Beeld: Canva
Leerlingen van juf Francien, beter bekend als @internetjuf, kregen onlangs een les die ze waarschijnlijk niet snel vergeten. Niet uit een boek, maar uit haar eigen leven.
Aan het begin van de les besloot ze openhartig te vertellen waarom ze die dag eigenlijk liever thuis was gebleven.
“Ik heb niet heel veel zin om hier vandaag te zijn”, begint ze. Daarna deelt ze direct de reden: “Omdat ik gisteren voor de vijfde keer een miskraam heb gehad.” Ze legt haar klas uit wat dat precies betekent. “Een miskraam betekent dat je zwanger bent en dat je de baby verliest en dit was gisteren dus weer het geval.”
Juf Francien vertelt zonder omwegen hoe haar dag ervoor eruitzag. “Je moet wachten tot het eruit komt.” Daardoor bracht ze uren door op het toilet, terwijl ze lichamelijk en emotioneel een zware periode doormaakte.
Toch stond ze de volgende dag weer voor de klas. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ze uit ervaring weet dat contact met anderen kan helpen. “Maar ik heb wel geleerd dat als je voor de klas staat of onder de mensen blijft, dat je sneller weer oké bent.” Dat betekent volgens haar niet dat verdriet geen ruimte mag krijgen. Integendeel. “Ik weet ook dat als je je vervelend voelt of er gebeurt iets heel rots, dat het heel lekker is om een paar uur in bed te gaan liggen, te slapen, Netflix te kijken, te gamen en alle zakken chips en chocola op te eten die thuis aanwezig zijn.”
Volgens Francien is het belangrijk om jezelf die eerste momenten van verdriet te gunnen, maar daarna ook weer verbinding te zoeken. “Maar daarna is het wel belangrijk dat je naar een van je vrienden gaat, iemand belt of even bij je ouders bent.” Zelf deed ze dat op haar eigen manier. “Ik heb gisteren mijn hele vriendengroep gefacetimed vanaf de wc. Je kunt dan ook maar beter lachen terwijl je daar toch zit.”
Met haar verhaal wilde de juf haar leerlingen ook iets leren over emoties. Vooral over het belang van verdriet toelaten in plaats van wegstoppen. “Er is een heel groot deel van deze groep die ergens heel goed in is: niet huilen. Ik noem geen namen.” Vervolgens merkt ze op dat ze vooral veel jongens bedoelt.
Volgens haar werkt het onderdrukken van verdriet uiteindelijk averechts. “Dan vermijd je iets en dan komt het er op een later moment uit.” Daarom moedigt ze haar leerlingen aan hun emoties juist toe te laten. “Als je meteen huilt, ben je het ook meteen aan het verwerken. Dus het is eigenlijk heel gezond”, sluit ze af terwijl ze start met de opdracht van de dag: emoties oprakelen die er bij sommige leerlingen er al heel lang zitten.
Tekst gaat verder onder video
Ben je trouwens ook benieuwd wat leraren écht willen (maar niet altijd durven zeggen) dat kinderen en ouders doen? Je leest het hier.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Bron: TikTok
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
