Beeld: Shutterstock
Klaartje (38), moeder van Sepp (1), wist dat het een risico was om, veertig weken en twee dagen zwanger, naar de bruiloft van een collega te gaan, Maar ze voelde zich kiplekker en wilde het feest voor geen goud missen.
“‘Maak je geen zorgen over het moment waarop je vliezen breken’, prevelde de docent van het mij iets te zweverige yogaklasje. ‘Het hoofdje van je baby fungeert als stop en zorgt ervoor dat het vruchtwater er geleidelijk uit loopt.’ Ik had daar zo mijn bedenkingen bij, maar zorgen maakte ik me ook niet.
Natuurlijk wisten we dat we een risico namen om, veertig weken en twee dagen zwanger, naar de bruiloft van een bevriende collega te gaan. Maar ik voelde me kiplekker; ik wilde het feest voor geen goud missen. Wel had ik wat rare, plakkerige afscheiding die dag. De slijmprop, zo bleek later.
Meer Kek Mama?
Schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De bruidstaart was net aangesneden toen, met een ferme golf, mijn vliezen braken. Paniekerig trok ik mijn vriend mee het toilet in. Omdat de weeën direct inzetten en ik een reis van Brabant naar ons ziekenhuis in Amsterdam écht niet zag zitten, belde hij een ambulance.
Ik hoopte er met stille trom tussenuit te piepen, maar krijg dat maar eens voor elkaar als er een gele bus met zwaailichten voorrijdt op een feest met honderdvijftig man. Joelend en klappend zwaaiden de bruiloftsgasten ons uit. Acht uur later beviel ik, precies zoals gehoopt, in ons eigen ziekenhuis. Geen baby heeft ooit zó veel felicitatiekaarten ontvangen.”
Dit artikel staat in Kek Mama 01-2021.
Lees ook
8 tekenen dat de bevalling niet lang meer op zich laat wachten >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
