Beeld: Getty Images
Wie was je ook alweer voordat je kinderen kreeg? Dat ontdek je alleen als je echt even uit de ouderrol kan stappen. Renate en haar man sloten een pact, en pakken om beurten het vliegtuig naar de vrijheid, naar hun oude ik.
Renate (51), getrouwd met Jean Paul en moeder van twee dochters: “We woonden tijdelijk met ons gezin in Spanje. Het waren de eerste voorzichtige stapjes in onze zoektocht naar een leven met wat meer vrijheid. Voordat we ons besluit hadden genomen, had ik al kaartjes voor het reünieconcert voor Kane gekocht. Daar kon ik natuurlijk niet heen, als ik in Spanje was. Maar toen kwam m’n verjaardag eraan en opperde ik bij mijn man: als je mij nou een vliegticket cadeau doet, dan kan ik tóch dat concert meemaken. Ik zou voor vier dagen naar Nederland gaan toen ik de vraag kreeg of ik daar een opdracht – ik werkte destijds als grafisch ontwerper – op me kon nemen. Ik zou dan tweeënhalve week in Nederland blijven, terwijl m’n gezin in Spanje zat. Het extra geld was welkom en ik zou er toch al heengaan, dus besloot ik het te doen. Het was de eerste keer dat ik voor zo’n lange tijd zonder mijn gezin was. En het was me toch fijn! Voor het eerst in een heel lange tijd was ik weer alleen Renate. Geen moeder, geen partner, geen dochter. Je draagt zoveel petten in je leven, en die waren in één keer allemaal af. Heerlijk. Ons eigen huis was verhuurd, dus ik logeerde in het huis van mijn ouders – die zelf heel de zomer op de camping zaten. Ik kwam dus ook niet in de verleiding om klusjes in huis te doen. Wilde ik in het weekend langer in bed blijven liggen? Dan deed ik dat. Het voelde weer even als toen ik vrijgezel was, ik deed waar ik zin in had. Bij een vriendin langsgaan en dan om drie uur ’s nachts pas weer naar huis gaan. Spontaan beslissen om ergens een voetbalwedstrijd te kijken. Het zat ’m ook in kleine dingen: eten waar ík trek in had, op tv kijken wat ík wilde. Die vrijheid: wat had ik dat gemist.
‘Dit moeten we er echt inhouden’, zei ik tegen Jean Paul toen ik terug was in Spanje. En dan niet alleen voor mij, ik gunde het hem ook. Om weer even alleen Jean Paul te zijn. Te voelen hoe dat ook alweer was. Hij vond het meteen een goed idee. Doordat we op dat moment in Spanje woonden, deden we het al anders dan andere mensen. En dat voelde goed. Die weken in Nederland waren voor mij echt een eyeopener: we zouden veel meer ons eigen plan moeten trekken. Niet iets doen omdat het hoort, maar keuzes maken die voor ons goed voelden.
Dat is voor mij niet altijd zo vanzelfsprekend geweest. Vroeger was ik overal bang voor, vond alles spannend en eng. Ik was ook erg bezig met wat andere mensen dachten. Het liefst deed ik de dingen zoals het hoorde, zoals iedereen het deed. Ik zat lang gevangen, zo kan ik het wel noemen. Toen ik moeder werd, hadden Jean Paul en ik net samen een eigen bedrijf opgezet – een health & lifestyle gym. Jean Paul gaf de trainingen en ik deed de ledenadministratie, de boekhouding, het regelwerk vanuit huis. Met een kleintje en een man die veel weg was om dat bedrijf goed op poten te krijgen, leverde ik veel spontaniteit in. Daarbij kreeg mijn vader toen onze dochter vijf weken oud was een hartstilstand tijdens het fietsen, waarbij hij met zijn hoofd op het asfalt terecht is gekomen. Hij heeft lang in coma gelegen en daarna een hele tijd moeten revalideren. Ook hierdoor zag mijn kraamperiode er totaal anders uit dan wat ik ervan gehoopt had. Het was een onzekere tijd. En het was veel bij elkaar. Ik werd meegezogen in alle zorgen en wat er moest gebeuren. Het moest goed gaan met ons kindje, met mijn vader, met het bedrijf. En mezelf liep ik helemaal voorbij.
Op een gegeven moment besefte ik dat ik gewoon niets meer voor mezelf deed. Ons geld zat in de zaak, dus uit eten met vriendinnen of een weekendje weg zat er ook lange tijd niet in. Pas elf jaar later, tijdens die weken in Nederland, kreeg ik door: dit is wat ik gemist heb. Jean Paul was altijd al vroeg de deur uit, dus het broodjes smeren, naar school brengen: het kwam altijd op mijn schouders terecht. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat stond ik aan. En dat is niet erg, dat weet je als je aan kinderen begint. Maar het is wel heel lekker om even niet in dienst te staan van het gezin.
Na vijf maanden in Spanje te hebben gewoond, zijn we teruggegaan naar Nederland. Niet omdat het ons niet beviel, maar omdat onze dochter graag de basisschool af wilde maken met haar eigen klas. We hebben nog wel naar middelbare scholen in Spanje gekeken, maar haar oog viel op een specifiek soort onderwijs dat we daar niet konden vinden. Voorlopig zijn we dus nog aan Nederland gebonden, maar ons huis daar hebben we aangehouden. Voor gezinsvakanties, maar ook zodat we af en toe even alleen weg kunnen. Zo is Jean Paul onlangs met een open ticket die kant opgegaan, iets wat hij de afgelopen jaren vaker heeft gedaan. Ik vind het belangrijk dat hij ook even tot zichzelf kan komen. Zijn eigen keuzes kan maken. Na zes weken heb ik hem gevraagd terug te komen. Het was niet zo dat ik het ’m niet gunde of te veel miste, maar er speelden gezondheidsproblemen bij mijn ouders waardoor het me allemaal even boven het hoofd groeide. Anders had hij het nog wel langer uitgehouden. Ik denk dat een maand of twee de max is van hoelang we alleen weg kunnen. Niet eens voor onszelf, tussen ons zit het gewoon goed, maar voor de kinderen. Want ook al facetimen we elke dag, zij gaan ons dan toch te veel missen. Voor mij vliegen de weken voorbij, maar de kinderen vinden het wel echt heel lang. Als een van ons vertrekt, is het altijd even drama. Maar verder merken we vooral dat ze ons zeggen te missen op momenten dat de andere ouder boos is of ergens ‘nee’ op zegt.
Tekst gaat verder onder de podcast
Van tevoren hebben we het uitgebreid met de kinderen besproken. Het is echt in overleg gegaan. Maar eerlijk: als ze het niet oké hadden gevonden, hadden we het ook gedaan. Je kunt dat soort dingen niet door een kind laten bepalen. Bovendien trekken zij ook steeds meer hun eigen plan. Er wordt door sommige mensen weleens afkeurend op gereageerd. Jean Paul deelde onlangs op Linked-in dat hij voor onbepaalde tijd zonder het gezin naar Spanje ging en daar kwamen bijzondere reacties op. Dat hij eens een programma over een kinderziekenhuis zou moeten kijken – dan zou hij zich wel twee keer bedenken om weg te gaan. En iemand vroeg zich af waarom ik dat goed vond. Of ik soms bang was anders mijn man kwijt te raken. Het doet me eigenlijk niets. Door mijn werk als holistisch therapeut zie ik in dat diegene zijn angst aan het projecteren is. Ik weet hoe het tussen ons zit, wat we hebben afgesproken en met de kinderen hebben besproken, en wij voelen ons hier goed bij. Dus dat een ander zo reageert, dat kan ik inmiddels heel goed bij die ander laten.
Vorig jaar ben ik op een retraite gegaan naar Fuerteventura. Ik vind het mooi om iets te leren, mezelf uit te dagen, dus heb ik het mezelf zo ongemakkelijk mogelijk gemaakt. Er gingen allemaal onbekende mensen mee, dus ik stapte alleen op het vliegtuig en ik nam de kamer die ik met drie anderen moest delen. Dat voelde als een overwinning op mezelf.
Jean Paul en de kinderen brachten mij naar Schiphol. De kinderen waren verdrietig, omdat we altijd veel met z’n drieën zijn geweest, hangen ze best wel aan mij. Het afscheid is lastig, maar zodra ik in mijn eentje ben is het oké. Ik voel me niet schuldig als ik ze verdrietig zie. Want ik weet ook dat ik terugkom als een leukere moeder. Meer ontspannen. Het doet mij goed en het doet onze relatie goed. Eenmaal uit de auto kon ik het al loslaten. Ook de regeldingen voor de kinderen, want dat kunnen ze prima zonder mij. Natuurlijk fluister ik wel dingetjes in: wat er mee naar school moet, een tandartsafspraak. Maar ik vind het ook belangrijk dat ik mijn man niet continu aan dingen moet herinneren, want dan kom ik nog niet los van alles. Ze mogen hun dagen invullen zoals zij willen. ’s Avonds bellen we altijd even, maar de rest van de dag was ik tijdens de retraite niet bereikbaar. Er was ook een stiltedag waarop mijn telefoon uitging en we helemaal geen contact hadden. Heel lullig misschien, maar ik vond dat echt héél lekker. Ik was helemaal in het moment. Ik hoefde alleen maar op mezelf te letten.
Zij hebben met z’n drieën een andere vibe. Dat is logisch. De kinderen zijn van toen we de gym nog hadden mij en mijn regels gewend. Ze hebben het prima met elkaar, maar als ik thuiskom is het toch altijd meteen: ‘Van papa mocht ik dit of dat niet.’ Dat vind ik altijd het lastigste moment: het thuiskomen. Ik kom heel ontspannen terug en dan krijg ik al die dingen meteen op mijn bordje. Dat is nogal schakelen. Tegenwoordig zeg ik: ‘In de weken dat je met papa bent, moeten jullie het met elkaar oplossen.’
Binnenkort ga ik weer naar Spanje, dat kan zomaar met een open ticket zijn. Dat het gezin er in de vakantie bij aansluit. Ik voel ook wel dat ik er echt weer even aan toe ben. Het is niet dat ik het anders niet volhoud, maar ik gun dit mezelf. Ik kan het elke moeder aanraden. Elke vader ook. Je staat altijd in dienst van anderen, maar je bent ook nog altijd jezelf. Je hoeft niet alles samen te doen. Of met het gezin. Dat heeft niets te maken met de liefde voor mijn kinderen en Jean Paul, maar met de liefde voor mezelf. Ik heb echt alles over voor mijn kinderen, maar ik vind mezelf ook belangrijk.”
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama Born to be free.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Vrije liefde, minder regels, lekker rondzwieren met bloemen in je haar: zo herinneren we ons de hippietijd. Maar was die generatie echt vrijer dan wij nu? En wat hielden we eraan over? Journaliste Kim Hopmans keek naar verhalen uit die tijd én naar haar eigen overvolle agenda.
Rapper Bizzey, oftewel Leo Roelandschap en zijn vrouw Renee schitteren op de cover van de nieuwe Kek Mama. Na een moeilijke tijd zijn ze happyer dan ooit. Met elkaar, maar ook als ouders van zoon November (10) en dochter Juno (3). Wij spraken ze.
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Wie was je ook alweer voordat je kinderen kreeg? Dat ontdek je alleen als je echt even uit de ouderrol kan stappen. Renate en haar man sloten een pact, en pakken om beurten het vliegtuig naar de vrijheid, naar hun oude ik.Renate (51), getrouwd met Jean Paul en moeder van twee dochters: “We woonden tijdelijk […]
