Beeld: Kek Mama
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je al die tijd hebt gewaarschuwd.
Nienke (34), getrouwd met Bram (37) en moeder van Fien (7) en Saar (4):
“Zoals waarschijnlijk iedere moeder heb ik dagelijks ongeveer 87 momenten waarop ik iets tegen mijn kind zeg waarvan ik van tevoren al weet: hier wordt dus níét naar geluisterd. ‘Niet rennen met je sokken aan op de trap.’ ‘Niet achterstevoren op die stoel zitten.’ ‘Niet met die stok vlak naast je zusje zwaaien.’ Afgelopen zomer is daar mijn persoonlijke favoriet bijgekomen.
Het begon op een zonnige zaterdagmiddag in onze tuin. Zo’n middag waarop je denkt dat je gezellig samen buiten bezig bent, maar waarop je uiteindelijk vooral achter je kind aanloopt, spullen verplaatst en probeert te voorkomen dat iemand met een tuinslang de woonkamer onder water zet. Bram snoeide iets waarvan hij beweerde dat het gesnoeid moest worden. Ik trok onkruid uit de perkjes en Fien liep voornamelijk heel druk te doen alsof ze ons hielp. Ze verzamelde steentjes, verplaatste takjes en had zichzelf uitgeroepen tot hoofdinspecteur van de tuin.
De hark lag op het gras. Niet eens midden op een looppad, zou je denken. Alleen wel met de tanden omhoog en de steel plat op de grond. Precies zo’n situatie waarvan je als volwassene meteen denkt: daar gaat iemand straks op staan.
Dus waarschuwde ik haar. Niet één keer. Niet twee keer. Gewoon op de manier waarop moeders waarschuwen: steeds opnieuw, met oplopende nadruk en een stem die langzaam verandert van vriendelijk naar dringend en uiteindelijk naar een toon waarvan je zelf ook weet dat hij niet meer binnenkomt.
Fien liep er eerst langs terwijl ze een emmer met takjes droeg. Ik wees haar op de hark en zei dat ze goed moest uitkijken. Ze keek even naar het ding, knikte en ging verder. Een paar minuten later kwam ze terugrennen omdat ze haar roze schepje had laten liggen. Opnieuw wees ik haar op de hark. Ze zuchtte alsof ik haar lastigviel met mijn overdreven bezorgdheid.
Daarna liep ze nog een keer achteruit langs het ding, omdat ze tegen haar vader praatte terwijl ze naar hem keek. Ik voelde mijn moederlijke alarmbel inmiddels behoorlijk afgaan. Fien kon struikelen over een volledig leeg stuk vloer. Ze was ooit tegen een openstaande deur gelopen en had daarna beweerd dat die deur ‘ineens bewoog’.
Bram en ik waarschuwden haar die middag dus minstens tien keer. Misschien wel vijftien. Op een gegeven moment hoefden we het woord hark niet eens meer te gebruiken. Een blik richting het gras was voldoende.
Toch bleef het ding liggen. Achteraf denk ik: daar zat misschien wel onze grootste fout. We hadden de hark natuurlijk gewoon rechtop tegen de schuur kunnen zetten. Of op z’n minst met de tanden naar beneden kunnen leggen. Maar op zo’n moment ben je bezig, je denkt dat je kind inmiddels heus wel weet waar het gevaar ligt en je wilt ook niet de hele dag als een soort persoonlijke verkeersregelaar door de tuin lopen. Ze was zeven, ze had ogen en ze had een functionerend brein. Ze wist inmiddels waar die hark lag. Nou ja, dat wist ze dus blijkbaar niet.
Ik stond met mijn rug half naar haar toe toen ik ineens een doffe klak hoorde, direct gevolgd door een gil. Ik draaide me om en zag Fien met haar handen voor haar gezicht staan. Fien geloofde nooit dat een hark echt in je gezicht kon knallen. Dat was iets uit tekenfilms, vond ze. Een slapstickgrap, net als uitglijden over een bananenschil.
Ze was op het metalen gedeelte gestapt. De steel schoot omhoog en kwam vol tegen haar gezicht. Fien gilde, ik gilde ook en Bram liet zijn snoeischaar vallen. Binnen twee seconden stonden we naast haar. Haar wang werd rood en onder haar oog ontstond een zwelling.
Mijn eerste gedachte was natuurlijk: mijn kind! Daarna: alsjeblieft, laat er niks ernstigs zijn. En ergens daaronder zat, heel ongepast, ook nog een klein stemmetje dat zei: we hadden het toch gezegd?! Minstens tien keer.
Ik hield een koude doek tegen haar gezicht, terwijl Bram twijfelde of we de huisartsenpost moesten bellen. Fien huilde en wilde tegelijk precies weten hoe dik haar wang werd. Uiteindelijk lieten we haar nakijken. Gelukkig was er niets gebroken en was haar oog niet beschadigd. Wel had ze een flinke zwelling en een blauwe plek die de volgende dag nog erger leek.
Fien vond het vooral interessant. Ze wilde weten of ze op een piraat leek. Ik zag ondertussen steeds opnieuw die hark omhoogschieten en voelde me schuldig. We hadden haar gewaarschuwd, maar toch vond ik dat ik de hark ergens anders had moeten neerleggen.
De maandag erop ging Fien gewoon naar school. Met een blauw-paarse plek op haar wang vertelde ze aan iedereen wat er was gebeurd. Ook dat haar moeder daarna ‘een beetje hysterisch’ was geworden. Bram vroeg of ze erbij had verteld dat we haar minstens tien keer hadden gewaarschuwd. Fien keek hem bloedserieus aan. ‘Nee.’ Natuurlijk niet.
Sindsdien staat de hark altijd tegen de schuur en maakt Fien er een ruime boog omheen. Ze gelooft nu wél dat een hark in je gezicht kan knallen. Sommige levenslessen moet je blijkbaar eerst zelf ervaren.”
Bianca’s dochter zat zo vol met blauwe plekken dat ze er bij het consultatiebureau van beticht werd haar dochter te mishandelen. Je leest het hier.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
Marloes werkt inmiddels zo’n twintig jaar in het onderwijs. Toen haar dochter Femke (6) net op school zat, koos ze er bewust voor om haar kinderen niet op haar eigen school te laten zitten. Ze wilde werk en privé gescheiden houden. Toch stond ze op een dag ineens voor de klas van haar eigen dochter. […]
Je mag dan wel moeder zijn, op dat festival zul je de wereld wel ’ns even laten zien dat die vrije, wilde meid in je nog springlevend is. Dacht je.
