Een inbakerdoek was voor de onrustig slapende zoon van Malu een gouden oplossing, maar nu hij langzaam doorkrijgt hoe hij op z’n buik kan draaien, moet er worden afgebouwd.
En daar ziet Malu als een berg tegenop…
‘Vandaag gaan we het écht proberen’, roepen vriend en al ik-weet-niet-hoeveel avonden tegen elkaar. Maar steeds als Mack bezig is aan z’n laatste flesje, durven we het toch niet aan. Niet dat er bloedspoed achter zit – Mack ligt in een Sleepyhead dus ruimte om te draaien heeft-ie niet, maar dat kind groeit als kool en er kómt een dag dat hij niet meer in zijn nestje past. En ja, dan is het einde verhaal met die inbakerdoek. Ik moet er immers niet aan denken dat hij ’s nachts op z’n buikje draait en vervolgens niet meer terug kan.
Al weken zoek ik daarom via internet naar verschillende manieren van afbouwen: eerst alleen tijdens de middagslaapjes los, dan één arm, dan twee of gewoon van de ene op andere nacht in een slaapzak. Zelf ben ik wel van die cold turkey-variant: geen gedoe met ritsjes en armpjes die op de een of andere manier afgekneld worden, gewoon gaan met die banaan.
Lees ook
Opvoedkundige: zo laat je je kind in z’n eigen bed slapen >
Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe egoïstisch het ook klinkt: geen inbakerdoek betekent voor ons geen nachtrust. En dat komt op dit moment niet (lees: vrijwel nooit) goed uit. Want óf we hebben een drukke week voor de boeg, óf Mack is verkouden, óf een van ons is ziek… Nou ja, ga zo maar door.
Maar wat moet, dat moet, dus sinds een paar dagen hebben we besloten dat Mack vanaf morgen echt zonder doek gaat slapen. Ik probeer mezelf en vriend wat moed in te spreken (‘Wie weet vindt hij z’n duim en hoeven we niet meer om de haverklap die speen erin te duwen’ (?)), maar ik ben bang dat dit te mooi is om waar te zijn. Ach ja, wie weet…
Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels zes maanden oud.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
