Na drie maanden thuiszitten vond Stephanie het fijn om haar zoon (3) weer naar de opvang te kunnen brengen. Al had ze niet verwacht dat het haar ritje door de corona-drive zou kosten.
Waar ik maanden geleden nog vlekken kreeg toen de opvang voor langere tijd dicht moest (‘hoe kan ik in hemelsnaam werken als er non-stop een actieve peuter om me heen stuitert?!’) vond ik het lastig om Julius na de lockdown weer naar de crèche te brengen. Want hoe pittig dat thuisblijven soms ook was, die extra tijd met het gezin voelde als een enorm cadeau.
Op een hysterische huilserenade tijdens het wegbrengen na, verliep die eerste dag heel goed. Hij kreeg geen genoeg van alle kinderen, deed fanatiek mee met alle spelletjes en was lief voor de leidsters. En ik? Ik kon na maanden in alle rust mijn werk doen. ‘Eindelijk weer terug naar normaal’, hoor ik mezelf nog denken.
Lees ook
Me-time creëren in quarantainetijd? Mariëtte deelt de beste tips >
Helaas liet dat ‘normaal’ nog even op zich wachten, want nog geen twee dagen na Julius’ eerste opvangdag werd hij snotverkouden wakker en diezelfde avond was het ook bij mij en m’n man raak. We hoestten, waren verkouden en hadden verhoging. En ondanks dat we bijna zeker wisten dat het zoals wel vaker een simpel virusje was, betekende het in deze tijd maar één ding: door de corona-drive.
Dat Julius niet getest hoefde te worden (ze wilden eerst onze uitslagen afwachten omdat zo’n staafje door je neus allesbehalve prettig is voor een peuter) was een enorme opluchting, maar toegegeven: ook ik was als de dood nadat ik al die akelige filmpjes op social media had gezien.
Gelukkig viel het reuze mee. Oké, het is even vervelend zo’n ding in je neus, maar het deed geen seconde pijn. Twee minuten later reden we de drive weer uit en na een week in quarantaine hoorden we gelukkig wat we zelf ook al dachten: geen corona.
Achteraf stelt zo’n testje natuurlijk weinig voor, maar toch sla ik sindsdien liters groentesappen en ander gezond spul in. Want hoe prima dat staafje in m’n neus ook te doen was, ik rij de drive toch liever uit met een hamburger.
Meer Kek Mama lezen? Volg ons op Facebook >
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
