Beeld: Canva
Vandaag is het Dierendag! Op 4 oktober zetten we massaal onze huisdieren in het zonnetje, of alle dieren, als je meedoet aan Eet Geen Dierendag. Hoe dan ook, we verzamelden de grappigste huisdierenverhalen van de redactie, zodat jij even flink kunt lachen. Zoals de aanvaring van Philip en hond Columbus…
Joyce: “Ik liet deze week onze hond Columbus uit met de jongens. En Philip begint langzaam de potjesfase (en daarmee de plas- en poepfase) te enteren. Dus… als Columbus nog geen nummer twee gedaan heeft? Wordt hij woedend en schreeuwt hij: ‘POEPEN LUMBUS!’ Meestal staart Columbus hem een beetje glazig aan en gebeurt er dan vrij weinig. Tot Flips frustratie. Want: ‘waarom gáát hij nou niet?’ Toen Flip zag dat zelfs z’n commando’s niet werkten, ging hij over op een andere tactiek. Voordat ik kon reageren, verdween een vinger ergens waar het niet hoort met de woorden: ‘HIER MOET POEPIE’. Dus.”
Kim: “Wij hadden vroeger een goudvis, genaamd Dirk, en tijdens een vakantie ging onze buurvrouw op Dirk passen. Bij thuiskomst was hij dood. Mijn broertje en ik waren helemaal verdrietig. Toen zei de buurvrouw dat Dirk was verdronken, omdat hij vast was komen te zitten in het huisje dat in de vissenkom stond. In al onze kinderlijke onschuld, geloofden wij dat…”
Heather: “We hadden een hond in training. Op mijn vierde verjaardag was ik gehuld in een prinsessenjurk, stond mijn Kleine Zeemeermin taart te shinen op tafel en zat het huis vol met gasten, speciaal voor mij. Ik sprong achter de bank, zo… met mijn voeten in een dikke vette hondendrol. Ik vergeet nooit meer hoe mijn vader me van achter de bank moest optillen en tussen alle gasten door in de woonkamer weg moest dragen met twee stinkende, bruine voeten.”
Michelle: “Wij waren vroeger thuis met drie dochters, mijn moeder en mijn vader. Toen we eindelijk een konijn mochten, was mijn vader heel stellig: om hem in het mannelijke geslacht bij te staan binnen ons gezin, moest het een mannetjeskonijn zijn. Zodat hij ‘versterking had’. Zijn woorden.”
Sadé: “Mijn eerste hond kreeg ik via Verhuisdieren. Echt de allerbeste match ooit, wat een geweldig beestje. Ik ben echt een hondenmama. Ik noem mijn hond ook mijn kind. Hij likt het schuim van mijn koffie, zit graag bij me op tafel als ik aan het werk ben – waar ik ga, gaat hij, ja, ook naar de wc – en drinkt graag uit flesjes. Ik weet niet hoe hij het doet, maar hij kan het wonderbaarlijk goed.”
Omdat het Dierendag is, geven we graag een kleine shoutout naar Verhuisdieren. Verhuisdieren matcht tweedekans huisdieren met een baasje dat écht bij ze past. Geen asiel, wel een thuis. Vaak staan er huisdieren op die ontzettend geliefd zijn, maar bijvoorbeeld door de komst van een kindje niet meer de aandacht krijgen die verdienen, of als de baby allergisch blijkt, of het huisdier zenuwachtig wordt van de kinderen. Genoeg redenen waarom je verdrietig genoeg afscheid moet nemen van je favoriete viervoeter, of het nu een hond, kat of konijn is. In dat geval kan je dus bij Verhuisdieren terecht. Zij zoeken de perfecte match voor jouw lieve dierenvriendje.
Als je zelf op zoek bent naar een huisdier, kan je ook bij Verhuisdieren terecht. Neem eens een kijkje op de website of op hun Instagrampagina. Disclaimer: Kek Mama is niet verantwoordelijk voor de hoeveelheid huisdieren waar je mee thuis komt na het zien van al die schattige snoetjes 🙂
Fijne Dierendag!
Lees hier meer hilarische dierenverhalen van de redactie, zoals het schildpaddenverhaal van Heather…
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
