Moeder Amy Aves Challenger vond dat ze gefaald had toen ze uit frustratie tegen haar kinderen schreeuwde in de auto. Op Huffington Post schrijft ze hoe ze zichzelf even later toch bij elkaar raapte.
‘Ik vond mezelf de slechtste moeder ooit vanmorgen’, schrijft ze. ‘Terwijl ik in de regen door de Zwitserse Alpen reed, gilde mijn zoon in mijn oor en toen brak er iets in mij.’ Voordat ze het wist, schreeuwde Amy tegen haar kind. ‘Maar ik wil de drie woorden niet herhalen.’
Het was een impulsieve actie, maar de moeder was er de hele dag kapot van: ze dacht dat ze de dag van haar kinderen had verpest door ze gestrest op school af te zetten. Om te kunnen ontspannen, besloot Amy naar het zwembad te gaan om baantjes te trekken. En dat deed haar goed. ‘Tijdens het zwemmen besefte ik dat ik veel mensen vergeef, maar mezelf nooit.’
Lees ook
20 opvoedblunders die we (bijna) allemaal een keer begaan >
‘Ik denk te vaak dat ik een moeder moet zijn die kalm reageert op een kind dat zich niet gedraagt. Een moeder die zelfvertrouwen heeft, populair is, uitgesproken, open minded en geïnteresseerd is. Een moeder die de keuken schoonmaakt in een paar minuten, meer moet werken en in vorm moet blijven.’
Maar door de ‘sprong in het diepe’ besefte Amy dat fouten haar juist kracht geven. ‘Ik leer ervan. Natuurlijk leiden mijn fouten tot boosheid en frustratie, maar ze leiden mij ook naar de waarheid. En die heb ik nodig om weer door te kunnen gaan, want ik ben een mens. Een moeder die kan toegeven wanneer het leven even moeilijk is en wanneer ze moe is. En een moeder die niet gelooft dat de één beter is dan de ander.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
