Sara van Gorp is moeder van zoons Ko (9) en Toon (4) en hoofdredacteur van Kek Mama.
“Mam, dat jij dit nog dóet.” Ko kijkt me grinnikend aan terwijl ik probeer hem in z’n spijkerbroek te hijsen. Het is inderdaad absurd, een kind van negen dat nog geregeld wordt aangekleed door z’n moeder. Want: “Jij kunt het zo goed, mam.” Twee jaar geleden ging hij op de camping al elke avond in z’n eentje op de fiets richting douchegebouw. Gewapend met pyjama, handdoek, zeep en tandenborstel. Om een halfuur later trots en met frisse haartjes richting bed en boek te schuiven. Thuis gaat het wat anders. “Ik ben klaar!” klinkt het steevast uit de badkamer. En dan is het dus afdrogen en in een pyjama wurmen. We grinniken samen. Ook wel weer gezellig zo.
De jongens vinden het thuis ‘een heel goed restaurant’ met een ‘goeie ober’. Dat ben ik dus. Die boterhammen met sandwichspread aandraagt als Toon die met smeerkaas niet wenst te eten. En die het rituele weekend ‘verrassingsontbijt’ – een mooi opgemaakt bord met iets bijzonders erbij – desgevraagd ook doordeweeks serveert. (Eerlijk is eerlijk, op haastdagen ontbijten ze gewoon met slurpyoghurt.)
Nu had Ko laatst in de supermarkt ineens een boodschappenlijstje. Want: “Ik ga je verrassen.” De volgende ochtend was hij er als eerste uit om bananendolfijnen met bosbessen te maken voor ons drieën. Had-ie op school gezien bij een traktatie. Waarop Toon een week later, balancerend op een stoel, per se in z’n eentje voor ons zijn lievelingsmix wilde maken (yoghurt met hagelslag en cranberry’s, don’t ask). Intussen wil Ko steeds tassen voor me dragen. En kreeg ik laatst zowaar ongevraagd koffie op bed van de heren, compleet met schilderijtjescadeau. Ik dacht dat ik een pampermoeder was, maar volgens mij zit het gewoon in de genen.
In Kek Mama 05-2019 lees je het verhaal van Joan die het pamperen zo ongeveer uitgevonden heeft. Haar vriend kijkt intussen hoofdschuddend toe. Het nummer koop je hier.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
