Blogger Elisha Wilson geeft toe: ze had vaak genoeg commentaar op andere moeders. Maar ineens realiseerde ze zich dat zij hier het recht helemaal niet toe heeft.
‘Want wie ben ik om over anderen te oordelen?!’, schrijft ze op Huffington Post.
Vervolgens somt Elisha op wat voor moeder zij is: ‘Ik ben de moeder die veel te laat opstaat en hierdoor als een gek de kinderen uit bed moet halen. De moeder die soms bergen vuile was laat liggen. Ik ben de moeder die de tv weleens gebruikt als oppas en die haar driejarige kind pizza als lunch geeft. Ook ben ik de moeder die haar kinderen een lolly geeft om ze stil te houden en de moeder die vaak genoeg haar geduld verliest.’
Lees ook
Moeder gaat met zoons in bad en krijgt lading kritiek over zich heen >
En zo kan ze nog wel even doorgaan. ‘Mijn punt is: ik ben niet beter dan andere ouders. Commentaar geven op anderen voelt misschien even lekker, maar ik praat hiermee mijn eigen missers niet goed. Dus in plaats van mijn neus op te halen, glimlach ik naar ouders op straat en schiet ik te hulp waar nodig. Want precies dát is wat ouders soms nodig hebben.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
