Hoofdredacteur Sara schrijft elke maand in Kek Mama vol humor en relativering over zichzelf en haar gezin. Deze maand: wat kan er nou helemaal misgaan?
Mark: “Zul je heel erg goed opletten dat er niks misgaat met Ko en Toon?” Ik: “Eh, ja, tuurlijk.” Mark: “En dan bedoel ik écht goed opletten hè.” Ik zucht, rol met m’n ogen. Wat denkt hij nou. Ik ben toch hun móeder. En wat kan er nou helemaal misgaan tijdens een weekendje weg met familie en zonder Mark.
Nou, hij weet wel wat. Van de trap vallen, zoekraken, op een tafelpunt knallen, onder een auto lopen. “Terwijl jij een eind weg kletst en niks ziet.” Hij heeft een punt. Laatst nog werd Toon bijna aangereden door een fiets terwijl ik de wereld doornam met een buurvrouw. En onze nieuwe weekendtraditie – apenkooien op en rond de bank – neemt Mark me ook niet in dank af. Terwijl afgelopen zondag Toon hoog op de rugleuning was geklommen, klopte hij uitnodigend op de bank naar Ko: “Titten.” Een topzwaar schilderij schoof griezelig heen en weer achter hun rug. Ko maakte vanaf de bank snoekduiken richting kleed. Mark zag het aan en vertrok licht wanhopig naar boven. Dat het echt niet kon en “levensgevaarlijk” was. Achteraf lachen we om dat woord, al meent-ie het.
Ik mompel doorgaans lafjes “Niet op het tafeltje/ de stoel/ het bed staan, jochie”. Drink koffie, lees wat en sus mezelf met iets quasipedagogisch als “ze moeten hun grenzen leren ontdekken”. Zoiets las ik laatst en dat kwam me enorm goed uit. Tot Ko eergister na lang aandringen in z’n eentje (of nou ja, met míjn telefoon) een blokje om mocht Pokémonnen. Echt niet verder. Zo terug zijn. En niet oversteken. Ik fabriekte zandbaktaarten met Toon en wachtte. En vond dat blokje nogal lang duren, te lang eigenlijk. Dus sprintte ik uiteindelijk met het zweet op m’n rug de buurt door. Niet om die hoek, niet om die hoek, waar dan?! Ko trof ik relaxed slenterend, ietwat uit de richting en geen besef van links en rechts. Levensgevaarlijk.
Sara van Gorp (42) is hoofdredacteur van Kek Mama en woont samen met Mark en zoons Ko (6) en Toon (1).
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
