Mijn oudste zoon wordt binnenkort zes. Hij wil de lekkerste traktatie ooit uitdelen en het leukste verjaarspartijtje van de hele wereld geven. Mijn man en ik hebben beiden een fulltimebaan, hoe pakken we het zo efficiënt mogelijk aan?
ELS & DO: De lekkerste traktatie ooit vinden kinderen van dat gore, mierzoete, lichtgevende snoepgoed van de Action. Als je er een geigerteller bij zou zetten, zou hij uitslaan. Helaas zullen alle ouders u haten als u uw zoon daarop laat trakteren. Verantwoorder is de snoep-sushi die je bij elke supermarkt kunt krijgen. Die is gemaakt van natuurlijke ingrediënten, zonder toevoeging van kunstmatige smaakstoffen.
Als u het leukste partijtje ooit wil geven, zegt u tegen uw zoon dat hij iedereen mag uitnodigen wie hij wil. Zoals Do’s zoon Bruno voor zijn eerste partijtje. Bruno vroeg alle jongetjes uit de klas. Do had een koekhapmoment op het programma staan, een tonnetjesloopmoment. Een tafel vol mandarijntjes en bananenschijfjes.
Er duikelde een horde testosteronbommetjes binnen die al snel veranderde in een bal armpjes en beentjes die door het huis rolde, de koeken eraf ragde, over de tonnetjes denderde. Do stond verloren bij haar Ezeltje Prikstand. De ouders die hun kinderen ophaalden, stonden versteld van de ravage. Na afloop zei Bruno met rode konen: ‘Dit was het allerleukste partijtje ooit.’ Daarna viel hij in slaap op de geplette mandarijntjes.
Lees ook
Met deze 12 traktaties kan jouw kind zéker aankomen op school >
Als u zo’n partijtje wil overleven, vraagt u assistentie. Geef NOOIT in uw eentje een partijtje. Daarmee onderschat u het fenomeen. Met jongetjes gaat u naar buiten, de natuur in. Bruno kreeg tot zijn twaalfde – vanaf de brugklas willen kinderen goddank geen partijtjes meer – voetbalpartijtjes in de duinen.
Onder leiding van Dylan die voetbalde bij de Ajax jeugdopleiding. Tegen een zakcentje leerde hij Bru’s vriendjes voetbaltrucs. Daarna mochten ze die in praktijk brengen tijdens een potje voetbal. Do hoefde alleen te zorgen voor rode en gele schouderlintjes, limonade en een winnaarsbokaal. De jongetjes van toen zijn nu mannen, die graag met een biertje napraten over de leukste partijtjes die ze hebben gehad: die van Bruno.
De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”
Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl
Dit artikel staat in Kek Mama 09-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
