Beeld: Michelle Pfaff
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Pilar (39): “Gebroken was ik, toen Laura me mailde dat ze verliefd was geworden op Daniël. Ik was net een halfjaar vertrokken naar Girona. We hadden niet afgesproken exclusief te zijn, daar vonden we onszelf te jong voor, maar na ons laatste intieme jaar samen, waarin onze levenslange vriendschap oversloeg in liefde, had ik niet verwacht dat ze haar hart zo snel zou openstellen voor een ander. Laura en ik waren samen opgegroeid. Onze moeders waren al vriendinnen voordat we waren geboren. Laura was de eerste vrouw met wie ik het bed deelde toen haar moeder haar bij mij in de box legde, grap ik vaak.
Mijn hele leven was ik ervan overtuigd dat ik lesbisch was. Maar sinds ik Daniël ken, weet ik dat dat meer fluïde is. Mijn hele tijd in Spanje, een dik decennium, hield ik bewust afstand van Laura. Er was geen dag dat ik niet aan haar dacht, maar zij had haar keuze gemaakt voor een leven met Daniël. Ik probeerde relaties met andere vrouwen. Besloot een tijd single te blijven. Kinderen wilde ik niet, maar toch bleef er altijd een leegte in mijn leven. Girona was mijn thuis, maar ik miste mijn moeder in Nederland, en Laura.
Ik had geen idee hoe het moest tussen ons als ik terug zou keren. Ze was nota bene moeder, wie was ik om hun gezinsleven binnen te marcheren? Toen mijn baan op de universiteit in Spanje eindigde, kon ik terecht in Amsterdam. Vanuit daar was het maar een klein stukje rijden naar Laura en Daniël. Ik had geen idee hoe het zou zijn om bij ze te logeren, maar besloot dat ik altijd nog een hotel kon nemen als het ongemakkelijk werd. Dat werd het geen moment. Vanaf de eerste seconde was het contact met Laura, maar ook met Daniël en hun dochters, alsof ik er altijd al bij hoorde. Vooral om hun dochters had ik me wekenlang druk gemaakt. Wat als ze me niet moesten? Dagen besteedde ik aan het bedenken van cadeautjes die Laura en ik op hun leeftijd ook leuk hadden gevonden. Carmen was net baby-af, maar Rosa zou al bijna naar school gaan. Ik geloof dat mijn angst voor hun afwijzing groter was dan voor afwijzing door Laura of Daniël.
Sinds we met z’n drieën, of eigenlijk met z’n vijven zijn, voel ik de leegte in mijn leven niet meer.
Dat zit ’m voor mij in de kleine, dagelijkse dingen. ’s Ochtends met Carmen op schoot een boterham eten terwijl Laura zich aankleedt en Daniël de tassen inpakt. Rosa die haar kapsel alleen aan mij toevertrouwt. Het geeft me het gevoel dat ik ergens thuishoor. Laura, Daniël en ik overleggen alles, maar er is nooit gedoe. Als Laura moe is, neem ik zorgtaken over zonder dat ze daarom hoeft te vragen. En als Daniël een drukke periode heeft op werk, schuif ik automatisch wat meer naar voren. Andersom doen zij dat ook voor mij.
De rol die ik vervul voor de meisjes is voor mij ideaal. Ik heb nooit een kinderwens gehad, maar ik hou wel van kinderen. Van hun blik op de wereld, van hoe direct en eerlijk ze zijn. Als ‘bonusmoeder’ heb ik niet dezelfde rechten als Laura en Daniël, maar ik mag wel liefhebben als een moeder. Dat past me perfect.
Mijn liefde voor Laura is gek genoeg alleen maar groter geworden sinds Daniël er ook is. Ik zie haar nu in alle rollen: als moeder, als partner van Daniël, als degene met wie ik al mijn hele leven verbonden ben. Doordat ik ook van hem ben gaan houden, begrijp ik haar beter.
Ondertussen hoor ik de ouders op het schoolplein soms best smoezen. Veel mensen denken dat Laura en ik zussen zijn, maar er gaan ook geruchten dat we swingen. Ik probeer er boven te staan en maak gewoon met iedereen een praatje. Dan noemt de juf me maar ‘tante’ terwijl ze dondersgoed weet hoe het zit bij ons thuis. Toch schuurt dat soms een beetje. Niet omdat ik erkenning nodig heb, maar omdat het zo weinig recht doet aan wat we zijn. Ik hoop dat als mensen naar ons gezin kijken, ze meer zien dan alleen een vorm die afwijkt. Dat ze zien dat de kinderen zich geliefd veilig voelen en dat we heel wat af lachen.”
Weten wat Laura over hun relatie te zeggen heeft? Haar kant van het verhaal lees je hier. Daniëls versie vind je hier.
Dit verhaal las je eerder in Kek Mama.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Tijdens de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 brak er brand uit in café De Hemel in Volendam. Melanie Klene (40) overleefde de ramp, maar liep ernstige brandwonden op. Inmiddels is ze moeder van twee zoons (11 en 8). De gebeurtenis is verweven in haar gezin en heeft haar gevormd tot wie ze nu is.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (13). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
