vluchttas bevalling
Beeld: 123RF

Het kamertje is klaar, de kleertjes zijn gewassen, de wandelwagen blokkeert alvast heel onhandig je gang. Kortom: alles is gereed voor de kleine. Maar vergeet vanaf 37 weken niet de ziekenhuistas in te pakken met de volgende hoogst onmisbare items, aldus Kek Mama’s Anne.

  1. Een lang nachthemd met knopen
    Dus eigenlijk zo’n soort oversized overhemd, liefst van flanel. Waarom dit allemaal zo nauw komt? Dat zit als volgt: een pyjama met broek ligt niet zo lekker onder de dekens (is mijn bescheiden mening). Bovendien komen artsen bij een ziekenhuisbevalling nogal vaak je ‘onderkantje’ checken, ook ná de geboorte, dus dan is een broek niet zo handig. Een kort shirt is geen aanrader want dan loop je in je blote gat naar de wc als je moet plassen, en die knoopjes komen van pas als je je newborn gaat aanleggen. Dan lig je niet met een blote buik, terwijl je nachthemd in je nek is gepropt. Vooruit denken, heet dat.
     
  2. Een elastiekje
    Bevallen staat gelijk aan het lopen van een marathon, qua inspanning. Dat zei een arts ooit tegen mij, niet dat ik ook maar enige ervaring heb met zo’n onmenselijke sportieve prestatie. Hoe dan ook: je gaat zweten als een otter, en dan wil je geen irritante plakharen in je gezicht. Gooi een elastiekje in die vluchtkoffer en dit leed wordt jou bespaard.
     
  3. Een tijdschrift
    Eerlijk is eerlijk: ik had geen weeën (want geplande keizersnede), en moest best lang wachten tot ik de o.k. in mocht. Een stapeltje tijdschriften in de vluchttas bood uitkomst. Tot ik werd weggereden voor de ruggenprik, heb ik heerlijk het wel en wee van beroemd Nederland tot me genomen. Ook na de bevalling, toen ik nog vijf dagen in het ziekenhuis lag, kwamen de bladen van pas: voor een boek had ik geen tijd noch de concentratie (hallo mommy brain), maar een tijdschrift tussendoor was reuze fijn.
     
  4. De Mady
    Ah, waar zouden we zijn zonder de Mady-onderbroek, te koop bij de Zeeman. Hun site zegt hierover: ‘Als iets goed is, veranderen we het niet. Kijk naar onze Mady. Al jaren populair dankzij z'n comfortabel hoge model en rekbare ribgebreide stof.’ Heb ik aandelen in de Zeeman en is dit stiekeme sluikreclame? Welnee. Ben ik fan? Absoluut. Deze onderbroeken zijn briljant, zeker als je een keizersnede hebt gehad. Het elastiek van gewone slipjes valt dan namelijk precies in je pijnlijke, rauwe litteken. Maar niet de good old Mady, die valt er ruimschoots boven. Ik draag ze nog steeds en daar schaam ik me niet voor. Meestal.
     
  5. Gezichtsdoekjes
    Fijn voor tijdens de bevalling (even het zweet van je kop vegen), maar ook voor daarna. Als je geen puf hebt om naar de badkamer te gaan fris je hiermee snel even je gezicht en oksels op, voordat er bezoek komt.
     
  6. Eigen kussen
    Wat is dat toch met die ziekenhuiskussens? Ze zijn altijd te hoog en te hard. Prop je eigen kussen van thuis in je vluchttas, zeker als je verwacht dat jullie wel een tijdje in het ziekenhuis moeten blijven.
     
  7. Niet alleen maat 50
    Voor een pasgeboren baby is maat 50 inderdaad de meest gangbare maat. Maar shocker: baby’s verschillen enorm van elkaar. Het kan zijn dat je een kleiner exemplaar krijgt, of juist een grotere. Zorg voor verschillende maatjes, dan heeft kleine Youandi sowieso iets wat past.
     
  8. Chips
    En dan doel ik natuurlijk op paprika-ribbelchips. Maar het kán zijn dat dit laatste punt een puur persoonlijke tip is van een zeker iemand die tijdens de laatste weken een hoge bloeddruk kreeg en daarom van de gynaecoloog geen chips meer mocht eten. En dus helemaal los ging toen haar kind er eenmaal was.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anke Laterveer

Anke Laterveer is schrijfster. Ze woont samen met Thomas en deelt met haar ex-man de zorg voor hun kinderen Jakob (9) en Hannah (8). Deze column over Sinterklaas schreef ze al eerder voor Kek Mama.

'Wat is er allemaal nog meer niet waar dan?' roept mijn dochter woedend, waarna ze met haar handen over haar oren in de keuken gaat staan. 'Jij bent echt de stomste rotmama van de hele wereld. Je LOOG tegen ons!'

Mijn zoon, daarentegen, is nogal opgelucht. 
'Dus Sinterklaas hoeft niet in zijn eentje langs al die huizen? En hij komt dus ook niet zomaar bij ons binnen in de nacht?'
'Nee, lieverd. Dat doet-ie niet.' 
Daar heeft-ie nogal een goede reden voor ook. Hij bestaat namelijk niet. Sinterklaas is een acteur, je ouders kopen de cadeautjes en alle grote mensen hebben tegen je gelogen. Sorry joh.
 

Toneelstuk

'Oké, dus het is een soort toneelstuk?' probeert mijn zoon het te begrijpen. 
'Ja,' beaam ik opgelucht. 
'Wat is er nog meer een toneelstuk dan?' hoor ik uit de keuken. 'Dan bestaat de kerstman zeker ook niet!'
'Ehm nee, die ook niet.'
Ik hoor een grom uit de keuken.
'Ik weet zeker dat hij wel bestaat, want papa heeft hem gezien.'
'Nee, liefje, dat zei papa wel, maar dat hoorde bij het spel.'
'En opa en oma dan? Weten die wel dat Sinterklaas niet bestaat?'
'Ja, lief, die weten dat ook.'
'Aaaaaaarrrggg!' 
Arm kind. 
 

Cadeautjes

'Krijg ik nu ook geen cadeautjes meer? Of moet ik die van mijn zakgeld gaan betalen?' wil Jakob weten. 
'Je krijgt gewoon cadeautjes. Papa en mama gaan die kopen. Opa en oma kopen ook iets. Jij hoeft niets te kopen. Geen zorgen.'
'Mooi,' zegt hij tevreden en loopt weg.
Hannah staat nog een tijdje in de keuken boos naar de crackers te grommen, maar Jakob is alweer over tot de orde van de dag, die speelt met Lego op zijn kamer.

Drie weken later zijn ze helemaal aan het idee gewend. Ze hebben het er met bijna alle volwassenen die ze kennen over gehad. Ze hebben gedaan alsof ze het altijd al wisten, want ze zijn heus niet dom ofzo hoor, duh. Daarna hebben ze bedacht dat het nogal gaaf is dat zij zo’n groot grotenmensengeheim kennen en de meeste van hun vriendjes nog niet.

En dan is de intocht op tv. 'Dat hoef ik niet te zien, want het is toch nep,' zegt Jakob. Hannah gaat ook liever iets anders doen. Kort daarna zitten ze toch gebiologeerd te kijken.
'Mama?' klinkt het na een tijdje. 'Mogen we vanavond onze schoen zetten of moet jij eerst nog naar de winkel?'
Fuck. Een uur later staan we in de supermarkt. 
'Wij gaan wel even bij de tijdschriften kijken, mama. Dan kun jij iets kiezen.'
'Goed,' mompel ik. Elke andere moeder heeft natuurlijk allang alles in huis, denk ik beschaamd.
 

Lees ook
Zo zorg jij voor het ideale Sint-verlanglijstje >

 

Vergeten

Die avond zetten we schoenen en zingen we liedjes. 
'Voor wie zingen we nu eigenlijk?'
Weet ik veel. 'Ssssht. Doorzingen,' zeg ik maar. Ze doen het.

Om drie uur in de nacht voel ik iemand aan mijn haar trekken. 'Mama, ik zie dat er nog geen cadeautje in onze schoen zit. Ik denk dat je het vergeten bent, dus ik dacht: ik maak je even wakker.'
'Wat lief schatje, ik was het inderdaad vergeten. Wat dom van mij. Ga maar lekker slapen.' 
Daar gaat ze weer. Met haar blote voetjes en haar slaaphaar.
En daar sta ik. Om drie uur in de nacht twee in de haast gekochte puzzelboekjes in aluminiumfolie in te pakken, want pakpapier ben ik natuurlijk ook vergeten. Deed Sinterklaas dit nog maar, denk ik. Dat was tenminste makkelijk.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

in bad met je kind

We worden steeds preutser, of we dat nou leuk vinden of niet.

Twee jaar geleden, mijn zoon Callum is vier jaar oud. Als ik hem voor zijn tweede zwemles omkleed in de speciale jongenskleedkamer, zie ik hem gegeneerd een hand voor zijn piemeltje houden. Geen idee waar dit ineens vandaan komt. Dit is een jongetje dat poedelnaakt door het huis rent als ik hem onder de douche wil stoppen. Kan hem wat schelen wie hem ziet.

Maar dan kijk ik om me heen en zie ik allemaal kleuters uit zijn zwemlesgroep hun hand voor hun piemeltje houden bij het wisselen van onderbroek naar Minions-zwemshort. En dan worden ze door hun ouders ook nog omzichtig afgedekt met grote badhanddoeken. Is mijn kind het product van een steeds preutsere samenleving waarin stadsloketmedewerkers geen korte rokjes meer mogen dragen, kinderen na de gymles douchen in hun onderbroek, je je kind niet mag voeden in het openbaar en foto’s van blote borsten worden verwijderd van Facebook?

 

Topless in de zon

Zelf ben ik een kind van de heerlijk vrije jaren zeventig en tachtig. Toen moeders nog topless in de zon lagen en kindertjes poedelnaakt in zee zwommen. Een tijd waarin je er openlijk voor uit kon komen dat je naar een nudistencamping ging, de sauna populair werd en je tijdens een strandwandeling zomaar op een naaktstrand kon belanden. Kortom: bloot was toen heel normaal. Niet uit een utopische gedachte, maar gewoon omdat het kon.

 

We zien er allemaal hetzelfde uit

Mijn eigen ouders deden ook niet moeilijk over naakt. Ze liepen na het douchen in hun blootje van badkamer naar slaapkamer. Nooit provocerend, wel vanuit de gedachte dat we niet raar hoefden te doen over ons lichaam. Omslachtig je badpak uittrekken onder een groot badlaken, was onzin. Hup uittrekken en onderbroekje aan. We zien er allemaal hetzelfde uit.

Die tijden zijn voorbij, hoe jammer het ook is. Mijn vader kon rekenen op zuinige opmerkingen en fronsende wenkbrauwen toen hij op de bridgeclub vertelde dat hij met zijn kleinzoon douchte. Bloot ja. Er werd hem gevraagd of hij echt vond dat hij dat kon maken. Mijn vader reageerde fel. Uiteráárd kon hij dat maken. Het was een gezellig, onschuldig ritueel waar niks mis mee was en waarvoor hij zich weigerde te verontschuldigen. Wat zijn kaartvrienden daarvan ook denken.

 

Niet meer dan logisch 'in deze tijd'.

Mijn vriendin Barbara vertelde een keer op haar werk dat ze nog steeds met haar dochter van twaalf in bad gaat. Dat vinden ze allebei heel gezellig en het is een heerlijke plek voor mooie gesprekken. Een mannelijke collega reageerde geschokt en waarschuwde dat ze dat beter niet hardop kon zeggen, stel je voor dat anderen dachten dat ze obscene neigingen had. Daar was zij op haar beurt weer diep door geschokt: hoe pervers moet je zijn als je achter zoiets normaals zoiets slechts zoekt? Haar collega vond het niet meer dan logisch ‘in deze tijd’. Hij biechtte op dat hij een zwembroek droeg als hij met zijn tweejarige zoon in bad ging. Uit angst dat zijn zoontje met het verkeerde ‘badeendje’ zou spelen.

Barbara: “Ik ga ervan uit dat mijn dochter op een dag zelf niet meer met mij in bad wil zitten. In de puberteit worden bijna alle kinderen een beetje preuts. Maar tot nu toe gaat er geen badkamerdeur op slot en ziet zij ook geen kwaad achter gezamenlijke baddermomenten. Laten we alsjeblieft niet te panisch doen. Ik vind bloot doodgewoon en als je er geen seksuele lading aan geeft lijkt het me volstrekt onschadelijk voor een kind."
 

Lees ook
Juf Jannie (61) over douchen op school >

 

Mijn vriend en ik slapen naakt

Dat lijkt mij ook. Callum kan schateren om blote borsten op tv, maar die van mama zijn blijkbaar een natuurlijk deel van mijn lichaam die vooral dienen om heerlijk tegenaan te liggen. Mijn vriend en ik slapen naakt en daar heeft Callum nog nooit een opmerking over gemaakt. Ik laat het aan hem over de grenzen te bepalen. Zolang hij het prima vindt af en toe een stukje blote huid te zien, voelen wij ons niet geroepen een pyjama aan te trekken alvorens mijn kind onze slaapkamer mag betreden.

 

Weinig trek in politiesirenes

Maar toch. Ook ik worstel met hoe gewoon bloot nog is en wat nog wel en niet kan. Neem zondagmiddag. Ik was bezig met een gekleurde was en riep tegen mijn vriend en zoon dat ik hun broeken wilde wassen: “Jullie moeten maar even in je blootje lopen.” Callum vond het een geweldig plan. “Jaaaa, allebei in ons blootje.” Maar terwijl ik het zei, dacht ik meteen: oh jee, is dat niet raar? Het was een gekkigheidje, maar zouden anderen dat niet anders uitleggen? Ik voorzag rampscenario’s waarin Callum in het kringgesprek op school / aan de buren / bij de bakker zou vertellen: “Mijn moeders vriend en ik liepen gistermiddag lekker naakt...” Ik had weinig trek in politiesirenes in de straat en liet de mannen veilig een joggingbroek aantrekken.

Het liefst zou ik mijn kind net zo zorgeloos willen opvoeden als mijn moeder dat deed met mij, met die fijne jaren-zeventig-principes, vrij van schaamte. Maar ik wil hem ook weerbaar maken. Ik ben me terdege bewust van mogelijke gevaren. Niet omdat ik overbezorgd of paranoïde ben, maar omdat ik het ook een beetje eens ben met de collega van mijn vriendin: tijden veranderen. De wereld is veranderd. Vroeger liepen m’n babybroertje en ik in ons blootje op het strand, nu draagt Callum een zwemshirt en zwemshort. Dat dient meer als bescherming tegen uv-stralen dan tegen vieze mannetjes, maar toch. Ik zal hem niet snel in zijn blootje laten lopen.

 

Regenjas, rare gedrag en ongure uiterlijk

Komen we een keer in een situatie terecht waarin een spontane zwempartij lonkt, dan zeg ik: “Zwem maar in je onderbroek.” Want ik vertrouw mijn omgeving niet. Wie zegt me dat die wielrenner die daar in het gras uitrust geen rare ideeën heeft of een camera heeft verstopt in zijn bidon? En wat doet die jongen daar met een smartphone in zijn hand? Is hij aan het sms’en met zijn vriendin of maakt hij stiekem een foto van mijn kind? Maar ook: wat denken andere mensen daarvan, dat ik zomaar mijn kind in zijn niksie laat zwemmen? Zelf vind ik het ook raar als ik in deze tijd een geheel ontblote kleuter ontwaar. Gevaarlijk ook.

In mijn jeugd dachten we vieze mannen te herkennen aan hun lange regenjas, rare gedrag en ongure uiterlijk. Tegenwoordig zijn ze de badmeester of kleuterleider of vermomd als een twaalfjarige chatvriendinnetje. Mijn schoonzus zette twee video’s van mijn twee neefjes op YouTube. ‘J. en D. voeren de eendjes’ werd honderdvijftig keer bekeken. ‘J. en D. in bad’ 290.000 keer. Ik waarschuw ook vriendinnen die foto’s van hun blote baby’s plaatsen op Facebook. Ook al is je pagina afgeschermd, je loopt tóch gevaar dat viezeriken je hacken en met je kiekjes aan de slag gaan. 

 

Thuis kan hij best streaken

Voorkomen is nog altijd beter dan genezen en daarom ging ik het gesprek aan met Callum. Onderwerp: wie hem wel of niet naakt mag zien. Thuis kan hij best even streaken. Op een warme dag mag hij in zijn blote billen rennen in onze afgeschermde tuin of op zijn bed springen. Ik heb Callum geleerd dat hij de baas is over zijn lichaam, dat hij beslist wie hij wel of niet kust of knuffelt en dat hij niet voor Jan en alleman zijn broek uittrekt. Ik heb hem een lijst voorgeschoteld met mensen die zijn billen en piemel mogen zien: dat ben ik, zijn opa en oma, mijn vriend Dennis en de juf. Verder is het niet de bedoeling dat we billen en piemel publiekelijk tentoonspreiden.

Callum zei dat hij het snapte: “Oké mama.” Maar een week later vertelde hij trots dat hij tijdens de gymles in het broekje van een klasgenootje had mogen kijken. Toen ik hem nogmaals vertelde dat dit niet de bedoeling is, reageerde hij verbaasd: “Maar meisjes hebben toch geen piemel, dan mag het toch wel?” Wat weer eens bewijst dat het blootthema lastige kost is voor een kleuter. Voorlopig blijft het nog wel op onze agenda staan.

 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >