Beeld: Getty
Beeld: Getty

Het begon na de geboorte van haar eerste kind. Sjoukje (33) was niet gewoon bezorgd, ze zag in alle hoeken en gaten gevaar. “Waar we ook zijn, ik screen de risico's.”

“Ik was 21 toen ik mijn oudste dochter verwachtte. Mijn zwangerschapverliep onrustig, ik raakte mijn baan kwijt en we moesten opeens op zoek naar een ander huis. Naast mijn man was de baby in mijn buik mijn enige houvast. De bevalling verliep rampzalig. Mijn vliezen braken en mijn dochtertje en ik liepen een ontsteking op, en om alle hechtingen te tellen kwam ik vingers tekort.

 

Kon me niet voorstellen dat het goed zou gaan

Eenmaal thuis sliep ze goed, maar de schrik zat er behoorlijk in. Ik kon me niet voorstellen dat het na zo veel rampspoed goed zou gaan; ik was voortdurend op mijn hoede voor gevaar. Als ze sliep controleerde ik of ze nog wel ademde. Urenlang zat ik naast haar bedje en deed niets dan opletten. Als ik twijfelde, voelde ik bij haar mond of legde mijn vingers bij haar hart. Er was nooit iets aan de hand, mijn dochter was een gelukkige baby, maar na een tijdje legde ik haar uit voorzorg in de box te slapen, dan had ik iets meer bewegingsruimte en was ik toch in de buurt als haar iets overkwam.

 

Geen gewone moederlijke bezorgdheid

Natuurlijk besefte ik toen al dat mijn gedrag geen gewone moederlijke bezorgdheid was. Zo’n tobber was ik nooit geweest, ik herkende mezelf niet meer. Dit was het gedrag van een neurotische patiënt. Toch greep ik niet in. Mijn omgeving ook niet. Mijn man werkte veel en mijn ouders en zus schreven mijn onzekerheid toe aan mijn jonge leeftijd. Voor vriendinnen was ik altijd de sterke vrouw geweest. Zij kwamen naar mij met hun problemen, ik dacht er niet aan hen in vertrouwen te nemen. Ja, het was eenzame tijd, maar brengt het prille moederschap niet altijd een zekere mate van eenzaamheid met zich mee?

 

Wie is er een gevaar voor mijn kind?

Zodra er visite kwam begon ik te screenen: wie is er een gevaar voor mijn kind, wie is er verkouden, is er iemand met een koortslip, of met buikgriep? Een keer was ik in het winkelcentrum, mijn dochter in een draagzak. Van het ene op het andere moment stond ik als aan de grond genageld. Als ik een stap verder zou doen, zou ik misschien vallen en met mijn volle gewicht op mijn baby terechtkomen. Ik wist hoe irreëel mijn angst was, maar dat maakte hem niet minder echt. Ik belde mijn man: ‘Je moet nu komen.’ Hij was aan het werk en loodste mij al pratend door de telefoon naar huis. Die avond hebben we er niet meer over gesproken, het was immers goed afgelopen.”

 

Extreme en ziekelijke vorm van bezorgdheid

Op een dag was ik in het park met mijn zus en onze kinderen. Mijn dochtertje was drie. Ze wilde rennen, maar ik hield haar tegen. En aan de blik die mijn zus mij toen toewierp, zag ik voor het eerst welke extreme en ziekelijke vorm mijn bezorgdheid had aangenomen. Verbazing, verwondering, bezorgdheid las ik in haar ogen uit en ze zei: ‘Maar een kind moet toch kunnen rennen?’ Zo luchtig mogelijk antwoordde ik dat ik bang was dat ze voorover in de steentjes zou vallen en een ontsteking zou krijgen. Ik hoorde mezelf, ik besefte hoe absurd dit klonk, maar nog lukte het niet er iets aan te doen.

 

Mijn overbezorgdheid blijft

Inmiddels zijn we vele jaren verder, mijn twee oudsten zijn nu twaalf en tien, de jongste is twintig maanden. Maar mijn overbezorgdheid blijft. Waar we ook zijn, ik screen de risico’s: waar zijn de plekken waar mijn kinderen zich kunnen bezeren? Mijn tweede dochter sliep moeilijk als baby en is een bangerik. Geen wonder, ik zit er de hele dag bovenop. Iedere dag ben ik opgelucht als ze alle drie gezond wakker worden. En als ze uit school komen stel ik ze geen vragen uit pure belangstelling, maar als een verhoor. Wat is er gebeurd, toch niet iets onaangenaams? Mijn oudste dochter reageert snibbig: ‘Je hoeft niet alles te weten mama.’ En ze heeft gelijk. Hoe zou een kind vol vertrouwen kunnen opgroeien als ze van haar moeder leert dat haar omgeving altijd onveilig is? Ik weet dat ik los moet laten, maar het lukt me niet eens mijn angst te benoemen.

 

'Er moet nu wat gebeuren'

Sinds kort merk ik langzaam verbetering. ‘Er moet nu wat gebeuren’, riep mijn man toen ik hem niet meer op zakenreis durfde te laten gaan omdat ik bang was dat er iets zou gebeuren als hij weg was. De volgende dag ben ik naar mijn huisarts gegaan en vervolgens naar een psychiater. Al was dat laatste niet eens nodig, want ik wist zelf heel goed wat ik moest doen, namelijk mijn kinderen de mogelijkheid geven zich op welke manier dan ook pijn te doen. Toen mijn dochter van twaalf even later naar me toekwam en zei: ‘Mama, ik weet al dat het niet mag, maar ik vraag het toch: mag ik met de bus naar stad om samen met een vriendin een cadeautje te kopen?’, antwoordde ik: ‘Ja, ga maar.’ Het antwoord van een gewone, gezonde moeder, maar bij mijn dochter sprongen de tranen in de ogen. En toen ze de kamer uit was, was het mijn beurt een potje te brullen. Wat deed ik mijn kind aan dat ze moest huilen als ik haar de ruimte gaf waar ze recht op had? 

 

Voor het eerst iets dat alleen van mij is

Apetrots kwam ze thuis van haar busrit, met voor ons allemaal een cadeautje dat ze had gekocht van haar eigen geld. Ook mijn jongste helpt me beetje bij beetje mijn extreme bezorgdheid te overwinnen en de controle te laten varen. Hij is een stuiterbal: al zou ik willen, dan nog zou ik niet kunnen voorkomen dat hij valt. Maar het meest helpt mijn zelfopgelegde sporttherapie. Sinds kort ga ik drie, vier keer in de week naar de sportschool. Het lijkt onbenullig, maar met dat sporten heb ik voor het eerst iets wat alleen van mij is. Ik val niet langer samen met mijn gezin, ik heb ook een eigen leven. In het begin legde ik mijn mobiel naast mijn waterflesje en mijn handdoek, nu laat ik mijn telefoon thuis.

 

Nog een lange weg te gaan

Maar ik heb nog een lange weg te gaan. Laatst fietste ik de route naar de middelbare school die mijn dochter volgend schooljaar zal afleggen, een kattensprongetje vanuit ons huis, maar het werd me benauwd om het hart. Toen ik thuiskwam opperde ik: zal ik je toch niet gewoon met de auto brengen?” 

 

Dit artikel staat ik Kek Mama 09-2015.

video-nacht-kind-bij-jou-in-bed

Het ouderschap houdt niet op als de zon ondergaat en deze mooie timelapse van Melanie Darnell bewijst dat nog maar eens. Op Instagram schrijft de blogger er een rake tekst bij.

'Je wilt 's nachts twee dingen: voldoende rust krijgen en je kind geven wat-ie nodig heeft', schrijft ze. 'Dit is een moeilijke balans. De vier uur durende wake-up call is ondragelijk, maar toch trekken we onszelf steeds weer uit bed.'

 

Lees ook
Willeke (33) slaapt met haar hele gezin in één bed >

 

'Moeders zijn experts'

Melanie vervolgt: 'Eigenlijk hebben kinderen maar weinig nodig: ze willen vastgehouden of gevoed worden. Moeders zijn hier experts in en het is prachtig om te zien dat wij aan de behoeften van onze kinderen kunnen voldoen. Voel je daarom niet alleen, maar denk op zo'n moment aan alle ouders die midden in de nacht wakker zijn met hun kind.' Haar boodschap aan alle oververmoeide moeders: adem in, adem uit. 'Deze dagen zijn pittig, maar uiteindelijk zal je baby doorslapen. Dus knuffel je kinderen, verzorg ze en hou van ze, ongeacht hoe laat het is.'

 

Parenting doesn’t end when the sun goes down. 🌙 I want to parent at night the same way I parent during the day. You have two nighttime parenting goals (1) get sufficient rest yourself and (2) meet the nutritional and emotional needs of your child. It’s a tough balance. Realizing that the last sweet hours of restful darkness are almost over. The 4am wake-up call is especially excruciating. Still, we haul ourselves out of bed, and with bleary eyes pull our babies in close . In those quiet, dark hours, the lack of distraction can actually quite calming and refreshing.  Baby’s needs tend to be simple: to be held and fed 🤱🏻. Mothers are experts at both of those things, and the ability to so completely meet the needs of our amazing baby is profoundly satisfying. During these moments let’s think of all of the other parents that are up with their babies at the very same middle-of-the night moment and take comfort in the thought of each of us cradling our babies in the dark of our homes, together in shared experience. Rather than feeling isolated and exhausted, we can feel connected to the other tired mothers that are also awake #momsunited. . So, to all of the tired mothers out there, breathe in and breathe out. These days are intense but short lived. Both you and baby will be sleeping more soundly before long. For now, cuddle your babies, nurse them and love them no matter what time the clock says. The baby you rock tonight someday may have the opportunity to be gazing at the stars while holding a sweet baby of her own. She will be thinking of, and appreciating, you ❤️. . Full video www.youtube.com/fitmomma #attachmentparenting #caughtoncamera #parenting #momlife #nighttimeparenting #gentleparenting #tiredmom #momof3 #onshrooms #cosleeping #foursigmatic @nest @todayshow @scarymommy @goodmorningamerica @theellenshow @ellentube @theviewabc @huffpostparents @popsugar #ellen15

Een bericht gedeeld door Melanie Darnell (@fitmomma4three) op

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

onderwijsinspectie-kinderen-bewegen-slechter

Basisschoolleerlingen zijn de afgelopen tien jaar slechter gaan bewegen. Vooral kinderen uit groep 8 scoren zwak op hardlooptesten, springen niet ver en hebben moeite om een bal te gooien en te vangen.

Dat blijkt uit een steekproef onder van de Onderwijsinspectie.

 

Specifieke gymoefeningen

Van de bal tegen een muur gooien tot lopen over een instabiele bank: leerlingen uit groep 8 moesten hele specifieke gymoefeningen doen om te laten zien wat ze kunnen. Wat blijkt? 18 procent van de basisschoolleerlingen en 33 procent op sbo-scholen ving geen enkele terugstuiterende bal. Ook slaagden maar weinig kinderen erin om zonder te vallen over de bank te lopen.

 

Lees ook
5x leuke manieren om je kind meer te laten bewegen >

 

Smartphone, tablet of tv

Waar deze slechte score vandaan komt, is niet duidelijk: de meeste leerlingen gaan elke dag lopend of op de fiets naar school en een grote groep sport minstens drie keer in de week in clubverband. Wel besteden de leerlingen naar eigen zeggen één tot twee uur per dag aan tv-kijken en dezelfde tijd aan spelletjes op de computer, smartphone, tablet of tv.

 

'Bewegen buiten de gymles om'

De PO-raad, de koepel van basisscholen, maakt zich zorgen. "Kinderen zijn 3000 uur per jaar wakker en daarvan zitten ze er 1000 op school. Serieus investeren in de gezondheid van kinderen, betekent dat we allemaal ons steentje bijdragen", zegt voorzitter Rinda den Besten tegen het AD. "Basisscholen kunnen kinderen stimuleren om ook meer te bewegen buiten de gymles om, bijvoorbeeld tijdens de rekenles of op het schoolplein."

Bron: AD

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >