Kleuters zijn nieuwsgierig en onvoorspelbaar. Soms lopen ze weg, en dan sta je als ouder ineens oog in oog met paniek en zorgen. Het overkwam de 36-jarige Bregje toen haar kleuter besloot weg te lopen van school.
Lees verder onder de advertentie
Bregje (36) is moeder van Benjamin (net 4): “Ik had net even een rustig moment voor mezelf, een kopje koffie in mijn hand en het geluid van een stil huis, Totdat ik ineens beweging zag in de deuropening. Een klein hoofdje verscheen, gevolgd door een guitige glimlach. En nog één: zijn vriendje. Mijn hart sloeg een slag over. Daar stond mijn kleuter, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. ‘Mama, ik moet even plassen,’ zei hij. Ik voelde hoe mijn adem stokte. Hoe kon hij hier nu staan? Hij hoorde toch op school te zijn?
Lees verder onder de advertentie
Nieuwsgierige kleuter
Even terug naar het begin. Benjamin zit sinds kort op de basisschool, een kleine 400 meter verderop. Dichtbij, zou je denken. Maar wanneer je vierjarige besluit weg te lopen, voelt die afstand ineens gigantisch. Benjamin is niet stiekem of ondeugend, hij is gewoon een ontzettend nieuwsgierige kleuter. Het liefst ontdekt hij alles, van de hoekjes in ons huis tot de insecten onder een steen. Maar dat hij zomaar van school naar huis zou komen lopen, dát had ik nooit verwacht.
Later hoorde ik dat hij met zijn vriendje in de sportzaal had gestaan. Op een of andere manier zijn ze via de nooddeur naar buiten geglipt. Ik stel me voor dat hij dacht: huis is dichtbij, daar kunnen we wel even heen. Voor hem onschuldig, voor mij ronduit beangstigend. Want op het moment dat ik ze zag staan, voelde ik een golf van opluchting én paniek tegelijk. Opluchting dat hij veilig voor me stond. Paniek bij de gedachte dat hij zomaar alleen over straat had gelopen. Mijn hart bonsde in mijn keel, mijn handen trilden. Toch knikte ik rustig en zei alleen: ‘Oké, dat kan, maar daarna brengen we jullie weer terug naar school.’
Lees verder onder de advertentie
Ik nam hun kleine handjes in de mijne en liep met hen terug. Terwijl we over straat liepen, voelde ik hoe mijn gedachten alle kanten opgingen: Hoe kon dit gebeuren? Waarom had niemand dit gezien?
Niet gemist
Toen we het schoolplein opliepen, bleek dat de juf de kleuters nog niet eens had gemist. Op het moment dat ze ons zag, verstarde ze. Ze schrok zichtbaar, sloeg een hand voor haar mond en bood wel duizend keer excuses aan. Ik zag in haar ogen dat ook zij zich rot was geschrokken. Toch bleef er bij mij een knoop in mijn maag zitten.
Het beeld van mijn zoontje in de deuropening, zijn guitige glimlach en die ene zin – ‘Mama, ik moet even plassen’ – staat op mijn netvlies gebrand. Het was een moment van schrik, opluchting en verwarring tegelijk. En ook het besef: we zijn weer een nieuwe fase ingegaan. Een fase waarin mijn kleuter steeds zelfstandiger wordt, maar waarin ik ook moet leren omgaan met de schrik die dat soms met zich meebrengt. Welke fase het ook is, dit hoop ik echt nooit meer mee te maken.”
Een pasgeboren baby, een hoofd vol hormonen en het liefst ieder moment samen doorbrengen: voor veel kersverse moeders verandert er na een bevalling nogal wat. Ook Bettina Holwerda zat helemaal op haar roze wolk toen ze haar eerste kind kreeg.
Je houdt zielsveel van je kind. Je knuffelt, troost en probeert er altijd voor hem of haar te zijn. Toch kan het gebeuren dat je kind zich niet helemaal begrepen voelt, ook als je het beste met hem of haar voorhebt. Want liefde geven en emoties begrijpen zijn twee verschillende dingen. Soms zie je pas […]
Je wilt je kind natuurlijk de beste start geven. Dus lees je voor, moedig je aan en probeer je je vooral niet te druk te maken over al die opvoedadviezen. Maar wist je dat één keuze die je maakt als je kind vier jaar is, jaren later nog verschil kan maken? Dat blijkt uit een […]
Kinderen kunnen nogal uitgesproken zijn als het om eten gaat. Het ene moment is iets het allerlekkerste ter wereld, het volgende moment willen ze er absoluut niets meer van weten. Probeer daar als ouder maar eens wijs uit te worden. Soms zijn die eetgewoontes zó tegenstrijdig dat je er alleen nog maar om kunt lachen. […]
Een kind opvoeden is al een avontuur op zich, maar wat als je daar als jonge moeder ineens alleen voor staat? De Rotterdamse burgemeester Carola Schouten weet hoe dat is. Toen ze 22 was, raakte ze onverwacht zwanger.
Op elk feestje waar Fiona haar zwager treft, ziet ze dat hij zijn dochter bier geeft. Gewoon een slokje, of een paar. Zij vindt dat echt niet kunnen, maar hij luistert niet naar haar. Wat moet ze nu? Een melding maken? Ze twijfelt enorm.