Beeld: Canva
Wanneer je partner op vakantie óf constant achter de kinderen aanrent óf juist alles uit zijn handen laat vallen: weet dat je niet de enige bent.
Marja (40): “Bernard is mijn jeugdliefde. Samen runnen we het gezin als een goed geoliede machine. Ik werk een dag meer dan hij, dus doet hij bijna alles in het huishouden, de zorg voor onze kinderen van 5, 7 en 11 verdelen we fifty-fifty.
Maar zijn we eenmaal op vakantie, dan laat hij opeens alles uit zijn handen vallen. Zelfs onze bungalowtent helpt hij niet opzetten; dat doe ik met onze elfjarige dochter. Boodschappen, de kinderen insmeren, een potje badmintonnen; ik doe het allemaal zonder Bernard, want die ligt voor pampus op z’n zonnebed.
Ik mep ’m soms het liefst met de tentharingen om zijn oren. Maar ja, slaan mag niet, leren we onze kinderen. Dus ben ik blij wanneer we na twee weken weer thuis zijn en ik mijn lieve, behulpzame man gewoon weer in mijn armen houd.”
Kyra (38): “Mijn vriend Laurens en ik doen alles samen, maar de vakanties breng ik met onze dochter (5) en zoon (4) door – zonder hem dus. We zijn allebei nogal van de structuur, maar ik kan dat op vakantie prima loslaten, zolang ik weet dat het tijdelijk is. Laurens niet.
De kinderen slapen slecht, eten niet, worden vies en snoepen meer dan anders. Een doorn in het oog van Laurens, wat alleen maar tot spanningen leidt. Dus geniet ik sinds twee jaar van ons heerlijk gestructureerde gezinsleven met dito relatie, en ga ik in de zomer los met mijn kinderen, zonder man die daar overspannen van raakt.”
Heidi werd tijdens de vakantie, zwanger van de tweede, verliefd op een andere man. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
