Beeld: Getty Images
Marijke (41) had al een gezin met twee kinderen (11 en 9), toen ze draagmoeder werd voor John (38) en Paul (36).
Marijke: “Na onze kinderen Lieke en Benjamin voelde ons gezin compleet, maar was mijn behoefte om leven in me te voelen nog niet verdwenen. Om me heen worstelden stellen met vruchtbaarheidsproblemen en ik zag hun verdriet. Een vriendin zonder baarmoeder zocht in de VS naar een draagmoeder en de broer van mijn man Stefan is homoseksueel; ook hij puzzelde of, en zo ja hoe, hij kinderen wilde.
Vlak na de bevalling van Benjamin schoot al door mijn hoofd dat ik ook anderen zou kunnen helpen bij hun kinderwens. Ik wist nog niet hoe; met mijn eigen kind vers in mijn armen was elke gedachte nog beïnvloed door hormonen. Maar toen Benjamin twee was, mijn vriendin en zwager nog geen stap verder waren en Stefan en ik zeker wisten dat we zelf geen derde kind meer wilden, bedacht ik dat ik draagmoeder wilde zijn. Niet voor vrienden of familie. De kans dat ik me dan te veel aan het kind zou hechten vond ik te groot. Maar als er meer vrouwen zouden zijn zoals ik, zouden ook mijn vriendin en zwager betere kansen krijgen, was mijn redenatie.
“Hoe legden we uit aan de kinderen dat mama een baby in haar buik had die niet hun broertje of zusje zou worden?”
Stefan schrok in eerste instantie van mijn voorstel. Was mijn naastenliefde niet wat al te groot? Ook was hij bang voor wat het met mij zou doen. Hij kende me als moeder, zou ik dit kind echt kunnen afstaan? Zou hij het wel kunnen verdragen dat ik zwanger was van een andere man? En hoe legden we uit aan de kinderen dat mama een baby in haar buik had die niet hun broertje of zusje zou worden?
We spraken met een psycholoog en bovenal veel met elkaar, weken, maanden. Na ruim een jaar wees nota bene mijn zwager ons op John en Paul, die een kinderwens hadden. We spraken af met z’n vieren en hadden direct een klik. We trokken een halfjaar uit om elkaar beter te leren kennen en toen alle neuzen dezelfde kant op stonden, stelden we een draagmoedercontract op. Op de avond van de eerste inseminatie kwamen ze het zaad zelf brengen. Stefan en ik hadden besproken dat ik het alleen zou inspuiten, het was geen romantische daad van ons samen.
Lees ook
Mirjam heeft een regenbooggezin: ‘In het begin begreep niet iedereen dat’ >
Stella wordt komende winter vier. Van de zwangerschap genoot ik, maar ik zat er met een compleet andere mindset in dan bij mijn eigen kinderen; vanaf dag één voelde ze niet als mijn baby. Op straat vroegen bekenden: ‘Krijgen jullie een derde?’ Als ik dan vertelde dat ik droeg voor een ander, keken veel mensen geschrokken weg. Ook niet alle familie kan er goed mee omgaan. Vooral mijn zus vindt het hard dat ik mijn kind kan afstaan. Dat Stella niet mijn kind is, maar slechts ontstaan uit mijn eicel, krijg ik niet uitgelegd. Alleen op de school van de kinderen werd uitsluitend positief gereageerd.
“Vanaf dag één voelde ze niet als mijn baby.”
Natuurlijk hou ik van Stella, maar anders dan van Lieke en Benjamin. Ik zag geen seconde op tegen de bevalling en het moment dat ik haar aan John en Paul zou geven. Stefan was, net als de mannen, bij de bevalling. Ik heb Stella de eerste borstvoeding gegeven en na een paar uur gaf ik haar aan haar vaders. Daarna gingen Stefan en ik naar ons huis, en zij naar het hunne. Wel ging ik drie maanden lang elke dag langs om melk te brengen.
Op papier ben ik niets van Stella. Onze ouderschapsrechten hebben Stefan en ik na de bevalling afgestaan, zodat John en Paul haar konden adopteren. We zien elkaar op verjaardagen en af en toe daarbuiten. Stella weet dat ze uit mijn buik komt, maar dat ik niet haar mama ben. Ze noemt me gewoon Marijke, en tegen anderen haar buikmama.
Ik heb geen behoefte nog een keer voor een ander dragen. Blijkbaar had ik deze laatste zwangerschap nodig om die behoefte af te sluiten. Ik ben er bovenal trots op dat ik twee bijzondere mensen heb kunnen helpen bij het vervullen van hun grootste wens, maar dat mes snijdt aan twee kanten.”
Meer weten over dit onderwerp? Luister dan naar de Kek Mama-podcast ‘Kind met een omweg’ met Jorinde Benner en caberatier Sjamke de Voogd op kekmama.nl.
Daarnaast schreef Kek Mama’s Jorinde Benner samen met SBS6-presentator Mirella van Markus ‘Wij willen ook een kind’, het ultieme handboek voor wensouders die niet zomaar een kind kunnen krijgen. € 24,99, Fontaine Uitgevers
Dit artikel staat in Kek Mama 14-2021.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Rapper Bizzey, oftewel Leo Roelandschap en zijn vrouw Renee schitteren op de cover van de nieuwe Kek Mama. Na een moeilijke tijd zijn ze happyer dan ooit. Met elkaar, maar ook als ouders van zoon November (10) en dochter Juno (3). Wij spraken ze.
Vrije liefde, minder regels, lekker rondzwieren met bloemen in je haar: zo herinneren we ons de hippietijd. Maar was die generatie echt vrijer dan wij nu? En wat hielden we eraan over? Journaliste Kim Hopmans keek naar verhalen uit die tijd én naar haar eigen overvolle agenda.
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
