Beeld: Canva Pro
Morgen is het Dierendag! Op 4 oktober zetten we massaal onze huisdieren in het zonnetje, of alle dieren, als je meedoet aan Eet Geen Dierendag. Ook binnen de redactie zijn veel huisdieren te vinden. We verzamelden de grappigste huisdierenverhalen, zodat jij even flink kunt lachen. Zoals het verhaal van de hamster en de vader van Marieke…
Heather: “Wij hadden vroeger twee schildpadden, die ons werden verkocht als dwergschildpadden. Ze zouden heel klein blijven. Ze waren gered van iemand die ze door de wc wilde spoelen. Wij hadden thuis altijd een halve dierentuin met geredde dieren, dus deze kwamen erbij. We hadden thuis een enorme tank, zodat ze genoeg ruimte hadden. Ze zouden immers klein blijven. Je raadt het al: dat was niet zo. Ze bleven groeien. Op een gegeven moment werd het zielig, omdat de tank te klein werd. Maar de tank was al zo groot, een grotere paste gewoon niet in ons huis. We gingen met ze langs bij een dierenwinkel en werden hard uitgelachen: dit waren helemaal geen dwergschildpadden. Ze zouden nog veel groter worden. Helaas moesten ze toen naar een schildpaddenopvang waar ze zeeën van ruimte en veel vriendjes kregen. Ohja, ze heetten Janet en Jackson.”
Cami: “Mijn nichtje had een hamster. Die deed ze in zo’n bal, zodat hij door huis kon rennen. Een dag later bedacht ze zich opeens dat ze die hamster in de bal was vergeten. Paniek! Zoeken, zoeken, zoeken, toen vond ze de bal. Leeg. Hij was ontsnapt. Jarenlang heeft ze hem nog ’s nachts in de muren horen rondscharrelen. Free and living his best life.”
Marleen: “Toen ik eindelijk over al mijn allergieën heen was, kwam er in een weekend een poes aanlopen. Mijn vader kluste in de schuur en mijn moeder had boterhammen met kaas gemaakt voor hem en naar hem toe gebracht. Hij kwam even naar binnen voor een toiletbezoek, liep terug en zijn boterhammen waren kaal. Hij vroeg mijn moeder wat de bedoeling hiervan was, mijn moeder snapte er niks van en belegde ze opnieuw. Toen zag mijn vader ineens een poes in de schuur die vrolijk de gejatte kaas zat te eten. De poes bleef maar terugkomen en mijn vader – niet per se een dierenvriend – kreeg een zwak voor haar. Toen ze niet werd opgeëist bij het dierenasiel, besloot mijn vader haar mee terug te nemen als verassing voor ons. We kregen eindelijk een huisdier. We noemden haar Lilly, zo heette onze dominee. Vonden we echt enorm passend. Vraag me niet waarom.”
Marieke: “We moesten op de hamster van mijn nichtje passen. In principe doen hamsters de hele dag niks behalve slapen, eten en drinken, dus dat ging prima. Maar toen wilde mijn vader de hamster aaien, maar dat beest beet in zijn vinger. Blijkbaar deed het nogal zeer, want van schrik joekelde mijn vader dat arme beest echt in een soort slow motion meters door de kamer. Gelukkig overleefde de hamster het wel, maar ik weet eigenlijk niet of mijn vader het ooit aan mijn nichtje heeft durven vertellen…”
Lees hier meer hilarische dierenverhalen van de redactie, zoals hoe het zusje van Brenda ineens twee Vlaamse reuzen in huis haalde, zonder haar vriend in te lichten.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
