Beeld: Canva
Het is weer zover: de scholen zijn begonnen en dat gaat vaak gepaard met een aantal memorabele momenten die vast willen leggen en showen op social media met vrienden en familie.
Begrijpelijk, maar NSPCC-lokaalcampagnemanager Gail Sayles is wel kritisch: “Ik denk dat het heel belangrijk is dat we nadenken over wat we delen, met wie we het delen en welke details we delen”, begint ze. “Je zou aan de wereld kunnen laten zien waar je kinderen zijn, van maandag tot vrijdag, van negen tot vijf. Je deelt ook mogelijke gespreksonderwerpen voor mensen die proberen contact te maken met je kinderen.”
Daarbij is het volgens Sayles heel belangrijk om toestemming aan onze kinderen zelf te vragen.
“Als we geen toestemming vragen, geven we kinderen geen goed voorbeeld van gedrag online. Wanneer we proberen met onze kinderen te praten over wat geschikt is om online te delen en hoe ze toestemming moeten vragen voordat ze foto’s van anderen plaatsen, moeten wij dat zelf ook doen.”
Als je toch besluit foto’s online te zetten, doe je er zeker goed aan om de volgende punten na te lopen:
Je kind zonder toezicht de digitale wereld insturen? Dat is alsof je ‘m midden in een drukke stad loslaat zonder begeleiding. Daarom is het belangrijk om samen de regels te leren en scherp te blijven. Je leest ze hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
