opvoedblunders
Beeld: Pixabay

Vergeten dat je je kind een time-out hebt gegeven in de gang, om hem in diepe slaap aan te treffen op de deurmat. De mug in zijn kamer afdoen als lijntrekkerij, en je dappere derdegroeper aangevreten ontdekken in bed. Kan allemaal gebeuren, als je moeder bent. Kunnen we nog zó ons stinkende best doen; sommige blunders begaan we gewoon allemaal weleens.

  1. Je kind in de boodschappenkar laten zitten, bijvoorbeeld. Omdat ‘ie na een halfuur dreinen eindelijk die felbegeerde eierkoek kreeg, en je, terwijl je drie loodzware boodschappentassen in de kofferbak hees, door de zeldzame stilte spontaan vergat dat je hem ooit meegenomen had.
     
  2. Of straal vergeten dat school een lesvrije dag heeft. Precies op de dag dat je eindelijk een keer zo netjes op tijd was, en je je op een uitgestorven schoolplein afvraagt of je: A) nog droomt, B) per ongeluk in een aflevering van The Twilight Zone bent beland, of C) misschien iets hebt gemist – om vervolgens op Facebook het ene verantwoorde dagtripje na het andere voorbij te zien komen van schoolmoeders die de verfomfaaide, met appelsap doordrenkte briefjes van school wél gewoon lezen en in hun agenda’s noteren.
     
  3. Erger: dat je compleet ontgaat dat de BSO een studiedag heeft, en je kind dus moederziel alleen op het schoolplein staat, na schooltijd, terwijl jij nietsvermoedend je derde prosecco achterover slaat op de vrijdagmiddagborrel op werk.
     
  4. Als enige niet aan een cadeautje denken voor de jarige juf. En dat je kind in de rij tussen de kunstig verpakte tekeningen, dagverse bloemen en chocolaatjes, zich badend in angstzweet afvraagt hoe hij in de ochtendpauze wegkomt met het flesje badschuim dat jij beloofd hebt alsnog even te brengen.
     
  5. En op de enige dag dat je wél zo scherp bent om je kind uitbundig geschminkt en verkleed naar school te sturen voor juffendag, ontdekken dat het feest pas een week later is.

  6. De doodzonde: het complete kinderfeestje van zijn beste vriend per ongeluk overslaan, in het gedrang tussen voetbalwedstrijden, tenniscompetities, weekendboodschappen, vrienden te eten en een bezoek aan je zieke moeder.
     
  7. Of nee: in datzelfde gedrang het verjaardagsfeestje van je eigen kind zo lang uitstellen, dat je het uiteindelijk maar laat samenvallen met het partijtje van een verjaardag later.
     
  8. Dat je alles in de zwemtas hebt gestopt, tot aan het flesje drinken en een koek aan toe, behalve de handdoek. En je je kind dus maar afdroogt met zijn hemd, in de hoop dat ‘ie onderweg naar de auto geen longontsteking oploopt of iets anders vreselijks.
     
  9. Gek van het eeuwige gejank over pijntjes en krampen roept dat ‘ie nu echt eens moet kappen met zeuren, en na drie dagen kermen van de dokter hoort dat de breuk in zijn voet vast binnen zes weken genezen is.
     
  10. Of dat je die leuk verpakte snoepjes van de wc-dame op dat hippe festival meeneemt als ‘goedmakertje’ voor je kinderen, omdat ze een nachtje moesten logeren terwijl jij ondersteboven aan de biertap hing, en je er tijdens het uitpakken achter komt dat het geen kunstig verpakte snoepjes zijn, maar condooms die nadrukkelijk vermeld “niet voor de achterkant” zijn.
     
  11. En je onnadenkend een lik van de vloer neemt, terwijl je bij je schoonouders de tafel afruimt, omdat je ervan uitgaat dat je onderweg naar de keuken hebt gemorst met de kerriesaus. En je je pas realiseert wat je proeft, wanneer je je dreumes met dezelfde kerriekleurige drap langs zijn dij in een overvolle luier ziet langs banjeren.
     
  12. Je buurvrouw geruststellen dat je heus goed op háár dreumes past, en na een iets te lange stilte bij het speelfornuisje in de keuken ontdekt dat hij het volledige bakje kattenbrokken soldaat heeft gemaakt.
     
  13. Je niet realiseren dat “sazonado” ‘pittig’ betekent, totdat je kleuter het op een krijsen zet.
     
  14. Na dertig keer naar boven rennen om je huilende kleuter te sussen, de éénendertigste keer denken: “Wacht nou maar even” – om hem een uur later slapend aan te treffen in een plak kots. En je opeens snapt waarom hij zo verdomd onhanteerbaar was, de hele middag.
     
  15. Structureel de gymdagen – en de daarbij behorende gymtas – vergeten, waardoor je kind steevast sport op blote voeten, met alle gevaren op wratten en schimmels van dien.
     
  16. En dat je ontdekt dat je kind niet al weken jankt wanneer hij wél schoenen draagt, omdat hij zo dwars is, maar vanwege het feit dat ‘ie gewoon al tijden op drie maten te kleine exemplaren rond waggelt.
     
  17. Met dat eeuwige kind op je heup simpelweg vergeten dat je min of meer altijd een centimeter of zestig breder bent, en hem met regelmaat tegen de deurpost beukt.
     
  18. En hij goudeerlijk bekent tegen de consultatiebureauverpleegkundige dat hij die ochtend heeft ontbeten met Bumba-koekjes, en gisteren ook al friet kreeg als avondeten.
     
  19. Dat je baby tijdens borstvoeding in het openbaar precies tijdens de toeschietreflex loslaat, en je de hele brasserie besproeit.
     
  20. … en je je realiseert dat het allemaal erger kan, wanneer je terugdenkt aan die keer dat je zelf nog niet eens twaalf jaar was, en je moeder je een doktersromannetje cadeau gaf voor vakantie, dat eigenlijk een pornoboekje bleek.


Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kind vermaakt zichzelf
Beeld: Unsplash

Hallo zeg, Joan is geen animatieteam voor kinderen die zich vervelen. Haar zoon moet echt heel ziek zijn, wil ze een potje met hem kwartetten.

Wachtend op het schoolplein raak ik in gesprek met de moeder van Fien, een klasgenoot van Callum. Uit beleefdheid informeer ik naar haar plannen voor de meivakantie. En krijg een dagbesteding voorgeschoteld waar menig animatieteam jaloers op zou zijn. Ze gaan naar het filmmuseum en Nemo. Ze heeft een dj­-workshop geregeld. Ze is van plan Fien pasta te leren koken. Ze doen met zijn tweetjes mee met de zwemvierdaagse, hebben twee moederdochter­-tennisclinics geboekt en uiteraard het gebruikelijke programma: verven, knutselen en koekjesbakken. En wij? Ook zulke leuke plannen?
 

'We zijn ons nog aan het oriënteren'

Eerlijk gezegd heb ik daar nog geen seconde over nagedacht. Bij twee weken vrij denk ik vooral aan ultieme rust. Beetje uitslapen, rustig de dag opstarten en dan kijken op welke momenten ik nog kan werken. Met wat geluk is het mooi weer en speelt Callum buiten. Bij hevige plensbuien gaan we een keer naar de bioscoop, maar ik weet niet eens of er iets draait. Ik hou het dus maar op: “We zijn ons nog aan het oriënteren.” Dat klinkt in ieder geval een stuk beter dan: “Ik heb niks gepland.”
 

Moedergen

Al komt het daar wel op neer. Ik ben namelijk niet zo’n entertainmentmachine. Ik mis de moederdeugd waarbij je dolgelukkig wordt van een middagje fröbelen of kwartetten met je kroost. Of van dekens en lakens een spannende hut maken. Dat moedergen heb ik nooit gehad. Ook niet toen Callum jonger was. Ik vond het heerlijk naar hem te kijken als hij met zijn kleine knuistjes een blokkentoren stapelde. Maar dan vanaf de bank met een espresso erbij.

En dat is altijd zo gebleven, ook nu hij zeven is. Ik voel me niet geroepen mee te klimmen op een klimrek, in zandbakken te grutten of deel te nemen aan watergevechten. Ik moedig hooguit aan en cater met liefde limonade en koekjes. ’s Zomers wil ik met alle plezier een zwembad opblazen, vullen met emmers lauw water en de hele collectie zwemattributen oppompen, maar dan houdt het op.

Van de Xbox weet ik alleen hoe hij aangaat, maar ik heb geen idee hoe ik een voetbalpoppetje naar voren kan bewegen, laat staan een bal schieten, dus dat hele Fifa18 is niet aan mij besteed. En ik mis het geduld om urenlang Muizenval, Toren van Pisa of Bunny Hop te spelen. Als een toren instort ben ik er meteen klaar mee en ik erger me nogal snel als ik niet win. En laten we het alsjeblieft niet hebben over Legopakketten in elkaar zetten, Callums grote passie.
 

Lego

Callum is dol op Lego Ninjago. Sinds zijn vijfde prutst hij de ingewikkeldste bouwwerken in elkaar. Hij bestudeert secuur gebruiksaanwijzingen die door de gemiddelde Ikea-klant als hogere wiskunde zouden worden betiteld. Af en toe wenst hij daar hulp of aanmoediging bij. Al was het maar omdat sommige priegelsteentjes echt lastig klemmen of hij net dat ene rode blokje niet kan vinden.

Of ik wil zoeken? Alvast een vliegtuigje in elkaar wil zetten? De vleugels van de adelaar maken? Zo’n taak schuif ik direct door naar mijn vriend, met de zeer vrouwonvriendelijke boodschap ‘moeders kunnen niet bouwen’. Voordat ik nu een feministische lawine over me heenkrijg: ik voed Callum verder reuze genderneutraal op. Hij leerde al jong dat vrouwen gelijk zijn aan mannen en we verdelen hier in huis keurig alle huishoudelijke taken, ongeacht de sekse. Maar als het om Lego gaat, komt dit politiek incorrecte statement me persoonlijk gewoon goed uit.
 

Sámen delen, sámen spelen

Gek genoeg heb ik wel engelengeduld als het op knuffelen aankomt. Lekker met Callum in bed tutten, samen in bad en stoeien op de bank. Ik ga ook graag mee als hij moet voetballen. Ik sla geen training over, juich om elk balcontact en mis niks, ook niet die uitwedstrijd om kwart over acht ’s ochtends. En voorlezen vind ik een feestje. Zowel voor het slapengaan of op de bank, als we net uit de bieb komen.

Niets zo leuk als mijn favoriete jeugdboeken opnieuw lezen en mijn kind enthousiasmeren voor taal. Maar daar houdt het qua ouderparticipatie wel bij op. Tot ongenoegen van mijn zoon, die heilig gelooft in het credo sámen delen, sámen spelen. Callum kan na zo’n zaterdagochtend, waarop ik in de stromende regen een uur heb gekeken naar een horde jonge hondjes en een bal, doodleuk vragen wat we straks gaan doen, als we thuis zijn. Nou, ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik ga koffiedrinken en de krant lezen, denk ik dan. Of domweg candy crushen op de bank. In ieder geval schakel ik mezelf de rest van de dag uit. Even alleen met mijn eigen gedachten. En dat kan het beste als hij in zijn speelhoek Lego bouwt of Pokémonplaatjes op sterkte sorteert.
 

Uitzondering

De enige uitzondering maak ik als Callum ziek is. Een paar werken geleden had hij hoge koorts, hoofd­ en keelpijn en kon hij geen hap door zijn keel krijgen. Heel aandoenlijk en mijn hart brak. Ik wist niet hoe snel ik het hele arsenaal aan familiespellen en Beyblades (soort tollen, google maar) tevoorschijn moest halen. Ik was dolgelukkig dat ik hem kon afleiden met 45 potjes Pesten en Beyblade­gevechten. Maar man, wat was ik blij toen hij beter was en weer lekker buiten kon spelen met de jongens uit de buurt.

Dat zie ik toch het liefst, een kind dat met vriendjes buiten aan het schooieren is en zichzelf goed kan vermaken. Natuurlijk lukt dat niet elke dag. Zeker als zijn twaalfjarige stiefzus hier is, hoor ik regelmatig de woorden ‘ik verveel me’ rondzingen. Prima, niks mis mee. Heb ik vroeger ook veelvuldig gedaan. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat verveling fantastisch is voor de creativiteit. Kinderen hebben meer tijd nodig om prikkels te verwerken dan volwassenen. Dus als je kind zich verveelt of alles saai vindt, schijnt dat heel nuttig te zijn. Saai betekent namelijk rust en oplaadtijd voor de hersenen.
 

Zichzelf vermaken

Als je continu je kind entertaint of ideeën aandraagt om ergens mee te spelen, worden de hersenen niet voldoende gestimuleerd en dus lui, stellen experts. Kinderen leren zo niet om zichzelf te vermaken. Peter Gray, hoogleraar psychologie aan het Amerikaanse Boston College, maakt het nog bouder. Volgens hem moeten ouders die constant meespelen als er een vriendje komt, niet gek opkijken als hun kind narcistisch wordt. Hij stelt in zijn boek Free to learn dat ouders hun kinderen zelf moeten laten aanmodderen. Door je afzijdig te houden, geef je ze de kans hun empathisch vermogen te ontwikkelen. Ze weten dat vriendjes zomaar kunnen afhaken, als er geen ouder is die ingrijpt, dus zijn ze automatisch socialer.

Ik kan me ook niet herinneren dat mijn moeder marathonsessies touwtjespringen of knikkeren met mij hield of fijn mee kwam spelen met de Barbies. Noch de moeders van mijn vriendinnen. Ik weet ook niet wat ze wel deden. Het huishouden? Koffiedrinken? In mijn herinnering stond mijn moeder altijd op de tennisbaan, maar dat kan ik mis hebben.
 

Lees ook
VIDEO: dit doen moeders dus de hele dag >

 

De hele dag bezig met hun kind

Schijnbaar zijn de moeders in mijn omgeving allemaal reuze productief. Zeker degenen die maar één kind hebben, zijn de hele dag bezig om het hun kind naar de zin te maken. De moeders van Callums vriendje Bas gaat gerust met vier jongens tegelijk naar het bos om daar een speurtocht uit te zetten. Zomaar, omdat het woensdagmiddag is. Ik moet er niet aan denken.

Of lijkt dat maar zo, dat al die moeders hele dagen meespelen? Als ik de moeders van Callums voetbalelftal ernaar vraag, blijkt dat zij ook niet als animatieteam fungeren. Lucie doet zelfs helemaal niets. “Ben je gek, hooguit eens per jaar een bordspel, met Kerst. Verder vermaakt hij zich maar met zijn iPad of Playmobil.” Lian haat de Playstation waarmee haar zoon zich dagelijks amuseert. “Al die vreselijke autorace­games. Ik ga echt geen wedstrijdje met hem spelen hoor. Ter compensatie ga ik naast hem op de bank zitten als hij gamet, beetje Facebooken en appen met vriendinnen. Vindt hij ook reuze gezellig.” En Fatima, moeder van vier zonen en een dochter, is nog resoluter: “Nee hoor, spelletjes doen ze maar samen; genoeg broers, zeg ik altijd. Ik speel thuis al zo vaak voor scheidsrechter, dat vind ik voldoende.”

Hoe meer ik doorvraag, hoe meer eerlijke antwoorden ik krijg. Mijn collega Sophie biecht op dat ze soms wel erg lang doet over het zoeken naar de vingerverf in de hoop dat de kinderen inmiddels allang zijn vergeten wat ze zouden gaan doen.
 

Qualitytimen

Gesterkt door deze verhalen (maar ook met een tikkie schuldgevoel, want het is toch wel erg dat mijn zoon eerst ziek moet worden voor ik een keer met hem wil qualitytimen) besluit ik in de meivakantie toch iets met hem te gaan doen. En zo komt het dat ik na twee weken op het schoolplein bewust de moeder van Fien opzoek. Ik kan haar trots vertellen dat ik met Callum ben gaan midgetgolfen, dat ik een keer popcorn (magnetron, maar toch) met hem heb gemaakt en ook naar Nemo ben geweest. Dat Callum daar vervolgens als een haas op leeftijdsgenootjes afging met wie hij in de bellenblaasmachine kroop, waarop ik de hele middag op een bankje op mijn iPhone kon turen, is een detail dat ik wijselijk verzwijg.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 07-2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-babys-lijken-oud

De baby's uit onderstaande fotoserie zijn nog geen paar maanden oud, toch lijken ze al behoorlijk op leeftijd. Maar dat maakt ze ook wel weer behoorlijk lief.

Goed om te weten: de foto's zijn allemaal ingezonden door de trotse ouders zélf - van babyshaming is dus weinig sprake ;-).

 

Net Gordon Ramsay

 

En zei iemand Danny Devito?

 

Je ziet 'm nog net niet aan de bar van een Engelse Pub hangen

 

Lees ook
Ja, deze babynamen werden vorig jaar écht gegeven >

 

Samen met z'n concullega

 

Hij is al die aandacht nu al zat

 

Net als deze baby

 

En je dacht dat die new born shoot zo schattig zou worden...

 

Nu al wijzer dan z'n vader

 

Dus... En waar was jij gisteravond?

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >