen die ik eigenlijk écht niet wilde zien”, voegt Joost toe. “Totaal anders. Ineens pakten ze Shaffy op en werden er orders uitgedeeld: ‘Vader, mee. Nu.’ Dus ik liep mee naar een andere kamer, waar zijn lichaam helemaal begon te schokken. Zijn buikje ging van helemaal bol naar bijna vacuüm, hij had moeite met zuurstof krijgen. De verloskundige zei dat ze dit ‘wel vaker zagen’, maar bij de arts zag ik nog steeds ernst in zijn ogen. Daarna begon Shaf keihard te krijsen, echt heel hoog. Bijna niet herkenbaar als een babygeluid.”

Epileptische aanval

Twee uur later komt de klap: Shaffy heeft een zware epileptische aanval gehad. Hij stopt zelfs met ademen. De artsen koelen zijn lichaam terug naar 33,5 graden om hersenschade te voorkomen.

Lees ook

BN'ers

Barbara Sloesen bevallen van zoontje: ‘Tussen hoop en vrees op de intensive care geleefd’

Wat volgt, is een zenuwslopende week, want Saffy ligt op de intensive care. Barbara en Joost leven van moment naar moment. Tegelijk worstelen ze met schuldgevoelens, omdat die onmiddellijke ouderliefde uitblijft. “Ik voelde namelijk nog helemaal geen connectie met mijn kind.”

Lichtpunt

De dagen kruipen voorbij. Soms zijn er kleine lichtpuntjes: muziek draaien voor Shaffy, samen klagen over ziekenhuiseten. Maar de onzekerheid blijft alles overheersen. “Een dag leek tien weken te duren.” Dan, na 72 uur, komt er eindelijk beweging. Letterlijk. Shaffy beweegt zijn vingertje. “We hebben zó hard gehuild.”

Goed nieuws

Niet veel later volgt het verlossende woord: “’Ik heb alleen maar heel goed nieuws voor jullie’, zei de arts.” Er is nog altijd geen verklaring voor Shaffy’s aanval, iets waar Barbara zich bij heeft neergelegd: “Misschien heeft hij een tik gehad van de intense bevalling, die eeuwigdurende weeënstorm kan iets getriggerd hebben.” Onderzoek leverde niets op: “Shaffy is volledig door de molen geweest.”

Rust in de tent

Het gezin blijft daarna nog één nacht ter observatie in het AMC. Tijdens die nacht verdwijnen de apparaten en ontstaan de eerste momenten samen. Joost zegt: “Er kwam ineens een kind onder al die apparatuur vandaan. Waanzinnig.” Voor de toekomst staan nog wel ziekenhuiscontroles gepland, maar verder is alles stabiel en is het nu genieten geblazen met hun kleine jongen.

Eerder Barbara Sloesen was open over haar vruchtbaarheidstraject. Je leest er hier meer over.

Bron: LINDA.

Abonneer met cadeau of korting

Ga voor me-time met Kek Mama

Ga voor me-time